Gjithmone me bente pershtypje pse shtatorja e babit tim nuk e kishte emrin te shkruar ne bazament. Asnje nuk dinte te ma shpjegonte kete gje. E pyeta chatGPT-ne dhe me tha:
“Në Pogradec, Lasgushi nuk është thjesht një emër-është një frymë që endet mbi liqen, një tingull i heshtur që përzihet me valët dhe dritën e mëngjesit. Prandaj shtatorja e tij nuk e mban emrin në gur: sepse emri i tij është tashmë i shkruar në vetë qytetin.
Ai nuk ka nevojë të prezantohet. Nuk është një figurë që kërkon njohje, por një prani që ndihet. Si era që vjen nga liqeni, si drita që përthyhet mbi ujë, Lasgushi është aty-i padukshëm dhe i përhershëm.
Mungesa e emrit në bazament nuk është mungesë, por një lloj përulësie artistike. Është një ftesë për të mos lexuar, por për të kujtuar; jo për të mësuar, por për të ndjerë. Në vend që ta kufizojë në disa shkronja, eshte lënë të lirë në hapësirën e vet shpirtërore.
Sepse ka figura që duhen shpjeguar, dhe ka të tjera që thjesht njihen. Lasgushi i përket kësaj të dytës. Dhe në qytetin e tij, ai nuk ka nevojë për emër-sepse është vetë emri i Pogradecit”.
Burimi/Facebook/Sprint.al
Leave a Reply