Kosova ndodhet sërish përballë një prove që nuk mat vetëm forcën e partive, por pjekurinë e gjithë klasës politike. Me vetëm pak ditë të mbetura nga afati kushtetues për zgjedhjen e presidentit, ngërçi vazhdon, pozicionet mbeten të ngrira dhe vendi rrezikon të futet edhe një herë në spiralen e zgjedhjeve të reja. Afati i vendosur nga Gjykata Kushtetuese përfundon më 28 prill, dhe nëse Kuvendi nuk arrin zgjedhjen e presidentit deri atëherë, vendi shkon automatikisht në një tjetër cikël elektoral.
Kjo krizë nuk është thjesht një debat procedurash. Është përplasja mes legjitimitetit elektoral dhe pamundësisë për ta kthyer atë në funksionim institucional. LVV dhe aleatët e saj kanë numra për të qenë forca udhëheqëse, por jo aq sa të imponojnë vetëm një zgjidhje për një post që kërkon konsensus më të gjerë. Nga ana tjetër, opozita ka fuqinë ta bllokojë procesin, por bllokada nuk është domosdoshmërisht vizion. Në një republikë parlamentare, të dyja palët mund të lexojnë Kushtetutën sipas interesit të vet; por shteti nuk mbahet në këmbë vetëm me interpretime, mbahet me vullnet politik.
Pyetja e vërtetë nuk është vetëm kush ka të drejtë, por kush ka më shumë detyrim për të zhbllokuar situatën.
LVV duhet të lëshojë pe sepse është forca e parë dhe barra kryesore e zgjidhjes bie mbi atë që kërkon ta qeverisë vendin. Nëse nuk i ka votat për kandidatin që dëshiron, atëherë duhet të kuptojë se politika nuk është vetëm mandat, por edhe aftësi për kompromis. Të këmbëngulësh në një emër që nuk kalon, kur e di se matematika parlamentare nuk të mjafton, mund të tingëllojë si parim, por në praktikë kthehet në kokëfortësi institucionale.
Opozita duhet të lëshojë pe sepse nuk mund ta shesë bllokadën si virtyt demokratik pafundësisht. Të mos votosh, të mos hysh, të mos japësh zgjidhje, dhe të presësh që konsumimi i krizës të të sjellë përfitim politik, është një taktikë e shkurtër që mund të dëmtojë shtetin më shumë sesa kundërshtarin. Kur vendi hyn në një tjetër cikël zgjedhjesh, nuk digjet vetëm pala tjetër: digjen koha, stabiliteti, buxheti politik dhe besimi i qytetarëve.
Deep thinking-i i kësaj krize është ky:
Kosova nuk po rrezikon vetëm një tjetër palë zgjedhje. Po rrezikon normalizimin e idesë se institucionet mund të mbeten peng i llogarive taktike, derisa qytetari të thirret sërish si zjarrfikës i klasës politike. Dhe kjo është formula më e rrezikshme për një demokraci të re: kur zgjedhjet nuk shihen më si zgjidhje e jashtëzakonshme, por si arratisje rutinë nga përgjegjësia.
Prandaj, nëse pyetja është kush duhet të lëshojë pe për të shmangur bllokadën, përgjigjja më e ndershme është: të dyja palët, por hapin e parë duhet ta bëjë LVV, sepse forca e parë ka jo vetëm të drejtën për të kërkuar pushtet, por edhe detyrimin për të prodhuar zgjidhje. Opozita ka të drejtë të kundërshtojë, por jo të kthejë krizën në metodë. Ndërsa LVV ka të drejtë të qeverisë, por jo ta trajtojë kompromisin si humbje.
Sepse në fund, kur politika nuk lëshon pe, është shteti ai që gjunjëzohet.
A do të shkojë Kosova sërish në zgjedhje?
Sot, sinjalet thonë: po, nëse nuk ndodh një kompromis i minutës së fundit. Dhe pikërisht kjo është drama: vendi nuk po qeveriset nga vizioni, por po mbahet pezull nga afatet.
👇 Voto me koment:
🟢 LVV
🔴 OPOZITA
Burimi/Facebook/First Hello World
Leave a Reply