Shtrihesha në shtratin e një dhome spitali, ndërsa aroma e fortë e dezinfektuesit më mbushte mushkëritë dhe më rikthente herë pas here në realitet nga lodhja e thellë që më kishte mbërthyer. Një dhimbje e mprehtë në bark, nga prerja cezariane, më godiste në intervale të rregullta — një kujtesë e pamohueshme e operacionit të vështirë që kisha përjetuar vetëm dymbëdhjetë orë më parë.
Lëviza ngadalë trupin, duke shtrënguar dhëmbët që të mos nxirrja asnjë tingull që mund të zgjonte vogëlushin që flinte pranë meje.
Djali im. Leo.
Ai kishte ardhur në jetë më herët nga sa ishte parashikuar, plot dy javë para kohe. Lëkura e tij ishte ende e kuqërremtë dhe e rrudhur, e brishtë si e një fruti të tharë. I mbështjellë në batanijen e bardhë të spitalit, dukej aq i vogël, aq i pambrojtur.
Përtej dritares së trashë, qielli i Manhattanit dukej i mjegullt, i mbuluar nga një shi i ftohtë dimri që zbehte vijat e ndërtesave të larta. Zhurmat e zakonshme të qytetit nuk arrinin deri në atë dhomë. Gjithçka ishte e heshtur, pothuajse e ngrirë në kohë.
Qëndroja aty, duke parë gjoksin e vogël të Leos që ngrihej dhe ulej lehtë me çdo frymëmarrje.
Një ndjenjë e thellë dashurie më pushtoi, e fortë dhe e papritur. Por menjëherë pas saj erdhi një boshllëk i rëndë — një vetmi që më shtrëngoi kraharorin.
Dhe pikërisht në atë moment, kur gjithçka dukej e qetë dhe e brishtë, mora një mesazh që më tronditi — një ftesë që nuk e prisja kurrë dhe që ndryshoi mënyrën si e shihja gjithçka…Vazhdimi i historisë në komente..
Burimi/Facebook/Bukur me stil
Leave a Reply