Nga Paulini Macaj
Këtë ditë e kam ndjerë që do të vinte.
Nuk ishte çështje “nëse”, por “kur”.
Prej tre javësh kam shkruar, kam paralajmëruar, kam thënë qartë:
Kur një komunitet i tërë injorohet, kur kërkesat e tij shpërfillen, kur durimi merret për dobësi — situata nuk qetësohet, por përkeqësohet.
Sot jemi në atë pikë.
Tre javë qëndresë e pastër
Banorët e Rrjollit:
Protestuan paqësisht.
Qëndruan në tokën e tyre.
Kërkuan dialog.
Trokitën në çdo derë institucioni.
Informuan median.
Bënë thirrje për zgjidhje ligjore.
Asnjëherë nuk kërkuan konflikt.
Asnjëherë nuk kërkuan destabilitet.
Kërkuan vetëm një gjë:
Largimin e firmës nga territori i tyre.
Kur shteti nuk reagon
Çfarë ndodh kur shteti nuk reflekton?
Rritet mosbesimi.
Rritet tensioni.
Rritet ndjenja e padrejtësisë.
Dhe kjo nuk është nxitje.
Është realitet shoqëror.
Kur njerëzit ndjejnë se askush nuk i dëgjon, ata forcohen në qëndresë.
Jo sepse duan përplasje, por sepse ndjejnë se nuk kanë zgjidhje tjetër.
Le të jetë e qartë
Ne nuk po bëjmë thirrje për dhunë.
Ne nuk po nxisim konflikt.
Ne nuk po kërkojmë destabilitet.
Por po themi me përgjegjësi të plotë:
Nëse vazhdohet me imponim, situata do të përshkallëzohet.
Dhe përgjegjësia nuk do të jetë mbi banorët që mbrojnë shtëpitë e tyre.
Parandjenja ime publike
E kam shkruar më parë dhe po e them sërish:
Kur një padrejtësi lihet të ziejë, ajo shpërthen.
Nuk dua që kjo të ndodhë.
Askush nuk e do.
Por për ta shmangur, duhet reflektim urgjent.
Zgjidhja është e thjeshtë
Ndaloni përshkallëzimin.
Hapni dialog real.
Largoni firmën nga territori i Rrjollit.
Kaq.
Nuk kërkohet privilegj.
Kërkohet respekt për tokën dhe jetën e banorëve.
Fundi i heshtjes
Rrjolli nuk është më një çështje lokale.
Është simbol i mënyrës si trajtohet qytetari i zakonshëm.
Ne nuk ndalemi.
Ne nuk largohemi.
Ne nuk dorëzohemi.
Por qëndresa jonë është për drejtësi, jo për kaos.
Kushdo që e shpërfill këtë paralajmërim, mos të thotë nesër se nuk e dinte.
Paulini Macaj
Burimi/Derguar nga vete Autori
Leave a Reply