Kur bora fshatin e kafshoi
çdo rrugë është fare shkret.
Trumcaku thërrime krkoi.
nuk ka thërrime ku s’ka jet.
Duke qarë i gjori degë më degë,
në ngricë mbeti pa shpres.
Një buf kërkonte një tendë.
edhe këtij masati nuk i ndez.
Dy tre oxhakë të përgjumur,
Nxjerrin tym duke dhënë shpirt..
Gjallesat si në planet të humbur,
Presin rreze dielli dhe drit.
Si në përralla si në legjenda,
vetmi,trishtim që mbjell frik.
Veç Naimi i qante këto tema,
dhe zoti bëka gjumë letragjik!
BurimiFacebook
Leave a Reply