“Kadalë pashë, kah je nisë,
se mu m‘thonë Nora e Malcisë“
Një Kokë për Liri: Nata kur Nora e Kelmendit gjunjëzoi Perandorinë
Viti 1638. Bjeshkët e Nemuna lëkundeshin nga hapat e 30,000 ushtarëve osmanë. Vutsi Pasha, i dërguari mizor i Sulltanit, kishte vënë një kusht të tmerrshëm: Ose Kelmendi do të dorëzohej, ose ai do ta digjte çdo kullë deri në gurë. Por, mbi të gjitha, ai kërkonte Norën, vashën që thuhej se kishte bukurinë e zanave.
Kurth nën Petkun e Nuses
Nora mori një vendim që vetëm një zemër shqiptare mund ta mbajë. Ajo u nis drejt kampit armik. E veshur me xhubletën e saj më të mirë, me sytë që i shkëlqenin si akulli i Cemit, ajo kaloi mes rojeve që mbetën pa frymë. Ata panë një nuse që po dorëzohej, por nuk panë vdekjen që ajo mbante në brez.
Gjak dhe Mëndafsh
Kur hyri në tendën luksoze, Vutsi Pasha besoi se më në fund e kishte mposhtur Malësinë. Por në çastin që ai u afrua për ta prekur, koha ndaloi. Me një lëvizje që nuk e kapi syri, Nora nxori thikën e fshehur.
Nuk pati lutje, as mëshirë. Me një goditje të saktë dhe të pamëshirshme, ajo e goditi Pashain në mes të kraharorit. Por hakmarrja e saj nuk u ndal me aq. Për t’i treguar ushtrisë pushtuese se Malësia nuk bën pazar me nderin, Nora ia preu kokën Pashait, duke e lënë trupin e tij të pashpirt në mes të çadrës.
Tmerri i Ushtrisë pa Krye
Kur Nora doli nga tenda me kokën e Pashait në duar, tmerri pllakosi kampin osman. Ai ishte sinjali! Nga shkëmbinjtë e lartë, malësorët e Kelmendit u lëshuan si rrufe mbi ushtrinë e mbetur “pa kokë”.
Ajo natë nuk ishte thjesht një betejë, ishte një masakër mbi pushtuesin. 30,000 ushtarë u kthyen mbrapsht me turp, të thyer nga guximi i një gruaje që zgjodhi tehuun e thikës para skllavërisë.
Nora e Kelmendit nuk është thjesht një emër. Është dëshmia e gjallë se kur një shqiptari i preket nderi dhe liria, edhe bukuria kthehet në një shpatë që pret koka mbretërish.
Burimi/Facebook/Art Dhe Tradite
Leave a Reply