Një muzg i frikshëm dhe një erë ,
Sot dielli s’di pse ka vonuar,
Rrugë buzëplasura nga kjo verë,
Dhe shpirtra njerëzish të pazgjuar.
E vetme ec në këtë qytezë,
Me hap të lodhur dhe të mpirë,
Ngado shikoj plehra dhe njerëz,
Vështrim këputur, fytyrë ngrirë.
Një nënë kërrusur që shet banane,
Po pret fatin me sy të shuar,
Nëse dikush do ndalë të blejë,
Ndryshe nga dita e kaluar.
Përballë kafeneja jonë e vjetër,
Ku pija kafen çdo mëngjes,
Në të ka veç klientë të varfër,
Dhe një banak thyer në mes.
Më vjen nga shpirti një ulërimë,
Por klithma ime shuhet shpejt,
Kjo është një qytezë mjerane,
Me shpresa të vdekura kaq vjet.
Ca lypesa shtrijnë duart e mjera,
Ju jap ç’monedha kam në xhep,
Nga qiejt vijnë këngë korbash,
Me nga një klithmë vdekje në sqep.
Arjana Fetahu Gaba
Burimi/Facebook
Leave a Reply