Në ditëlindjen e tij të 93-të, Arnoldi bëri dëshirën më të sinqertë të jetës së tij: të dëgjonte edhe një herë të fundit të qeshurat e fëmijëve që mbushnin shtëpinë e tij. Tryeza ishte shtruar, gjeli i detit ishte pjekur, qirinjtë ishin ndezur – dhe ai priste.
Kaluan orë të tëra në heshtje të dhimbshme, derisa ra zilja e derës. Por nuk ishte ai që priste…
👇👇👇
Shtëpia e vogël në fund të rrugës Kleno kishte parë ditë më të mira — ashtu si edhe banori i saj i vetëm. Arnoldi rrinte ulur në kolltukun e vjetër, me lëkurën e çarë nga koha, ndërsa macja e tij, Xho, gërhiste butë në prehër.
Në të 92-at, duart e tij nuk ishin më aq të forta, por ende ledhatonin me kujdes qimen portokalli të maces, duke gjetur ngushëllim në qetësinë e zakonshme.
Drita e mesditës hynte përmes dritareve të pluhurosura, duke hedhur hije të gjata mbi fotografitë që ruanin copëza nga kohë më të lumtura.
— “E di çfarë dite është sot, Xho?” — pyeti ai me zë që i dridhej, duke marrë në duar albumin e pluhurosur. — “Është ditëlindja e vogëlushit Tomi. Do të ishte… llogarit pak… 42 vjeç.”
Faqe pas faqeje, kujtimet i copëtonin zemrën.
— “Ja ku është, pa dhëmbë përpara. Ime shoqe, Mariami, ndjesë pastë, i kishte bërë tortën me superheroin që aq shumë e donte. S’do ta harroj kurrë shkëlqimin në sytë e tij!” — zëri i tij u thye.
Në mantel vareshin pesë fotografi të pluhurosura – fytyrat e buzëqeshura të fëmijëve të tij, të ngrira në kohë. Bobi me gjunjët e gërvishtur nga lojërat; vogëlushja Xheni me kukullën “Bela”; Majkëlli me trofeun e tij të parë; Sara në ditën e diplomimit; dhe Tomi në ditën e dasmës, aq i ngjashëm me Arnoldin e ri, sa i ngrinte zemra.
— “Kjo shtëpi i mban mend të gjithë, Xho,” — pëshpëriti ai, duke prekur murin ku ishin shënuar me laps lartësitë e fëmijëve. Çdo vijë një kujtim, çdo kujtim një therje në shpirt.
Në kuzhinë varej ende përparësja e Mariamit — e zbehur, por e pastër. — “E mban mend mëngjesin e Krishtlindjeve, e dashur?” — foli në boshllëk. — “Pesë palë këmbë që vraponin në shkallë, dhe ti shtireshe se s’i dëgjoje, edhe pse i kishe dëgjuar prej javësh.”
Të martat pasdite, ai dilte në verandë të shikonte fëmijët e lagjes që luanin. E qeshura e tyre e kthente pas në kohë. Një ditë, fqinji Ben, i gëzuar, i bërtiti:
— “Arni! Të dy fëmijët e mi po vijnë për Krishtlindje!”
Arnoldi buzëqeshi, por zemra iu thye më shumë.
Më vonë, u ul përballë telefonit të vjetër me rrotë. I telefonoi fëmijëve.
Xheni ishte e para. — “Baba, s’mundem tani, kam një mbledhje.”
Tre telefonata të tjera shkuan në sekretari. Vetëm Tomi, më i vogli, ia hapi.
— “Baba, po çmendemi me fëmijët, Lisa ka punë…”
— “Më mungon, bir,” — tha Arnoldi, me zë të dridhur. — “Më mungon e qeshura jote në shtëpi.”
Një pauzë e shkurtër. — “Do flasim më vonë, baba.”
Klik. Heshtje.
Arnoldi pa veten në xham — një plak që mezi e njihte. — “Dikur ziheshin kush të fliste me mua i pari. Tani ziheshin kush duhet të flasë.”
Dy javë para Krishtlindjeve, pa familjen e Benit të mbërrinte. Fëmijët vrapuan, qeshnin. Zemra e Arnoldit u drodh – diçka midis dhimbjes dhe shpresës.
U ul të shkruante letra. Pesë letra, një për secilin fëmijë.
> “Këtë Krishtlindje mbush 93 vjeç. Dua të shoh fytyrën tënde, të të përqafoj. Nuk e di sa herë më kanë mbetur për ta thënë se sa shumë të dua. Të lutem, eja në shtëpi, qoftë edhe një herë të fundit!”
Të nesërmen i dërgoi në postë. Punonjësja, Pola, që e njihte prej 30 vitesh, u përpoq të buzëqeshte. — “Jam e sigurt që këtë herë do të mbërrijnë.”
Ai buzëqeshi. — “Duhet. Këtë herë është ndryshe. E ndjej.”
Më vonë, në kishë, prifti e gjeti duke u lutur. — “Po kërkon një mrekulli Krishtlindjesh, Arni?”
— “Po lutem të shoh edhe një.”
Ditët kaluan. Fqinjët i zbukuruan shtëpinë. Ben solli drita, zonja Teo pjeki ëmbëlsira, dhe Marta solli biskota. — “Kështu bëjnë fqinjët, Arni. Kështu bëhet familja.”
Erdhi më në fund mëngjesi i Krishtlindjeve. Në tavolinë qëndronte torta me mbishkrimin “Gëzuar 93-vjetorin”. Por askush nuk erdhi. Çdo zhurmë makine ndizte shpresën, çdo orë që kalonte e shuhej.
Në fund, shtëpia heshti.
— “Mendoj se kaq qe, Mariam,” — pëshpëriti ai, me ballin mbi xham. — “Fëmijët tanë s’do të kthehen.”
Por atëherë, një trokitje e fortë në derë. Një djalë i ri, me aparat fotografik.
— “Jam Brejdi. Po xhiroj një dokumentar për Krishtlindjet. Mund të…”
— “Nuk ka asgjë për të filmuar këtu,” — ia preu Arnoldi me hidhërim.
Por djali s’u largua. — “Kam humbur prindërit para dy vitesh,” — tha butë. — “E di si është një shtëpi bosh për festa. Ndoshta… mund të festojmë bashkë?”
Arnoldi qëndroi në heshtje, pastaj buzëqeshi pak:
— “Kam tortë. Është ditëlindja ime. Sapo mbusha 93. Hyr brenda.”
Brejdi u kthye pas pak me gjysmën e lagjes: zonja Teo me pijen e saj, Ben dhe Marta me dhurata. Shtëpia u mbush me të qeshura.
— “Bëj një dëshirë, Arni!” — i tha Brejdi, ndërsa qirinjtë ndizeshin.
Arnoldi i mbylli sytë dhe për herë të parë nuk dëshiroi kthimin e fëmijëve. Dëshiroi paqe. Falje. Dashuri të re.
Më vonë, Brejdi u bë pjesë e jetës së tij – vinte shpesh, sillte ushqim, rrinte për kafe, ndante heshtje. Nuk e zëvendësoi askënd, por e shëroi boshllëkun.
Një mëngjes, kur erdhi ta vizitonte, Brejdi e gjeti Arnoldin të ulur në kolltuk, të qetë – sikur thjesht të kishte fjetur.
Macja Xho rrinte në prehër, dhe rrezet e diellit ndriçonin rreth tij, sikur shpirti i Mariamit ta kishte ardhur ta merrte në shtëpi.
Arnoldi më në fund kishte gjetur paqen – rrethuar nga dashuria që lindi jo nga gjaku, por nga zemra.
********
🕯️ Një tregim prekës për vetminë, faljen dhe bukurinë e lidhjeve që lindin kur më së paku i pret.
Burimi/Facebook/Nesti Arsenal
Leave a Reply