Çfarë po ndodh sot me PD-në është një lojë vetëvrasëse.
Në vend që të forcojë radhët e saj, që të ngrejë kokën dhe të nxjerrë kandidatë nga gjiri i vet, është futur në talljen më të madhe që mund t’i bëhet një partie politike:
Kërkon “kandidat jo-politik”.
Kjo nuk është hapje, nuk është reformim, por është dorëzim, kapitullim, dhe për më tepër, është tallje me militantët dhe me opozitarët e thjeshtë që kanë sakrifikuar për vite me radhë.
Së pari, të presësh nga Begaj që të mos dekretonte zgjedhjet në Tiranë ishte një budallallëk.
Ai është noter i Edi Ramës, jo president i shqiptarëve.
Begaj është vegël, kukull, dhe kush mendonte ndryshe ose është naiv, ose thjesht bën propagandë.
Të tallet dikush me opozitën duke i thënë “prit Begajn” është njësoj sikur të tallesh me njerëz që nuk kuptojnë asgjë nga realiteti.
Por tallja më e madhe vjen nga vetë PD-ja.
Militantët e saj sot shohin me sy të zgurdulluar se partia që ata kanë mbajtur gjallë, partia për të cilën janë përplasur në protesta, janë rrahur, janë përjashtuar nga puna, sot ka vendosur të bëhet studio kastingu.
Në vend që të dalë me një kandidat të fortë politik, PD kërkon figura “të pavarura”.
Kjo është shuplaka më e rëndë që mund t’i jepet anëtarësisë së saj:
t’i thuash hapur – “ju nuk mjaftoni, ju nuk vleni, ne do të marrim dikë nga jashtë.”
Po pse ekziston një parti politike, nëse nuk është në gjendje të nxjerrë kandidatë nga vetja?
Ç’kuptim ka PD-ja si forcë, nëse për kryeqytetin i duhet të lypë kandidatë jashtë strukturave të saj?
Ky është kapitullim.
Dhe më e turpshmja është kur këtë absurditet e kërkojnë edhe kryetarë partish si Gon Shehaj.
Ky njeri, që ka hapur vetë një parti, që është vetë figurë politike, del dhe i thotë PD-së:
Dilni me jo-politikë!
Kjo nuk është vetëm hipokrizi, por është tradhti.
Nëse politika nuk ka më kuptim, atëherë përse hapi parti ky njeri?
Përse mban vulë, përse kërkon vota?
Kjo është tallje me çdo militant që e ka seriozisht kauzën.
Historikisht, sa herë opozita ka ndjekur rrugën e “figurave të pavarura”, ka dështuar.
Kujtojmë eksperimente si “Aleanca Qytetare” në zgjedhjet e kaluara, apo kandidatët që dolën si “jashtë politikës” dhe përfunduan ose duke u tërhequr, ose duke shërbyer si paterica të pushtetit.
Sa herë është testuar kjo rrugë, rezultati ka qenë i njëjtë:
Militantët e PD-së janë ndjerë të tradhtuar, ndërsa kandidati “neutral” ka përfunduar ose në prehrin e Ramës, ose në duart e oligarkëve.
Ky është rreziku real:
Një kandidat i tillë, edhe nëse fiton, nuk i detyrohet PD-së.
Nuk i detyrohet militantëve që rrinë natë e ditë në shi e në diell, nuk i detyrohet strukturave që e mbështesin.
Dhe çfarë ndodh?
Nesër shitet. Nesër kalon me Ramën. Nesër bëhet vegël e biznesmenëve.
Dhe PD-ja mbetet përsëri me gisht në gojë, ndërsa militantët mbeten përsëri të poshtëruar.
Ky film është parë edhe më parë.
Kujtoni kandidatët “e pavarur” në bashki të ndryshme:
Shumica e tyre, sapo fituan, bënë pazare me pushtetin.
Kujtoni edhe eksperimente si ato të Genc Pollos në vitet ’90, apo të figurave “alternative” që dilnin si shpresë e re.
Çfarë ndodhi?
Shumica përfunduan duke e braktisur opozitën dhe duke u shndërruar në zëdhënës të pushtetit.
Historia është mësuar me dhjetëra herë, por PD-ja duket se nuk mëson kurrë.
Në fund, e vërteta është e thjeshtë:
Një parti politike që mohon militantët e saj, që mohon njerëzit e vet, që kërkon kandidatë nga jashtë, është duke tallur veten.
Është duke e bërë qesharake veten.
Është duke thënë publikisht:
“Ne nuk kemi më njerëz.”
Dhe kjo është receta më e shpejtë për zhdukjen.
Më mirë të humbasë PD-ja me një kandidat të saj, sesa të fitojë me një “jo-politik” që nesër do ta tradhtojë.
Më mirë të mbetet opozitë me dinjitet, sesa të kthehet në një klub të figurave të rastit.
PD nuk është parti e rrjeteve sociale.
PD nuk është parti e klikimeve.
PD nuk është trampolinë për njerëz që nuk kanë lidhje me të.
Dhe kush kërkon të bëjë lojëra të tilla është armik i opozitës, armik i militantit dhe, mbi të gjitha, armik i vetë demokracisë.
Burimi/Facebook
Leave a Reply