Leonard Koja – Dua dikë që të jetojë me mua. Jo dikë që të vdesë me mua.

Ka njerëz që e ngatërrojnë dashurinë me flijim.
Mendojnë se ndjenja e madhe është ajo që lidhet me vdekjen, me sakrificën e fundit, me gjestin dramatik të dorëzimit total.
Por unë e shoh ndryshe.
Dashuria nuk është varr i përbashkët, as premtim i bërë pranë një fundi të pashmangshëm.
Dashuria është frymë që duhet të ushqehet përditë.
Unë nuk dua dikë që të më premtojë “do të vdes me ty”.
Unë dua dikë që të më thotë “dua të jetoj me ty”.
Dua dikë që të zgjedhë përditë të më mbajë pranë, jo dikë që shfaqet vetëm në momentin e fundit.
Sepse vdekja nuk ka nevojë për dashuri.
Vdekja nuk njeh dorën që e shtrëngon, nuk dallon lotin që bie në faqe, nuk e dëgjon premtimin e fundit.
Ajo është e ftohtë dhe e verbër.
Ajo thjesht vjen.
Por jeta ka nevojë për dashuri.
Jeta ka nevojë për një tjetër që të të bëjë vend në zemrën e tij/ e saj, në kohën e tij/e saj, në frymën e tij/e saj.
Jeta është ajo që kërkon përkushtim, guxim, qëndresë, ngrohtësi.
Dua dikë që të jetojë me mua në gjërat e vogla.
Të ndajë me mua kafen e mëngjesit, rrëmujën e çelësave, nxitimin e autobusit, një shëtitje të zakonshme në mbrëmje.
Të jetojë me mua kur jam i sëmurë dhe nuk kam forcë as për të folur.
Të jetojë me mua kur jam i lumtur dhe dua të ndaj entuziazmin me dikë që më kupton.
Dua dikë që të ketë durim të dëgjojë fjalët e mia, por edhe heshtjet e mia.
Të ketë durim me hidhërimet e mia dhe të gëzohet me fitoret e vogla që askush tjetër nuk i sheh.
Dikë që të mos kërkojë gjithmonë vetëm kulmin, por të kuptojë se dashuria jeton në detajet e vogla të përditshmërisë.
Shumë njerëz betohen “do të të dua deri në frymën e fundit”.
Është një fjalë e bukur, por e zbrazët.
Pse duhet të më interesojë fryma e fundit, kur ka kaq shumë frymë gjatë jetës?
Pse duhet të ngushëllohem me një premtim në fund, kur dua të ushqehem me dashuri gjatë gjithë rrugës?
Unë dua dikë që të më dojë sot, jo nesër.
Të më dojë në këtë çast, jo të më japë një premtim për një fund që s’e dimë kur do të vijë.
Dua dikë që të zgjedhë të jetojë me mua, edhe kur është e vështirë, edhe kur është e lodhshme, edhe kur është më e lehtë të ikësh.
Vdekja është e thjeshtë – ajo vjen vetë.
Jeta është e ndërlikuar – ajo duhet të ndërtohet.
Dhe vetëm kush ka guximin të jetojë me ty çdo ditë, ka guximin të të dojë me të vërtetë.
Unë dua një dashuri që ecën, jo një dashuri që pret fundin.
Dua një dashuri që qesh, jo vetëm që qan.
Dua një dashuri që është reale, jo vetëm romantike.
Nuk më mjafton një dorë mbi timen kur të mbyll sytë për herë të fundit.
Dua një dorë mbi timen sa herë që jam gati të bie, sa herë që më duhet një nxitje, sa herë që më kaplon frika e së panjohurës.
Nuk dua varr të përbashkët.
Dua jetë të përbashkët.
Nuk dua epitaf.
Dua kujtime.
Nuk dua fund.
Dua fillime të pafundme.
Sepse dashuria e vërtetë nuk është të vdesësh me dikë.
Është të jetosh me dikë – të marrësh frymë bashkë, të rritesh bashkë, të gabosh bashkë, të ndreqësh bashkë.
Dhe kur vdekja të vijë, atëherë, po, do të vijë.
Por ajo do të gjejë dy njerëz që kanë jetuar vërtet, jo dy njerëz që kanë pritur fundin bashkë.

Burimi/Facebook