Është babai im.

—Kush është ai? —më pyeti me kuriozitet.
—Është babai im.
—Po pse nuk keni të njëjtin mbiemër?
—Sepse nuk kemi të njëjtin gjak… —iu përgjigja me qetësi.
—Atëherë nuk është babai yt… —tha menjëherë.
Ai erdhi pas lindjes sime.
U dashurua me mamanë time kur unë tashmë isha në këtë botë.
Prania ime nuk ishte kurrë një pengesë — përkundrazi: i pëlqente të luante me mua, i bënte kënaqësi të kalonte kohë bashkë.
Mamaja ime thotë se gjithmonë ka pasur një vështrim të veçantë për mua, se më ka parë me sy të mirë që në ditën e parë.
Ai tregoi se e donte me të vërtetë mamanë time. E donte me gjithë të kaluarën e saj, duke përfshirë edhe mua.
Me kohën, ajo dashuri u rrit — për të… dhe për mua.
Nëse më shihte çdo ditë, çdo ditë luante me mua.
Nëse nuk më shihte, gjithmonë pyeste për mua në telefon.
Nuk ishte për dukje: ishte shqetësim i sinqertë.
Sa herë që sëmuresha, ishte i pari që vinte.
Nuk na la kurrë vetëm. Ishte gjithmonë aty, i pranishëm, i qëndrueshëm.
U bëmë përparësia e tij.
Preferonte të qëndronte me ne, duke parë një emision pa kuptim në televizor, sesa të ishte në çdo vend tjetër të botës.
Mund të kishte zgjedhur kudo… por gjithmonë zgjodhi ne.
Kur mamaja ime vendosi ta kalonte jetën me të, asgjë nuk ndryshoi:
mbajti çdo premtim.
Mua më tregoi dashurinë çdo ditë, pa u përpjekur kurrë të më “blejë”.
Më mësoi vlerën e gjërave dhe fuqinë e pafundme të dashurisë.
Më mbrojti, më respektoi, më deshi si birin e tij. Më quante “kampion”.
Më dha dashurinë e një babai, pa pasur asnjë detyrim.
Më dha këshilla kur më duheshin më shumë, më përqafoi kur dhimbja dukej e padurueshme.
Ishte gjithmonë aty… edhe kur askush tjetër nuk ishte.
Po, ke të drejtë: nuk është babai im nga gjaku.
Por është babai im nga zgjedhja.
Dhe kjo… është forma më e pastër dhe më e guximshme e dashurisë.
Ndoshta nuk kemi të njëjtin gjak, por kemi diçka shumë më të madhe: një lidhje që quhet dashuri.
Nuk kam mbiemrin e tij, por ai është babai më i mirë që mund të kisha dëshiruar ndonjëherë.
Për këtë arsye, ai nuk është thjesht “burri i mamasë sime”.
Nuk është njerku im.
Është babai im.
Një falënderim për të gjithë ata baballarë që nuk janë nga biologjia, por nga vendimi.
Sepse të zgjedhësh të duash një fëmijë që nuk është i yti… është një akt guximi të vërtetë dhe madhështie të pafundme.

Burimi/Facebook/Jo Vetem Mama