Se nuk takohesh dy herë në jetë.
Se jo të gjithë, në fund të fundit, janë të zëvendësueshëm.
Dhe pastaj ajo fytyrë, ai zë, ajo mënyrë unike që kishin për të të bërë të ndihesh i parë, i kuptuar, i rëndësishëm, do të të vijë në mendje.
Dhe do të pyesësh veten: “Pse nuk e vura re më parë?”
Jetojmë në një botë që ecën shpejt, ku gjithçka është e shpejtë, e konsumuar, e zëvendësueshme.
Kemi mësuar t’i duartrokasim ata që “kthejnë faqen” me lehtësi, të bindur se gjithmonë ka diçka më të mirë pas qoshes.
Por nuk është gjithmonë kështu.
Disa lidhje nuk përsëriten.
Ato janë si kometat: të rralla, të ndritshme, të papërsëritshme.
Ato lënë një shenjë brenda teje që askush tjetër nuk mund ta përsërisë.
Dhe kur humb një person të tillë, nuk humbet thjesht një lidhje.
Humb një pjesë tënden që ekzistonte vetëm me ta.
Shpesh, pa e kuptuar fare, i lëndojmë ata që kanë më shumë rëndësi.
Nga krenaria.
Nga frika.
Sepse ne besojmë me budallallëkun tonë se ata do të qëndrojnë përgjithmonë.
Por koha nuk rregullon gjithçka dhe jo të gjithë presin.
Ka nga ata që largohen në heshtje, pa drama.
Duke na marrë një pjesë të botës sonë dhe duke lënë pas një boshllëk që askush tjetër nuk mund ta mbushë.
Do ta kërkosh buzëqeshjen e tyre në fytyra të tjera por nuk do të jetë e njëjta gjë.
Askush nuk do të qeshë si ata.
Askush nuk do të dojë me të njëjtin intensitet.
Fjalët e thëna me zemërim, gjestet e lëna përgjysmë, heshtja, kur një prani do të kishte qenë e nevojshme, janë plagë që mbeten.
Dhe një moment i vetëm mund të shkatërrojë vite të tëra të diçkaje të rrallë, të vërtetë, të çmuar.
Nëse ka dikë në jetën tënde që të ndriçon shpirtin, mos e merr kurrë si të mirëqenë.
Duaje. Falënderoje. Mbrojeni.
Ndërsa janë ende aty.
Sepse lidhjet më autentike janë edhe më delikatet.
Dhe pasi të humbasin, askush… nuk mund ta zërë vërtet vendin e tyre.
💔 Disa shpirtra nuk gjenden dy herë. Dhe t’i humbasësh ata është si të humbasësh një pjesë të vetes që nuk do të kthehet më kurrë.
Burimi/Facebook/Jo Vetem Mama
Leave a Reply