Kam mësuar se paqja nuk është dhuratë – ajo ndërtohet. Ajo mbrohet. Ajo fitohet.
Shumë njerëz kanë ardhur në jetën time si mysafirë në një shtëpi që nuk kishin ndërmend ta pastronin pasi e kishin bërë rrëmujë.
Disa dukeshin të sjellshëm. Flisnin ëmbëlsisht.
Por në fund, lanë pas vetëm copëza të thyera.
U dhashë akses shumë lehtë – sikur të mos më kishte kushtuar asgjë.
Por më kushtoi.
Kohë. Besim. Energji.
Morën më shumë sesa dhanë ndonjëherë mbrapsht.
Dhe më duhej ta rregulloja të gjithën vetë. Vazhdimisht.
Tani?
Tani nuk e hap derën vetëm sepse dikush troket.
Pres. Vëzhgoj. Dëgjoj.
Vetmia nuk ndihet më e ftohtë – ndihet e shenjtë.
Një vend ku më në fund ndihem e plotë.
Ku jam me veten dhe e di, thellë-thellë,
se nuk kam nevojë për kaos të maskuar si lidhje.
A do një vend në tryezën time?
Sillni koherencë. Sillni të vërtetën. Sillni diçka të vërtetë në duart tuaja – jo vetëm premtime që nuk do t’i mbani.
Pse kjo paqe?
Është e imja.
Dhe do të djeg çdo urë, në vend që të lejoj që dikush të ma marrë atë.
Burimi/Facebook
Leave a Reply