Pashë statujën time të lodhjes, një ditë,
(Statujën që m’u desh një jetë për ta gdhendur)
Në qoshe të rrugës,
Duke shkundur pluhurin e harresës.
Po unë çapitem ende me hapin e ngadaltë,
Nën retë me reflekse shiu,
Edhe pse asfalti më përvëlon nën këmbë,
Aty ku hijet humbin e vdesin,
E qielli, për mëshirë,
Me një fjongo gri,
Lidh ballin e dhimbjeve të mia.
*
Zbehet jehona e të qeshurave,
Si pëshpëritje që tretet në erë,
E lodhur, e rraskapitur,
Nga ninulla e hapave të mia,
E brengosur, e mërzitur,
Nga kolla e bronkitit të fjalëve që më mbyt.
*
Hapat e rëndë ngatërrojnë udhët e mbrëmjes,
Çdo njeri prej tyre më pyet diçka,
Për metamorfozën e horizonteve,
Që turbullohen në sfond,
Për historinë shurdh – memece,
Që as flet më e as dëgjon.
*
Mirazhe figurash me emra të fshehur,
Si hije fantazmash varrmihëse,
Ma nxijnë muzgun më shumë,
Dielli merr vrapin i trembur tatëpjetë,
E fshihet në oqeanin e mistereve,
Nata – gëlltit dhe shpresën e humbur.
*
Edhe pse balta e trishtimit nuk mundi,
Nuk mundi t’i ndyej e t’i lidhi këpucët e mia,
Koha prapë më ikën e fshihet,
Më bën dredha e rrëshqet,
Si rëra e imët e bregut nëpër gishta.
*
Momentet shpërndahen e fshihen,
Në kaosin modern të jetës plot zhurmë,
Që lë buzë rrugës vetëm, në agoni,
Statujën time të lodhjes,
Statujën time të gjorë,
Kjo botë që nxiton pa ditur se ku…
*
Dhe Unë pse i lodhur,
Prapë eci në rrugën e pasigurt,
Duke mbajtur peshën e rëndë,
Të ëndrrave të paplotësuara, apo të vdekura,
Duke mbajtur ende hapin në rezonancë,
Duke ndjekur vezullimin e dritës së shpresës,
Që më pëshpërit ëmbël:
Vazhdo, mik, vazhdo!
Bota një ditë do të thërrasi.
*
Dhe marr statujën time me dhimbje,
(Statujën që m’u desh një jetë për ta gdhendur)
Me duart eterike që më dridhen,
Statujën e lodhjes, të nxirë prej harresës,
Dhe Globit ja vë kalëruar mbi shpinë,
Globi harron:
Pa statujën time të lodhjes,
Diku do të mbesi,
Do të humbi shpejtësinë,
Ashtu si statuja e heshtur,
E harruar nga bota, po humbet lavdinë.
Kujtim Hajdari
(Foto web)
___________________________
STATUE OF WEARINESS
I saw my statue of weariness, one day,
(The statue that took me a lifetime to carve)
In the corner of the street,
Shaking off the forgetfulness dust.
But I still walk even whether with a slow step,
Under clouds with rain reflections,
Even though the asphalt scorches beneath my feet,
Where shadows fade and die,
And the sky, out of mercy,
With a gray ribbon,
Binds the forehead of my pains.
*
The echo of laughter fades,
Like whispers that dissolve in the wind,
Tired, worn out,
From the lullaby of my steps,
Worried, troubled,
By the bronchitis of words that suffocate me.
*
My heavy footsteps entangle the paths of the evening,
Each one of them asks me something,
About the metamorphosis of horizons,
Why do they blur in the background?
They ask me about the deaf-mute history,
That neither speaks nor listens anymore.
*
Mirages of figures with hidden names,
Like shadows of burying ghosts,
Darken the twilight even more for me,
The sun, frightened, runs downhill,
And hides in the ocean of mysteries,
The night swallows even the hope that is lost.
*
Even though the mud of sadness could not,
It could not stains and binds my shoes,
Time again escapes me and hides,
Teases me and slips away,
Like the fine sand of the shore through my fingers.
*
Moments scatter and hide,
In the chaos of modern life filled with noise,
That leaves my statue of weariness, alone, in agony,
My poor statue of fatigue,
This world that rushes without knowing where…
*
Even why I am weary,
Still, I’m walking on the uncertain path,
Bearing the heavy weight,
Of unfulfilled or dead dreams,
Still keeping my step in resonance,
Chasing the glimmer of the light of hope,
That sweetly whispers to me:
Go on, friend, go on!
The world will call you one day.
*
And I take my statue with pain,
(The statue that took me a lifetime to carve)
With ethereal hands that tremble,
The statue of weariness, darkened by oblivion,
And I place it mounted on the back of the globe
The globe forgets:
Without my statue of weariness,
Somewhere it will remain,
It will lose its speed,
Just like the silent statue,
Forgotten by the world, it is losing its glory.
Kujtim Hajdari
(Photo web)
Burimi/Facebook
Leave a Reply