Mora rolin e nënës së tij …

Në vitin 1993, ma lanë para derës një fëmijë të vogël që nuk dëgjonte; mora rolin e nënës së tij, pa e imagjinuar dot se çfarë do t’i sillte e ardhmja.

— Misha, shiko! — qëndrova e ngrirë pranë portës, e paaftë të besoja sytë e mi.

Burri im kaloi me vështirësi pragun, i përkulur nën peshën e një kovë me peshq. Freskia e mëngjesit të korrikut më ftohte deri në palcë, por ajo që pashë në stol më bëri menjëherë të harroj të ftohtin.

— Çfarë është kjo? — Mikhail vendosi kovën dhe iu afrua.

Në stol të vjetër, mbështetur për gardhin, qëndronte një shportë prej thurjeje. Brenda, i mbështjellë me një batanije të zbehtë, ndodhej një fëmijë rreth dy vjeç.

Sytë e tij të mëdhenj dhe kafe më shikonin — pa frikë, pa kureshtje, thjesht në heshtje.

— Zot i madh, — pëshpëriti Mikhail, — nga ka ardhur ky?

Preka butësisht flokët e tij të zinj. Fëmija nuk lëvizi, nuk qau — vetëm i mbylli sytë për një çast.

Në grushtin e tij të vogël mbante një copë letre. Ia hapa gishtat me kujdes dhe lexova shënimin: « Ju lutem, ndihmojeni. Nuk mundem më. Më falni. »

— Duhet të thërrasim policinë, — tha Misha me vetulla të ngrysura, duke u kruar në zverk. — Dhe të njoftojmë këshillin e fshatit.

Por unë e kisha marrë tashmë në krahë, duke e mbështetur fëmijën mbi gjoksin tim. Ai kundërmonte pluhur rrugësh dhe flokët i kishte të ndotur. Rrobat e tij ishin të vjetra, por të pastra.

— Anna, — tha Misha me shqetësim në zë, — nuk mund ta mbajmë thjesht kështu.

— Mundemi, — iu përgjigja duke e shikuar në sy. — Misha, kanë kaluar pesë vjet që presim. Pesë! Mjekët na thanë se nuk do të kemi fëmijë. Dhe ja ku është…

— Po ligji, dokumentet… Prindërit e tij mund të paraqiten, — kundërshtoi ai.

Tunda kokën: — Nuk do të kthehen. E ndjej.

Djaloshi buzëqeshi gjerë, si të kuptonte bisedën tonë. Dhe ajo buzëqeshje e thjeshtë ishte vendimtare. Me ndihmën e disa lidhjeve, morëm kujdestarinë dhe dokumentet zyrtare. Viti 1993 nuk ishte kohë e lehtë, por ia dolëm.

Një javë më vonë, vumë re diçka të çuditshme. Djali — që e emërtova Ilia — nuk reagonte ndaj asnjë zhurme. Në fillim, menduam se ishte thjesht ëndërrimtar, i humbur në mendimet e tij.

Por kur traktori i fqinjit gjëmonte nën dritaren tonë dhe Ilia nuk lëvizte fare, zemra m’u shtrëngua.

— Misha, ai nuk dëgjon, — pëshpërita në mbrëmje, pasi e vura të flinte në djepin e vjetër të nipit tim.

Burri im qëndroi gjatë duke vështruar qymyrin që digjej në sobë, pastaj psherëtiu: — Do të shkojmë te doktori në Zarechye. Nikolaï Petrovitch.

Mjeku e kontrolloi Ilian dhe ngriti supet: — Shurdhësi e lindur, e plotë. Mos shpresoni në ndonjë operacion: nuk është e mundur.

Qava gjatë gjithë rrugës për në shtëpi. Misha qëndroi i heshtur, me nyjet e bardha nga shtrëngimi i timonit. Në mbrëmje, kur Ilia ra në gjumë, ai nxori një shishe nga dollapi.

— Misha, ndoshta nuk është ide e mirë…

— Jo, — më ndërpreu ai, duke mbushur gjysmën e gotës dhe duke e pirë me një frymë. — Nuk do ta kthejmë mbrapsht.

— Ta kthejmë? Kujt?

— Askujt. Ne do të kujdesemi për të, — tha me vendosmëri. — Do të gjejmë një zgjidhje.

— Por si? Si do ta mësojmë? Si…

Misha më ndali me një gjest: — Nëse është e nevojshme, do mësosh. Je mësuese. Do gjesh një metodë.

Atë natë, nuk fjeta asnjë çast. Shtrirë, shikoja tavanin dhe pyesja veten: « Si të mësoj një fëmijë që nuk dëgjon? Si t’i jap gjithçka që i duhet?

Vijon ne postin e radhes…

Burimi/Facebook