—“Më vendosni zinxhirin! ”, tha fëmija me sytë plot shpresë.
Ai mëngjes ishte si shumë të tjerë.
– Ngrihu tani! Laj fytyrën! Krehini flokët! Vishe këmishën… Shpejtë!
– Nuk ka kohë për mëngjes! Merreni lëngun gjatë rrugës, por mos e hidhni.
– Çfarë të thashë, budalla? Tashmë je njollosur! Mjaft më ke pirë. Ti kurrë nuk bën asgjë siç duhet.
Djali nuk po thoshte asgjë. Nuk mund të thosha “Papa. “Isha i frikësuar.
Në shkollë ai nuk mund të përqendrohej. Gjithmonë i shpërqendruar. Gjithmonë i trishtuar. Pyesja veten pse fëmijët e tjerë ishin të lumtur… dhe ai jo.
Atë pasdite, në një akt trimërie, guxoi t’i fliste:
– Sot mësuesi më pyeti: “Çfarë bën babai yt për të jetuar? “Dhe unë nuk dija çfarë të thosha…
-Unë trajnoj qentë – u përgjigj babai, pa shikuar lart.
—Dhe çfarë i mëson? —pyeti fëmija me kureshtje.
– Të jesh i bindur. Jo për të bërë rrëmujë. Për të mbrojtur. Duke udhëhequr të verbërit. Për të shpëtuar jetë. ji i durueshëm, trim dhe besnik. Dhe të gjitha këto… pa kërkuar asgjë në këmbim.
– Dhe si i trajnon?
– I vura një zinxhir të vogël. Eci me ta, flas me ta, i korrigjoj pa i lënduar dhe pastaj i përkëdhel. Sepse ata duhet të ndjejnë se unë nuk jam i zemëruar me ta. Por duhet durim… shumë durim.
Fëmija gëlltiti pështymën. Sytë e saj të vegjël ishin të mbushur me lot. Ai shikoi lart, dhe me zë të dridhur tha:
-Ma vendos zinxhirin, babi…
Dua të mësoj nga ju.
Dua të më korrigjosh pa bërtitur.
Më përkëdhel më vonë.
Ki durim me mua.
Unë do të kujdesem për shtëpinë. Do të mësoj të mbroj të tjerët. Dhe nëse një ditë verbohesh… unë do të jem sytë e tu.
Vetëm… ma vendos zinxhirin.
Babai shpërtheu në lot.
Dhe në atë përqafim, lindi një tjetër zinxhir i vogël. E padukshme, por reale.
Një e bërë nga dashuria, mirëkuptimi dhe butësia.
Një që, nëse kujdeset, nuk thyhet kurrë.
🤍 Mos të harrojmë: tonat gjithashtu duan kohë, afeksion dhe durim.
Sepse dashuria nuk bërtet… vërteton.
huazuar në faqen “Turista”
Burimi/Facebook/Xheva Salihaj
Leave a Reply