Kur thyhesh për të lindur vetveten!
Nga Arian Galdini
Ka thyerje që nuk ndodhin për të të dëmtuar,
por për të të rizbuluar.
Jo çdo rënie është humbje.
Sepse ka rënie që janë moment i lindjes së dytë, jo si vazhdim, por si shfaqje e një veteje që nuk mund të dilte ndryshe.
Nuk është copëtimi ai që të shkatërron.
Është qëndrimi i dhunshëm për të mbetur ai që ishe, edhe kur gjithçka brenda teje po të kërkon të bëhesh i ri.
Shpirti i njeriut është më shumë se një formë.
Është një përpjekje për përputhje.
Një etje për përmbushje.
Një frymë që kërkon të gjejë veten në çdo rrënim.
Sepse jeta nuk të thyen për të të mbyllur, ajo të thyen që të nxjerrë prej teje atë që ti nuk kishe guximin ta nxirrje vetë.
Çdo herë që thyhesh, një pjesë që nuk të shërbente më, largohet.
Jo për të humbur, por për të liruar vendin për atë që duhet të bëhesh.
Në brishtësinë e thellë të shpirtit që është rrëzuar, jeton një gjuhë që nuk flitet kurrë në ngritje, gjuha e dhembshurisë së vërtetë, e pranimit pa kushte, e qetësisë që nuk është më heshtje, por urtësi.
Sepse vetëm ai që është copëtuar, kupton sa i shenjtë është dikush që qëndron i butë në një botë të fortë.
Rikthimi i vërtetë nuk është të ndërtosh veten siç ke qenë, por të pranosh që nuk do të jesh më ai që ishe, dhe kjo është gjë e mirë.
Të ndërtosh një vetvete të re, jo si mohim i dhimbjes, por si kullë që ngrihet me gurët që dikur të ranë mbi shpinë.
Forca nuk është të mos thyhesh.
Është të mos mbetesh në tokë kur sheh copat dhe thua:
“Unë do t’i mbledh. Jo për t’u rikthyer.
Por për t’u rilindur.”
Sepse çdo plasaritje është vend për dritë,
çdo boshësi është ftesë për thellësi, dhe çdo thyerje është një derë që të largon nga vetja e vjetër.
Ti nuk je i thyer.
Ti je i hapur.
Dhe nga ajo hapje, del ajo pjesë që më në fund nuk ka më frikë të jetë vetvetja.
Kur të jesh ulur mes rrënojave të vetes,
mos pyet pse ndodhi.
Pyet:
“Çfarë po më kërkon e vërteta që të lindë nga ky rrënim?”
Mos kërko të rikthesh gjithçka që kishe.
Kërko të kuptosh gjithçka që ishe thirrur të bëhesh.
Sepse jeta nuk të dëmtoi.
Të ftoi.
Të ftoi të jesh më i vërtetë se kaq.
Më i ndjeshëm. Më i thellë. Më i lirë.
Dhe kur të ngrihesh, mos ec më për t’u dukur i fortë.
Ec për të qenë dritë për ata që ende janë në tokë, jo si mësues, por si provë që ngritja është e mundur, dhe se forca më e madhe është të jesh i thyer dhe ende i mirë.
Arian Galdini
Burimi/Facebook/LRE Lëvizja Rinisje
Leave a Reply