Ne podium u ngjit dashuria
Dhe mikrofonit ju afrua ngadale
Une mbajta frymen , e pashe nga njerezia
Kur ajo nisi te thote te parat fjale…
Jam ketu , te bej betimin
Per me te bukuren ndjenje ne bote
Per ate qe fisnikeron njerezimin
Ndaj do qesh por dhe do derdh lote…
Ndjehej e lumtur, se ish e dashuruar
Se kish rene ne dashuri , me vete dashurine
Ndaj fliste shpenguar, per mrekulline
Qe si askush lumturon njerine….
Dhe thoshte se si ish ndjere ne takimin e pare
Se si zemra i kish rrahur aq fort
Tregonte per lule, zogj e pranvere
Dhe syte e bukur , mbushur me lot…
Dhe solli aq embel dhe puthjen e pare
Nen shiun vjeshtak qe floket i kish lare
Mbeshtjelle ashtu ne ate perqafim pa fund
Qe donte ta kishte me vete gjithkund….
Rrefeu dhe fjalet magjike qe kish degjuar
Ndaj dhe kish mbetur e mrekulluar
Kur syte e tij , te sajat kishin pare
Nen ate veshtrim qe digjej zjarr….
Dhe tek u ndal te fliste per shpirtin
Nuk kishe se si te mos e admiroje
I mbushur magjishem me miresi
Ndaj shpirtin e dashuruar kerkoje….
Dhe foli pa fund dashuria
Ne ate fjalim qe s’doja te mbaronte
Perzjeu ne cdo fjale dhe enderrat e mija
Dhe zemren e shpirtin qe ne paq ,,degjonte….
Leksion njerezor , i me te bukures ndjenje
Qe lind e vdes bashke me njerine
Qe te katra stinet i ben pranvere
Moter binjake me lumturine….
Njerez, ecni ne nje rruge me fisnikerine
Ndaj kurre mos e lendoni dashurine
Ndaj kush dashurine e perjetoi
I fali qeshjen e shpirtit , por dhe lotoi…
A.R.DOSTI
Burimi/Facebook
Leave a Reply