Një Përjetësi që Nuk Duhet të Ketë Stinë…
Dimri shpesh cilësohet si stina e përqafimeve, koha kur ftohtësia e ajrit dhe e shpirtit detyron njerëzit të kërkojnë ngrohtësi te njëri-tjetri. Kur era e acartë fishkëllen jashtë dhe gishtat mpihen nga të ftohtit, një përqafim bëhet si një zjarr i vogël që të ringjall, që të kujton se nuk je vetëm në këtë botë. Por a duhet vërtet që përqafimet të kenë një sezon të caktuar? A duhet që ngrohtësia të jetë një privilegj i dimrit, apo përqafimet duhet të jenë të pranishme si drita e diellit, si uji që rrjedh në përrua, si frymëmarrja që nuk ka nevojë për leje?
Njeriu shpesh e sheh përqafimin si një stinë më vete – të rrallë, të kursyer, të dhuruar me drojë, sikur të ishte një thesar që shteron po ta japësh shumë shpesh. Por e vërteta është ndryshe: përqafimet nuk shteren, nuk humbasin vlerë, nuk konsumohen. Përkundrazi, ato shumëfishohen. Çdo përqafim i sinqertë është një investim në lumturi, në ndjenjë, në jetë.
Përqafimi nuk është luks, por nevojë
Ka një moment në jetë kur gjithkush ka nevojë për një përqafim. Nuk ka rëndësi mosha, gjinia, statusi shoqëror apo situata në të cilën ndodhesh. Që nga fëmijëria, kur një fëmijë qan dhe gjen qetësi në kraharorin e nënës, deri në pleqëri, kur një dorë mbi supe mund të jetë i vetmi ngushëllim i mbetur, përqafimi është një nevojë thelbësore njerëzore. Ai nuk është luks, nuk është diçka që mund ta marrim apo ta lëmë kur të duam. Ai është një pjesë e qenësishme e ekzistencës sonë.
Në shoqëritë moderne, ku gjithçka është bërë më e shpejtë, më virtuale dhe më e distancuar, përqafimet janë zëvendësuar me emoji, me mesazhe të shkurtra, me pëlqime në rrjete sociale. Por asgjë nuk mund ta zëvendësojë ndjesinë e një përqafimi të vërtetë, atë ndjesi kur trupat ndjejnë pulsin e njëri-tjetrit dhe për disa sekonda, gjithçka tjetër ndalon së ekzistuari.
Përqafimi – një ilaç pa recetë
Studime të shumta kanë treguar se përqafimet kanë efekte të mrekullueshme mbi trupin dhe mendjen e njeriut. Kur përqafojmë dikë, trupi ynë çliron oksitocinën – hormonin e dashurisë dhe lidhjes emocionale. Ky hormon ndihmon në uljen e stresit, reduktimin e tensionit të gjakut dhe përmirësimin e gjendjes shpirtërore. Një përqafim i ngrohtë mund të bëjë më shumë për një person të trishtuar sesa qindra fjalë ngushëlluese.
Për këtë arsye, përqafimet nuk duhet të jenë vetëm një ndihmë e përkohshme në ditët e dimrit, kur acari na detyron të kërkojmë ngrohtësi. Ato duhet të jenë prezente gjithmonë – në çdo stinë, në çdo moment, në çdo situatë. Një përqafim mund të jetë ilaçi më i mirë për një ditë të keqe, për një moment dëshpërimi, për një zemër që kërkon shërim.
Përqafimet përtej fjalëve
Ka raste kur fjalët nuk mjaftojnë. Kur dikush ka humbur një person të dashur, kur dikush është i lënduar dhe fjalët duken boshe, një përqafim mund të thotë gjithçka që zemra dëshiron të shprehë por gjuha nuk arrin ta artikulojë. Në një përqafim të vërtetë, njeriu e ndjen dhimbjen e tjetrit, e ndan atë, e lehtëson barrën e saj.
Përqafimet nuk janë vetëm për ata që ndihen të vetmuar apo të trishtuar. Ato janë edhe për ata që duan të ndajnë gëzim, për ata që festojnë, për ata që ndihen mirënjohës. Nuk ka mënyrë më të bukur për të treguar dashuri sesa një përqafim i sinqertë, i dhënë pa kursim.
Kur përqafimet bëhen të rralla…
Por ja që njerëzit shpesh harrojnë t’i japin përqafimet që në fakt i ndiejnë brenda vetes. Ata ndonjëherë kanë frikë t’i shprehin ndjenjat, nga droja se mos keqkuptohen, nga hezitimi se mos duken të dobët. Kështu, përqafimet bëhen të rralla, të kufizuara në momente të veçanta, të dhuruara vetëm kur është “e përshtatshme”.
Ka njerëz që e kanë të vështirë të përqafojnë, ndoshta sepse nuk janë mësuar me këtë formë shprehjeje të dashurisë, ndoshta sepse jeta u ka mësuar të mbajnë distancë emocionale. Por çdo zemër ka nevojë për një përqafim, sado e ftohtë apo e mbyllur të duket. Një përqafim mund të thyejë akullin e shpirtit më të vetmuar.
Një përqafim është si rrënjët e një peme
Në vjeshtë, kur gjethet bien dhe era fryn gjithçka që nuk është e lidhur fort me tokën, një përqafim bëhet si një rrënjë që të mban të lidhur me jetën, me njerëzit që të duan. Në pranverë, ai është si një syth i ri, një premtim për një fillim të ri. Në verë, ai është një hije e ëmbël në mes të vapës së botës. Dhe në dimër, ai është ai zjarr i vogël që të ngroh nga brenda, kur gjithçka tjetër duket e ftohtë dhe e largët.
Përqafimet nuk duhet të kenë kufij, as stinë
Nuk duhet të presim dimrin për të dhënë përqafime. Nuk duhet të presim që dikush të na kërkojë një përqafim për t’ia dhuruar atë. Nuk duhet të kursejmë një gjest që nuk kushton asgjë, por që vlen sa një botë.
Le të përqafojmë më shpesh, le të mbushim jetët tona me ngrohtësinë e tyre, le të bëjmë që përqafimet të mos jenë vetëm një formë shpëtimi në kohë të vështira, por një mënyrë jetese.
Sepse në fund të fundit, përqafimi nuk duhet të jetë një ndihmë sezonale, por një përjetësi. Një ritëm i pandalshëm i jetës, një mënyrë për të treguar se jemi njerëz, se duam, se jemi këtu për njëri-tjetrin – jo vetëm kur fryn acari, por në çdo moment të vitit, në çdo stinë të zemrës.
Burimi/Facebook
Leave a Reply