Përplasja e Idealizmit me Cinikën…Një natë e zakonshme në ekranin e televizionit kombëtar “Klan”, e paraqitur si një arenë debati të madh, shndërrohet shpesh në një reklamë të kamufluar për padronët e mediave. Në një prej këtyre netëve, Arlind Qori, lideri i partisë së vogël “Lëvizja Bashkë”, hyri në këtë arenë me një shpirt idealisti, duke sfiduar murin cinik të Blendi Fevziut, moderatorit të emisionit “Opinion”. Por ajo që supozohej të ishte një përballje intelektuale, u kthye në një satirë politike që pasqyron më së miri realitetin grotesk të mediave shqiptare.
Arlind Qori, i armatosur me argumente të qarta dhe një kosh me të vërteta të hidhura, u përplas me një sistem që mbrohet nga rojtari i tij më i zellshëm, Blendi Fevziu. Përmes një përpjekjeje të pandalshme për të mbrojtur status quo-në, Fevziu shpalli një nga deklaratat më të guximshme të mbrëmjes: “Askush nuk më thotë kë të ftoj dhe kë jo”. Kjo deklaratë, përtej studios së Klanit, u prit me një shpërthim ironie në rrjetet sociale, duke treguar shkallën e humnerës mes asaj që thuhet dhe asaj që shfaqet në ekran.
Satira e një sistemi të kapur
Në përpjekje për t’u dukur si mbrojtës i gazetarisë së lirë, Fevziu u pozicionua në mënyrë të pavetëdijshme si avokat i interesave private. Deklarata e tij se “media është private” ishte një përpjekje për të justifikuar monopolin dhe për të shpjeguar pse zërat kritikë si ai i Qorit shpesh mbahen jashtë kornizës mediatike. Megjithatë, për Qorin dhe për ata që e ndoqën nga jashtë, kjo frazë nuk ishte gjë tjetër veçse një përpjekje për të mbuluar të vërtetën me një mantell transparence false.
Arlind Qori e denoncoi këtë realitet me një shembull konkret, duke rikujtuar se një nga drejtuesit e njohur të mediave, Arian Çani, kishte pranuar publikisht se ishte urdhëruar të mos e ftonte në emisionin e tij. Për një moment, heshtja mbuloi studion, por Fevziu, me mjeshtërinë e një oratori që shmang çdo përgjigje direkte, kaloi në mbrojtje të sistemit të korruptuar që ai, ndoshta pa vetëdije, përfaqësonte.
Një sistem i shurdhër ndaj kritikës
Pjesa më ironike e debatit ndodhi kur disa nga të ftuarit në studio u kthyen drejt Qorit me një pyetje të thjeshtë, por të mbushur me indiferencë: “Ç’të duhet ty? Media është private.” Kjo frazë, e cila tingëllon si një përpjekje për ta heshtur çdo kritikë, ishte kulmi i një filozofie që shkatërron çdo ide të shërbimit publik në media. Ishte si t’i thoshe një pacienti që mjeku nuk e kuron: “Mos u anko, ai është privat!”
Ndërkohë, shembujt e përdorur nga Qori për të ilustruar realitetin ishin të dhimbshëm, por të pamohueshëm. Ai përmendi protestën e pensionistëve, të cilët përpiqeshin të dëgjoheshin në rrugë, ndërkohë që televizionet transmetonin vetëm deklaratat e kryeministrit që i denigronte ata pa u dhënë hapësirë për t’u përgjigjur. Ky është realiteti i një sistemi mediatik që jo vetëm që nuk mbështet qytetarët, por i përdor ata si sfond për propagandë.
Grotesku i një debati të deformuar
Debati mes Qorit dhe Fevziut nuk ishte vetëm një përplasje mes dy individëve, por një reflektim i groteskut të mediave shqiptare, të cilat janë kthyer në servilë të interesave të ngushta të pronarëve dhe pushtetit. Përtej skenës së debatit, televizioni “Klan” dhe shumë media të tjera shqiptare kanë ndërtuar një realitet ku çdo protestë, çdo kritikë dhe çdo zë kundër zhduket me shpejtësinë e dritës. Këto media nuk shërbejnë më si pasqyrë e shoqërisë, por si vegla të fuqisë së pakicave që kontrollojnë gjithçka.
Në këtë atmosferë të zymtë, zëri i Arlind Qorit tingëllon si një përpjekje për të luftuar një betejë të humbur. Por siç thoshte Don Kishoti: “Nëse nuk do të luftojmë për të ndryshuar, atëherë kush do ta bëjë?” Në fund, mbase ajo që ka më shumë rëndësi nuk është nëse Qori fitoi debatin, por fakti që ai pati guximin të sfidojë një sistem që për të tjerët është i paprekshëm.
Në vendin e të verbërve, ai që sheh qartë bëhet mbret. Pyetja mbetet: kush janë të verbrit dhe kush është ai që sheh?
Burimi/Facebook
Leave a Reply