Në pafundësinë e universit, heshtja mbretëronte. Ishte një heshtje aq e thellë sa dukej sikur gëlltiste çdo tingull. Yjet, të shpërndarë si grimca të vogla drite në errësirën e madhe, rrinin të palëvizur, sikur të ishin duke ruajtur një sekret të lashtë. Nuk kishte asnjë zhurmë, as një pëshpërimë, as një frymëmarrje të lehtë. Por thellë, shumë më thellë se shikimi mund të arrinte, ndodhi diçka.Një yll i ri u krijua. Ai nuk erdhi me një shpërthim të bujshëm, as me një dritë verbuese. Jo, ai erdhi si një pëshpërimë e ngrohtë, si një frymë që zgjon petalet e një trëndafili në mëngjes. Shkëlqimi i tij nuk ishte si i të tjerëve. Nuk ishte i ftohtë, as i largët. Ishte i butë, i gjallë, sikur mbartte një copëz nga vetë zemra e universit.
Ky yll, i ri dhe i pasigurt, nisi të shihte përreth. Ai ndjeu heshtjen që mbizotëronte, por heshtja nuk ishte bosh. Ishte një heshtje që fshihte një melodi, një këngë që nuk mund të dëgjohej me veshë, por mund të ndjehej. Ishte një tingull i heshtur që buronte nga thellësia e hapësirës, duke mbartur të gjitha historitë që yjet kishin parë dhe ruajtur në kujtimet e tyre të shndritshme.
Përreth tij, yjet e vjetër vështronin në heshtje. Ata nuk flisnin, por prania e tyre ishte një ftesë për të mësuar, për të kuptuar. Dhe ylli i ri ndjeu diçka të ndryshme nga ajo që ndiente në fillim. Heshtja nuk ishte boshllëk. Ishte një pëlhurë e endur me mijëra dritëza të padukshme, dhe çdo dritë mbante brenda një jetë, një histori, një ndjenjë.
Në atë botë të heshtur, ylli ndjeu një nevojë të brendshme për të krijuar. Ishte një thirrje që vinte nga thellësia e tij, një dëshirë për të sjellë jetë në atë hapësirë të qetë. Drita e tij nisi të ndryshonte. Nuk ishte më vetëm një rreze e thjeshtë që ndriçonte errësirën. Ishte një dritë që nxiste lule të padukshme të çeleshin, lule që rriteshin jo mbi tokë, por mbi valët e heshtura të hapësirës.
Trëndafilat që lindën nga kjo dritë nuk ishin të zakonshëm. Ata kishin petale të ndritshme, që ndërronin ngjyra sipas melodisë së heshtur të yjeve. Era që frynte përreth tyre nuk ishte një erë e zakonshme; ajo sillte kujtime nga vende që nuk ekzistonin më, zëra të humbur dhe ëndrra të harruara.
Ylli vështronte krijimet e tij me një ndjenjë të thellë gëzimi dhe mrekullie. Ai kuptoi se nuk ishte thjesht një pjesë e universit, por një krijues brenda tij. Heshtja nuk ishte më një boshllëk i ftohtë; ishte një hapësirë për të ndërtuar, për të krijuar, për të rilindur.
Një ditë, ndërsa trëndafilat e tij çelnin gjithnjë e më shumë, ylli ndjeu një ndryshim. Heshtja filloi të thyhej, jo nga zhurma, por nga një lloj tjetër tingulli – një zë i ngrohtë që vinte nga thellësia e tij. Ishte melodia që kishte dëgjuar kur kishte lindur, tani më e fortë, më e qartë.
Ai kuptoi se kjo melodi ishte e vetja. Ishte drita dhe ngrohtësia e tij që krijonte muzikën, që çelte trëndafilat, që thurte një botë të re në hapësirën e pafund. Dhe ndërsa vazhdonte të ndriçonte, ndjeu se nuk ishte më vetëm. Heshtja e yjeve nuk ishte më një barrë; ajo ishte orkestri i tij, dhe ylli ishte dirigjenti.
Dhe kështu, në atë hapësirë të pafundme, lindi një botë e re. Nuk kishte emra, as kufij, as kohë. Kishte vetëm dritë, tingull dhe një harmoni të heshtur që lidhte çdo grimcë të universit. Ylli vazhdoi të krijonte, dhe trëndafilat vazhduan të çelnin, duke mbushur heshtjen me jetë dhe bukuri.
Burimi/Facebook
Leave a Reply