Trajtojini gjithmonë mirë…

Isha një djalë që nuk më pëlqente të jetonte në shtëpinë e babait, për shkak të “ankesave” të vazhdueshme prej tij. Ai gjithmonë më thoshte:
“Fike ventilatorin nëse nuk e përdor”
“Televizori është ndezur në dhomën ku nuk është askush. Fike!”
“Mbyll derën”
“Mos harxhoni kaq shumë ujë”
Nuk më pëlqente kur babai më shqetësonte me këto gjëra të vogla.
Një ditë mora një ftesë për një intervistë pune. Mendova: “Sapo të gjej punën, do të largohem nga ky qytet. Nuk do të dëgjoj më kurrë një ankesë tjetër nga babai im.
Teksa u nisa për në intervistë, babi më dha disa këshilla: “Përgjigjju pyetjeve që të bëhen pa hezitim. Edhe nëse nuk e dinipërgjigjen, flisni me besim”.
Ai më dha më shumë para se sa më duheshin për të bërë udhëtimin.
Kur mbërrita në vendin e intervistës vura re se nuk kishte roje te dera.
Dera ishte e hapur nga jashtë, ndoshta një shqetësim për njerëzit që kalonin ose hynin.
Kështu, duke kujtuar fjalët e babait, mbylla derën dhe hyra në zyrë.
Në të dy anët e shtegut mund të shihja lule të bukura, por kopshtari e kishte lënë portën hapur dhe uji në zorrë vazhdonte të rridhte dhe uji vërshoi në rrugë. Pastaj e ngrita tubin dhe e vendosa pranë bimëve të tjera që kishin nevojë për të.
Nuk kishte njeri në ambientet e pritjes, por kishte një tabelë që thoshte se intervista do të ishte në katin e parë.
I ngjita shkallët ngadalë, drita ishte ende ndezur edhe pse ishte ora 10 e mëngjesit, ndoshta nga një natë më parë.
Pastaj m’u kujtuan fjalët e babait tim:
“Pse dilni nga dhoma pa fikur dritën?” Mendova se mund ta dëgjoja edhe tani. Edhe pse nuk ndihesha rehat nga ky mendim, arrita te çelësi dhe fika dritën.
Sipër, në një dhomë të madhe, pashë disa njerëz të ulur në pritje të radhës. Duke parë numrin e njerëzve atje, pyesja veten nëse kisha ndonjë shans për ta marrë atë punë.
Hyra në korridor me pak nerva dhe hipa mbi tapetin e derës me fjalët “Mirëserdhe” të vendosura pranë derës dhe kuptova se ishte me kokë poshtë. Pastaj e drejtova me pak acarim.
Zakonet janë të vështira për t’u harruar.
Pashë që në rreshtat e parë kishte shumë njerëz të grumbulluar së bashku duke pritur, ndërsa rreshtat e pasmë ishin bosh dhe disa njerëz rrinin së bashku me këto ndenjëse.
Dëgjova sërish zërin e babait: “Pse nuk janë ulur në zonën ku nuk ka njeri?”.
Kështu që i lashë kanditatët e panevojshëm dhe u ula në një nga karriget bosh. Pashë shumë burra që hynë në dhomën e intervistave dhe dilnin menjëherë nga një derë tjetër.
Pra, nuk kishte asnjë mënyrë për të marrë me mend se çfarë mund të pyesnin gjatë intervistës.
Kur erdhi radha ime, qëndrova para intervistuesit me njëfarë shqetësimi. Ai mori dokumentet e tij dhe pa parë më pyeti: “Kur mund të filloni të punoni?”
Mendova: “A është kjo një pyetje e çuditshme që bëhet në intervistë apo është e vërtetë që po më ofrojnë punën?”
– “Për çfarë po mendon?” ,- më pyeti shefi.
– Këtu nuk i bëjmë pyetje askujt, sepse besojmë se përmes tyre nuk mund të vlerësojmë aftësitë e dikujt. Pra, testi ynë është të vlerësojmë qëndrimin e personit.
Ne bëmë disa teste bazuar në sjelljen e kandidatëve dhe i vëzhguam të gjitha përmes kamerave tona. Askush që erdhi sot këtu nuk bëri asgjë për të rregulluar derën, tubin, tapetin e mirëseardhjes, për të fikur ventilatorët apo dritat që punonin kot. Ti ishe i vetmi që e bëre, ndaj vendosëm të të zgjedhim për këtë punë, -më tha ai-.
Më kishin mërzitur gjithmonë mësimet disiplinore të babait tim, por pas atij momenti kuptova se vetëm falë kësaj kisha marrë punën time të parë.
Më ishte zhdukur fare inati ndaj babait, pastaj vendosa që edhe babain ta çoja në punë dhe të kthehesha i lumtur në shtëpi.
Gjithçka që na thonë prindërit është vetëm për të mirën tonë, duke na uruar një të ardhme të ndritur!
Për t’u bërë një qenie njerëzore me vlerë, duhet të pranojmë qortim, korrigjim dhe udhëzim, i cili eliminon zakonet dhe sjelljet e këqija. Kështu bëjnë baballarët tanë kur na edukojnë.
Babai ynë është mësuesi ynë kur jemi pesë vjeç; një “djalë i keq” kur jemi në të njëzetat dhe një udhërrëfyes gjatë gjithë jetës sonë.
Nuk ka kuptim t’i lëndosh prindërit kur janë gjallë dhe të ndjesh keqardhje kur largohen.
Trajtojini gjithmonë mirë…

Burimi/Facebook/Kalendari Enciklopedik Shqipëtar