Në një vend ku drejtësia duket një ëndërr e largët dhe shpresa për një të ardhme më të mirë po venitet dita-ditës, një ngjarje tronditëse ka prekur thellë zemrat dhe mendjet e atyre që ende guxojnë të besojnë në drejtësi. Një i ri, baba i dy fëmijëve, ka humbur jetën në mënyrën më të padrejtë të mundshme – goditur për vdekje sepse nuk pranoi të paguante një gjobë të paligjshme të vendosur nga një i ashtuquajtur “i fortë”. Kjo nuk është një histori e largët, e ndodhur në një vend të paqëndrueshëm, por në zemrën e Pogradecit, në qytetin tonë.
Shteti, i cili duhet të jetë mbrojtësi i qytetarëve, është shndërruar në një bashkëpunëtor të heshtur të krimit. Policia, e cila duhet të zbardhë çdo ngjarje dhe të vendosë drejtësi, duket se ka zgjedhur rrugën e fshehjes dhe manipulimit të fakteve. Në vend që të hetojë vdekjen tragjike të këtij të riu, ata e kanë mbyllur rastin me justifikime të lehta si “goditje aksidentale”, “pakujdesi” apo “dehje”. Kjo sjellje jo vetëm që është një ofendim për kujtimin e atij që humbi jetën, por edhe një mesazh i frikshëm për të gjithë qytetarët: në këtë vend, jeta juaj vlen vetëm aq sa paratë që jeni të gatshëm të paguani.
Por sa kohë do të lejojmë që ky cikël i dhunës dhe padrejtësisë të vazhdojë? Sa kohë do të jetojmë me frikën se një ditë do të jemi ne ose të dashurit tanë që do të përballemi me të njëjtin fat? Kur shteti, i cili duhet të na mbrojë, kthehet kundër nesh, ku mund të kërkojmë ndihmë? Drejtësia nuk duhet të jetë një privilegj i rezervuar vetëm për ata që kanë para ose lidhje të forta; ajo është një e drejtë themelore e çdo qytetari.
Ngjarja e Pogradecit është një këmbanë alarmi për të gjithë ne. Ajo na kujton se në rrugët e qytetit tonë, mes nesh jetojnë njerëz që besojnë se ligji nuk vlen për ta, sepse ata kanë fuqinë dhe mbështetjen e të njëjtëve që duhet t’i ndëshkojnë. Kjo nuk është thjesht një ngjarje e izoluar; është pjesë e një modeli të thellë korrupsioni dhe dhune që është përhapur në të gjitha nivelet e shoqërisë sonë. Dhe kjo dhunë nuk ndalet vetëm në kërcënimet ose gjobat e paligjshme; ajo mund të përfundojë në vdekje, ashtu siç ndodhi me këtë të ri, baba i dy fëmijëve që tani kanë mbetur jetimë.
Është për t’u habitur dhe për të ardhur keq që shoqëria jonë, që duhet të ngrihet në këto momente, që duhet të bashkohet për të kërkuar drejtësi, shpesh herë zgjedh të heshtë. Shoqëria civile është e zënë me çështje të tjera, ndërsa qytetarët e thjeshtë mbyten në rutinën e tyre të përditshme, të fokusuar më shumë në problemet e përditshme sesa në padrejtësitë që ndodhin rreth tyre. Ndërkohë, dy fëmijë kanë humbur babain e tyre, një familje është shkatërruar dhe një krim ka mbetur pa ndëshkim.
Por a do të vazhdojmë të heshtim përballë këtyre ngjarjeve? A do të presim deri sa të jetë shumë vonë, deri sa një tjetër jetë të humbasë dhe një tjetër familje të shkatërrohet? Apo do të ngrihemi dhe do të kërkojmë llogari nga ata që na kanë tradhtuar, nga ata që kanë shitur shpirtin e këtij vendi për përfitime personale?
Nesër mund të jetë radha juaj, radha e fëmijëve tuaj, e miqve tuaj, e çdo njeriu të pafajshëm që jeton në këtë vend. Kjo nuk është një histori që duhet të harrohet, por një thirrje për veprim. Është koha që të bashkohemi dhe të kërkojmë drejtësi. Është koha që të mbrojmë njëri-tjetrin, sepse shteti dhe ata që duhet të na mbrojnë kanë dështuar. Nëse ne nuk ngrihemi tani, nuk do të ketë më shpresë për nesër.
Zot, ki mëshirë për këtë popull që po humb njerëzimin dhe drejtësinë! Ngushëllime të sinqerta familjes së të ndjerit dhe forcë për të përballuar këtë tragjedi të rëndë. Por ngushëllimi i vetëm i vërtetë do të ishte drejtësia, dhe për atë duhet të luftojmë të gjithë, sepse drejtësia e vonuar është drejtësi e mohuar.
Burimi/Facebook
Leave a Reply