Autorët më të shumtë skocezë ia kanë bërë atë nder Irlandës, si A për të nxjerrë prej andej origjinën më të menjëhershme të kombit skocez, – në përgjithësi ata pajtohen që FERGUS në veriun e tij, pasi që nga Natyra nuk ishte distanca më e madhe se ajo e disa miljeve nga bregu irlandez; dhe ata sipas konfeksionit mendojnë se mbreti Fergus ishte vendas i Britanisë, siç jam i prirur të besoj, të gjithë skocezët, si dhe Piktet. Megjithatë, ata që janë të Opinionit të parë, kanë Tradita
Lindja e tij Mbreti i parë shqiptar, ishte një irlandez i lindur dhe se ai ishte Biri dhe Paren e Ferquhard, një monark irlandez. Të tjerët përsëri, do të duhet të kenë Ire- tage pasiguri që të kenë qenë njerëzit e parë nga Britania, dhe ndoshta nga dhe Historia në besnikërinë e tyre: Por duhet të jetë e vetë, që Arsyeja dhe hamendësimi qëndrojnë fort për të fundit.Të tilla si Pasiguritë kanë mori pjesë në lindjen dhe origjinën e princave dhe ligjvënësve të mëdhenj të ethshëm, sipas mbretit Fergus. Kush dyshon veçse në të lashta, siç ka tani, ka pasur një qytet si Roma, dhe fucha Princeas Romulus?
Fergus u bë mbreti i parë i skocezëve shqiptarë të Britanisë së Veriut dhe vdekja e tij shënohet nga Tigearnach në vitin 502, kur thotë se Fergus i Madh, i biri i Erc, i shoqëruar nga raca e Dalriedës, pushtoi një pjesë të Britanisë, dhe më pas vdiq atje. Fergus u pasua në sovranitetin e tij të sapothemeluar nga një varg i gjatë mbretërish, pasardhja e të cilëve është dhënë nga Innes, shkrimtari skocez, i cili botoi veprën e tij mbi origjinën e skocezëve në 1729. Një nga këta princa, Kinneth, djali i Alpinit, ose , siç quhet përgjithësisht, Kinneth Mac Alpin, sundimtari i njëzet e tretë i Dalriedës shqiptare dhe vjehrri i Aodh Finnliath monarkut të Irlandës, u ngjit në fron, 838 pas Krishtit. Në vitin 842 ai pushtoi mbretin- dom e Picts, dhe u bë monark i të gjithë vendit midis Edinburgh dhe Caithness. Gjashtëdhjetë mbretër të racës skoceze Dalriedian mbretëruan në Albion gjatë një periudhe prej 784 vjetësh, nga koha e mbretit Fergus, 502 pas Krishtit, deri në vdekjen e Aleksandrit III, mbretit të Skocisë në vitin 1286.
Është e qartë se kolonitë nga Irlanda përdornin gjuhën e vendit të tyre amë, përkatësisht gjuhën hiberno-kelte; dhe mund të konkludojmë se ata folën dhe e shkruan në pastërtinë e saj nga shekulli i tretë deri në shekullin e gjashtëmbëdhjetë, si pasojë e marrëdhënieve të vazhdueshme midis të dy kombeve gjatë asaj kohe. Edhe dorëshkrimi më i lashtë në Skoci, për të cilin ata thonë se është i vjetër sa shekulli i tetë, është shkruar në gjuhën dhe karakterin irlandez, siç është paraqitur në faqen 132 të këtij vëllimi.
Lulzim Osmanaj
Burimi/Facebook
Leave a Reply