Me zemrën që i rrihte fort, Alba po ngjitej shkallëve të apartamentit të saj. Ishte vonë, jashtë binte një shi i imët dhe dritat e rrugës ndriçonin rrugicat e boshatisura të qytetit. Duke mbajtur çelësat në dorë, ajo ndaloi për një moment për të dëgjuar hapat e saj që jehonin në korridorin e zymtë. E ndjeu të ngrohtën e apartamentit të saj sapo hapi derën dhe hyri brenda.
Apartamenti ishte i qetë, por një qetësi që e kishte ndjekur gjithmonë që nga ndarja me Artanin. Prej atëherë, jeta e saj kishte qenë si një orbitë e pafundme rreth kujtimeve dhe dhimbjes së së kaluarës.
Alba ndezi dritën e zbehtë të dhomës së ndenjjes dhe u ul në kolltukun e saj të preferuar. Nga dritarja mund të shihte shiun që rridhte si një perde e argjendtë, duke i rikujtuar netët e gjata që kishte kaluar duke menduar për të. Zemra e saj ishte bërë si një planet, dhe Artani ishte dielli i saj, burimi i çdo ndjenje që ajo kishte.
Përgjatë muajve, Alba kishte provuar të largohej nga kjo orbitë. Kishte njohur njerëz të rinj, kishte ndjekur aktivitete të reja, por gjithmonë ndiente një tërheqje të papërballueshme drejt kujtimeve me Artanin. Ishte një lidhje që e mbante në vend, duke e bërë të ndjejë se çdo hap përpara ishte një hap drejt së kaluarës.
Një ditë, teksa po shëtiste në park, Alba takoi një mik të vjetër nga shkolla e mesme, Endrin. Ata filluan të bisedonin dhe shumë shpejt Alba e ndjeu se me Endrin mund të fliste hapur për gjithçka. Endri e dëgjoi me kujdes dhe i dha kurajo që të shihte përpara, të pranonte se çdo kujtim ishte pjesë e saj, por nuk duhej të ishte pengesë.
Dalëngadalë, me ndihmën e Endrit, Alba filloi të kuptonte se jeta nuk ishte e ndërtuar nga një orbitë e vetme. Ajo mund të krijonte orbitat e saj të reja, me plane dhe synime të reja. Edhe pse Artani do të mbetej gjithmonë një pjesë e saj, ajo mund të ishte një planet me shumë diellë që ndriçojnë nga larg.
Një mbrëmje, teksa po shikonte qiellin e yjeve nga dritarja, Alba ndjeu një qetësi të brendshme. Kujtimet ishin ende aty, por tani ato nuk e mbanin më peng. Ajo ndiente se kishte gjetur forcën për të krijuar orbitën e saj, për të lëvizur përpara me një shpresë të re në zemër.
Nga ai moment, çdo ditë ishte një mundësi e re për Alben. Ajo nuk ishte më e burgosur në orbitën e dhimbjes, por një planet i lirë që mund të fluturonte nëpër hapësirën e pafundme të mundësive dhe ëndrrave të saj.
Muajt kalonin dhe Alba ndiente se çdo ditë po bëhej më e fortë dhe më e lirë. Me Endrin pranë saj, ajo kishte gjetur një mik të vërtetë dhe një mbështetje të palëkundur. Ata kalonin orë të tëra duke folur për jetën, ëndrrat dhe planet e tyre për të ardhmen. Çdo bisedë me të i jepte Albes një ndjenjë të re optimizmi dhe vendosmërie.
Një mbrëmje të qetë vere, teksa po shëtisnin në park, Endri ndaloi dhe e shikoi drejt në sy. “Alba, dua të di diçka,” tha ai me një zë të butë, por të vendosur. “Kam vënë re se sa shumë ke ndryshuar këta muaj. Je bërë më e fortë, më e lumtur dhe më e sigurtë në vetvete. Por dua të di, a ke menduar ndonjëherë se ndoshta është koha të fillosh një kapitull të ri në jetën tënde?”
Alba e shikoi me sytë e saj të ndritshëm, duke e ndier zemrën të rrahë më shpejt. “Çfarë ke parasysh?” e pyeti ajo me një buzëqeshje të lehtë.
Endri mori frymë thellë dhe i mbajti duart e saj në duart e tij. “E kam parasysh që ndoshta është koha të hapesh për dashuri të re. Nuk dua të të shpejtoj, por dua që të dish se unë kam ndjenja për ty. Kam parë se sa e bukur është shpirti yt dhe dua të jem pjesë e jetës tënde, jo vetëm si mik, por si diçka më shumë.”
Alba ndjeu një valë emocionesh të përziera që e përshkoi. Ajo kishte qenë aq e përqendruar në shërimin e saj saqë nuk kishte menduar për një marrëdhënie të re. Por ndërsa e shikonte Endrin, ajo e ndiente se ai kishte qenë një pjesë thelbësore e transformimit të saj. Ndoshta ai ishte përgjigjja për një kapitull të ri, një orbitë e re që ajo mund të krijonte me dikë që e kuptonte dhe e mbështeste pa kushte.
“Endri,” tha ajo ngadalë, duke ndjerë ngrohtësinë e duarve të tij. “Nuk e di se çfarë do të ndodhë në të ardhmen, por e di që ti ke qenë një dritë në jetën time. Dhe ndoshta, ndoshta është koha të provojmë diçka të re. Jam gati të hapem dhe të shoh ku na çon kjo rrugë.”
Ata u përqafuan nën dritën e hënës, duke ndier një lidhje të re që po fillonte të lindte. Për Alben, ky moment ishte fillimi i një udhëtimi të ri. Ajo kishte lënë pas orbitën e dhimbjes dhe kishte gjetur një univers të ri plot mundësi dhe dashuri. Dhe me Endrin pranë saj, ajo ishte gati të fluturonte drejt yjeve, duke ndjekur ëndrrat e saj me një zemër të lirë dhe plot shpresë.
Dita e nesërme filloi si çdo ditë tjetër për Alben, por me një ndjesi të re të ngazëllyer brenda saj. Ajo dhe Endri kishin vendosur të shkonin për një shëtitje në një park të vogël jashtë qytetit, një vend që Endri e kishte përmendur disa herë, por që Alba nuk e kishte vizituar kurrë.
Ndërsa po ecnin nëpër parkun e qetë, i cili ishte i mbuluar nga hijet e pemëve të lashta, Endri ndaloi papritur. Ai nxori një letër të vjetër nga xhepi dhe ia dorëzoi Albes. “Dua që ta lexosh këtë,” tha ai me një shprehje të pazakontë serioziteti në fytyrë.
Alba e mori letrën me kujdes dhe e hapi. Ishte e shkruar me dorë dhe letra dukej e zverdhur nga koha. Duke lexuar rreshtat e parë, ajo kuptoi se ishte një letër dashurie. Fjala pas fjale, ndjenjat dhe kujtimet filluan të dalin në sipërfaqe, por ajo nuk mund të kuptonte se kush e kishte shkruar dhe për kë ishte shkruar.
“Ajo letër është nga gjyshi im për gjyshen time,” tha Endri, duke prishur heshtjen. “Ata kishin një dashuri të jashtëzakonshme, por gjithmonë e mbajtën të fshehtë nga të tjerët. Kjo letër është e vetmja gjurmë që kam nga historia e tyre.”
Alba u ndie e prekur thellësisht nga fjalët e Endrit. “Pse po ma tregon këtë?” pyeti ajo me një zë të ngadalësuar nga emocionet.
“Sepse dua që të kuptosh se ndonjëherë dashuria më e fortë është ajo që ruhet në zemër dhe që nuk shihet nga të tjerët,” u përgjigj Endri. “Dhe ndoshta, mes nesh, ka një lloj dashurie që ende nuk e kemi zbuluar plotësisht. Dua që të ndjejmë dhe të shohim se çfarë mund të jetë kjo ndjenjë pa presionin e botës jashtë.”
Ata vazhduan të ecnin në heshtje, secili i humbur në mendimet e veta. Ndërsa afrohej mbrëmja, qielli filloi të errësohej dhe një ndjesi misteri përshkoi ajrin. Alba ndiente një lloj tërheqjeje të papërshkrueshme drejt Endrit, një ndjenjë që nuk e kishte ndier kurrë më parë.
Papritur, ata ndaluan pranë një liqeni të vogël dhe të qetë. Reflektimi i yjeve në ujë krijonte një atmosferë magjike. Endri nxori një varëse nga xhepi dhe ia dha Albes. Ishte një varëse me një medalion të vjetër, e cila kishte një simbol të çuditshëm të gdhendur në të.
“Kjo është një trashëgimi familjare,” tha Endri me një zë të ulët. “Më është thënë se ky simbol përfaqëson lidhjen e përjetshme midis dy njerëzve që janë të destinuar të jenë së bashku.”
Alba e mori varësen dhe e vuri rreth qafës. Në atë moment, ajo ndjeu një ngrohtësi të thellë dhe një ndjenjë të papërshkrueshme që e përshkoi. Ishte sikur diçka po ndryshonte brenda saj, një ndjenjë që ajo nuk mund ta shpjegonte me fjalë.
“Endri, çfarë është kjo ndjenjë?” pyeti ajo, duke e shikuar drejt në sy.
“Është misteri i dashurisë dhe i lidhjes së shpirtit,” u përgjigj Endri. “Ndoshta jemi të destinuar të zbulojmë së bashku se çfarë do të thotë kjo.”
Dhe ndërsa qëndronin pranë liqenit, me yjet që ndriçonin mbi ta dhe një ndjenjë misteri që i përshkonte, Alba dhe Endri kuptuan se dashuria e tyre ishte një rrugëtim i ri, një aventurë e mbushur me sekrete dhe zbulime që prisnin të shfaqeshin.
Burimi/Facebook
Leave a Reply