Errësirës mendoj nuk po i bjen fundie drita nuk lëviz në fundin e tunelit të gjatë !
Errësira ecën më shpejt se drita e përhapet pa mëshirë në qoshet e jetës ku tani ndoshta ka zënë kore dhe vështirë të ndriçohet nga drita e zbehtë e fshehur në mes mjegullës e cila shkon zvarrë midis luhatjes së erës ku përkundet e herë herë thërmohet në cepat e egër të shkëmbit ku çan strehën e çatisë për tu bashkuar fortunës që jeta i ka sjellur në rrymat e turbëllta të saj.
Mundohem të shikoj në imagjinatë dritën në mes territ , pak shpresë e vetmuar , e vonuar dhe fort e vakët ashtu siç ndjehet grushti që hapet për të mbledhur piklat e shiut , pret por nuk mbushet kurrë dhe mbetet gjithnjë i njëllojtë ne lagështinë dhe lmyshkun e ndenjur në vite i mykur në mes vuajtjes e diskreminimit të jetës.
Mundohem , që vdekjen e kohës të shtyj me atë pak dashuri që ka ngelur mbas teje kacavjerrun në nyjet e shpirtit që mundohen të dalin po kanë humbur gjithë fuqinë .
Në tapetin e grisur të dashurisë së errët
mundohem të puth dhe ëndrrën tënde që u bashkuan me ëndrrën time që më dhuroj terri të vetmin yll që më mbajti dhe më ktheu në një gjallesë me shpirt të vdekur ku detin e gjerë e të frikshëm e kaloj me notin e kalit të cilin e përplasi në shkëmbinjtë e thyer që tashmë nuk vajtonin në heshtje por me bejto të llahtarëshme të vetë kohës.
E pra kjo ishte që nuk duhej të ishte asnjëherë , por ja që është e pashmangëshme në disa prej jetëve tona.
E jeta është kjo , që nuk mund të ikësh pa lejen e pasaportën e saj për tu shndërruar në një krijesë të pa shpirt të gjithësisë tokësore.
E një ndër kjo gjithësi jam dhe unë dhe ti e të gjithë , herët apo vonë do bëhemi gjithësia e humbjes dhe e ekzistencës njerëzore!
“ E pra mundohu që vdekjen e kohës ta shtyjmë”!
Burimi/Facebook
Leave a Reply