Sot Ambasada Amerikane në Tiranë shpërndau lajmin se javën e kaluar ambasadorja Yuri Kim u takua me dy gazetarë shqiptarë, për të shprehur mbështetjen për: “gazetarët e pavarur të cilët përpiqen të zbulojnë dhe të përcjellin të vërtetën, të luajnë rolin e tyre mbikëqyrës në një mënyrë të përgjegjshme dhe të punojnë në një mjedis pa përndjekje, frikësime dhe vetëcensurë… dhe për të dënuar sulmet direkte dhe indirekte ndaj gazetarëve të cilët kërkojnë të raportojnë në mënyrë të pavarur dhe të saktë.”
Në njoftimin zyrtar të ambasadës na thuhet se takimi është zhvilluar javën e kaluar, por është bërë i ditur sot me rastin e ditës ndërkombëtare të lirisë së shtypit.
Domethënë dy gazetarët, e ashtuquajtur të pavarur nuk guxuan që në ditën e takimit të njoftojnë në rrjetet sociale së paku se kishin takuar ambasadoren amerikane!!! Madje edhe sot ata të dy veçse kanë ndarë lajmin e dhënë nga ambasada në llogaritë e tyre në rrjetet sociale. Pra, ironikisht takimi dhe njoftimi për të, u bë shembull i censurës (ambasadoriale) dhe vetëcensurës së gazetarëve që në njoftimin e ambasadës dënohen si kufizime të lirisë së medias!!!
Kuptohet që takimi ishte sajuar si një spot publicitar ambassadorial me dy gazetarët si aktorë mjeranë. Në njoftimin e ambasadës nuk thuhet asgjë se çfarë thanë dy gazetarët në takim. As këta vetë nuk kanë guxuar që, së paku pas daljes së lajmit nga ambasada, të shkruajnë dy rreshta në llogaritë e tyre në rrjetet sociale se çfarë thanë në takim.
A tha që fjalët e tyre të jenë klasifikuar si sekret shtetëror amerikan dhe duhet të presim ndonjë seri të Wikileaks për të mësuar se çfarë thanë dy gazetarët në takimin me ambasadoren?
Këto lloj skenash ndodhnin në ish-republikat e bananeve deri rreth gjysmë shekulli më parë, pra në ato vende të Amerikës Qendrore ku ambasadorët e SHBA ishin guvernatorë të plotfuqishëm, gazetarët vendas të cilët do të guxonin të shkonin në Ambasadën Amerikane për të luajtur një rol në teatrin me kukulla të ambasadës amerikane që mbështet gazetarët e pavarur në vendin përkatës, ndëshkoheshin në një mënyrë të posaçme.
Atje, të tillë të ashtuquajtur gazetarë, kapeshin, zhvisheshin lakuriq, dhe lidheshin pas një peme në afërsi të ambasadës amerikane, me shpinë nga rruga, me një banane të ngulur në prapanicë. Banania e ngulur në prapanicë shprehte në mënyrë simbolike kumtin se ky njeri i ndihmonte yankee-t që ta mbanin vendin të nënshtruar, si republikë bananesh.
Sot Shqipëria është bërë më keq se një republikë bananesh, është bërë karikatura e një republike bananesh.
Njëri nga dy gazetarët pjesëmarrës në takim është një sorosian i njohur i degës në Shqipëri të BIRN sorosiane të Beogradit, ndërsa tjetri është një kandidat për sorosian, i cili u përzgjodh për të marrë pjesë në takim se në 27 prill në llogarinë e tij në Facebook bëri një status që vetëm me gazetarinë e pavarur dhe profesionale nuk ka lidhje, për çështjen e shkarkimit të prokurores Elisabeta Imeraj. Ky kandidati për sorosian e quajti si militantesk lajmin që u përhap një orë para shpalljes së shkarkimit të Imerajt se ajo ishte shkarkuar. Në fakt lajmi doli i vërtetë dhe shtyrja e shpalljes u bë për të mbuluar këtë fakt.
Kandidati për sorosian tha në statusin e tij: “Akoma po duan ta paraqesin çështjen sikur ia futën malokes”.
Por çështja është pikërisht e tillë, pasi ekzistojnë fakte të bëra publike që Imeraj është shkarkuar me urrejtje për prejardhjen e saj. Në statusin e këtij kandidatit për sorosian ka “komentuar” me një lule një zonjë me emër insekti fisnik dhe me mbiemër që tregon hajni, e cila është një burokrate e mirëpaguar e rrjetit të OJF-ve fitimprurëse të medias, e cila është komisare sorosiane e mediave në Shqipëri.
Ironikisht kjo Flutura Kusari, e cila paraqitet si juriste e çështjeve të medias, është me prejardhje nga e njëjta zonë me Elisabeta Imerajn, pasi Tropoja është Malësi E Gjakovës. E megjithatë kjo Flutura që na flet shumë edhe kundër hate speech nuk shqetësohet që në rastin e Imerajt ka prova që në gjuhën juridike quhen materiale, se urrejtja krahinore ka qenë motiv në marrjen e vendimit ndaj saj.
Në ish-republikat e bananeve të Amerikës Qendrore gazetareve femra që shkonin në ambasadën amerikane për të luajtur një rol në teatrin e kukullave të sipërpërmendur bananen ua ngulnin nga përpara, por jo nga goja./Kastriot Myftaraj
Burimi/Facebook
Sot Ambasada Amerikane në Tiranë shpërndau lajmin se javën e kaluar ambasadorja Yuri Kim u takua me dy gazetarë shqiptarë, për të shprehur mbështetjen për: “gazetarët e pavarur të cilët përpiqen të zbulojnë dhe të përcjellin të vërtetën, të luajnë rolin e tyre mbikëqyrës në një mënyrë të përgjegjshme dhe të punojnë në një mjedis pa përndjekje, frikësime dhe vetëcensurë… dhe për të dënuar sulmet direkte dhe indirekte ndaj gazetarëve të cilët kërkojnë të raportojnë në mënyrë të pavarur dhe të saktë.”
Në njoftimin zyrtar të ambasadës na thuhet se takimi është zhvilluar javën e kaluar, por është bërë i ditur sot me rastin e ditës ndërkombëtare të lirisë së shtypit.
Domethënë dy gazetarët, e ashtuquajtur të pavarur nuk guxuan që në ditën e takimit të njoftojnë në rrjetet sociale së paku se kishin takuar ambasadoren amerikane!!! Madje edhe sot ata të dy veçse kanë ndarë lajmin e dhënë nga ambasada në llogaritë e tyre në rrjetet sociale. Pra, ironikisht takimi dhe njoftimi për të, u bë shembull i censurës (ambasadoriale) dhe vetëcensurës së gazetarëve që në njoftimin e ambasadës dënohen si kufizime të lirisë së medias!!!
Kuptohet që takimi ishte sajuar si një spot publicitar ambassadorial me dy gazetarët si aktorë mjeranë. Në njoftimin e ambasadës nuk thuhet asgjë se çfarë thanë dy gazetarët në takim. As këta vetë nuk kanë guxuar që, së paku pas daljes së lajmit nga ambasada, të shkruajnë dy rreshta në llogaritë e tyre në rrjetet sociale se çfarë thanë në takim.
A tha që fjalët e tyre të jenë klasifikuar si sekret shtetëror amerikan dhe duhet të presim ndonjë seri të Wikileaks për të mësuar se çfarë thanë dy gazetarët në takimin me ambasadoren?
Këto lloj skenash ndodhnin në ish-republikat e bananeve deri rreth gjysmë shekulli më parë, pra në ato vende të Amerikës Qendrore ku ambasadorët e SHBA ishin guvernatorë të plotfuqishëm, gazetarët vendas të cilët do të guxonin të shkonin në Ambasadën Amerikane për të luajtur një rol në teatrin me kukulla të ambasadës amerikane që mbështet gazetarët e pavarur në vendin përkatës, ndëshkoheshin në një mënyrë të posaçme.
Atje, të tillë të ashtuquajtur gazetarë, kapeshin, zhvisheshin lakuriq, dhe lidheshin pas një peme në afërsi të ambasadës amerikane, me shpinë nga rruga, me një banane të ngulur në prapanicë. Banania e ngulur në prapanicë shprehte në mënyrë simbolike kumtin se ky njeri i ndihmonte yankee-t që ta mbanin vendin të nënshtruar, si republikë bananesh.
Sot Shqipëria është bërë më keq se një republikë bananesh, është bërë karikatura e një republike bananesh.
Njëri nga dy gazetarët pjesëmarrës në takim është një sorosian i njohur i degës në Shqipëri të BIRN sorosiane të Beogradit, ndërsa tjetri është një kandidat për sorosian, i cili u përzgjodh për të marrë pjesë në takim se në 27 prill në llogarinë e tij në Facebook bëri një status që vetëm me gazetarinë e pavarur dhe profesionale nuk ka lidhje, për çështjen e shkarkimit të prokurores Elisabeta Imeraj. Ky kandidati për sorosian e quajti si militantesk lajmin që u përhap një orë para shpalljes së shkarkimit të Imerajt se ajo ishte shkarkuar. Në fakt lajmi doli i vërtetë dhe shtyrja e shpalljes u bë për të mbuluar këtë fakt.
Kandidati për sorosian tha në statusin e tij: “Akoma po duan ta paraqesin çështjen sikur ia futën malokes”.
Por çështja është pikërisht e tillë, pasi ekzistojnë fakte të bëra publike që Imeraj është shkarkuar me urrejtje për prejardhjen e saj. Në statusin e këtij kandidatit për sorosian ka “komentuar” me një lule një zonjë me emër insekti fisnik dhe me mbiemër që tregon hajni, e cila është një burokrate e mirëpaguar e rrjetit të OJF-ve fitimprurëse të medias, e cila është komisare sorosiane e mediave në Shqipëri.
Ironikisht kjo Flutura Kusari, e cila paraqitet si juriste e çështjeve të medias, është me prejardhje nga e njëjta zonë me Elisabeta Imerajn, pasi Tropoja është Malësi E Gjakovës. E megjithatë kjo Flutura që na flet shumë edhe kundër hate speech nuk shqetësohet që në rastin e Imerajt ka prova që në gjuhën juridike quhen materiale, se urrejtja krahinore ka qenë motiv në marrjen e vendimit ndaj saj.
Në ish-republikat e bananeve të Amerikës Qendrore gazetareve femra që shkonin në ambasadën amerikane për të luajtur një rol në teatrin e kukullave të sipërpërmendur bananen ua ngulnin nga përpara, por jo nga goja./Kastriot Myftaraj
Burimi/Facebook
Leave a Reply