Pjeter Zefi
Mos abuzoni me vdekjen o njerez,
Lereni te qete ne strofullen e saj.
Se ajo eshte gati t’ju sulmoje patjeter,
Me kthetrat e pameshirshme t’ju perlaje.
Ajo pret rastin ne momente deshperimi,
T’ju beje per vete me lajka e premtime.
Prandaj mos gaboni asnjihere t’a thirrni,
Se ajo kurre nuk matet ,s’ka hezitime.
Po qe se rruga ju kalon shume afer,
Mundohuni t’a shmangni mos t’ju bie ndesh.
Se ajo ka djallin kembekryq ne vater.
Per mendime te zeza i fryn ne vesh.
Jeta eshte e bukur kalon neper shtigje,
Here here tronditet,bie poshte ne humnere.
Por kurrsesi nuk ka vend per braktisje,
Dikush do t’a jape nje dore ndonjihere.
Edhe kur jeta varet ne fije te perit,
Momentin e fundit lufto per mbijetese.
Atehere vdekja vjen si kapak i nderit,
Ne bijte e saj s’i kerkojme kurre ndjese .
Marre nga Facebook
Per”Alba – Dansk” Shkodrani


Leave a Reply