Majlinda Shala – Sa vajza të luftëtarëve të UÇK-së duhet të largohen nga Kosova, që politika e këtij vendi të kuptojë dhimbjen që po u shkakton familjeve tona?

Sa prej nesh duhet të marrim rrugën e mërgimit, me mallin për familjen dhe vendlindjen në zemër, që dikush të ndalet dhe të mendojë për sakrificën që është bërë për këtë tokë?
Politika në Kosovë na largoi nga vendi për të cilin u sakrifikua kaq shumë
Po e shkruaj këtë me zemër të rënduar dhe me mall për vendin tim. Nuk është e lehtë të flasësh për dhimbjen e largimit, sidomos kur largohesh nga vendi që e do më shumë se çdo vend tjetër.
Kosova për mua nuk është thjesht një vend në hartë. Kosova është vendlindja ime, janë kujtimet e mia, familja ime, njerëzit e mi dhe çdo gjë që mban një pjesë të zemrës sime.
Por sot, si shumë të rinj të tjerë, edhe unë jam larguar. Jo sepse nuk e doja Kosovën. Jo sepse nuk doja të jetoja pranë familjes sime. Përkundrazi, do të kisha dhënë shumë që të mund të qëndroja në vendin tim dhe të ndërtoja jetën time aty. Por ndonjëherë jeta dhe mungesa e mundësive të vendosin përpara një rruge që nuk e ke zgjedhur me dëshirë.
Kjo është ajo që më dhemb më shumë.
Më dhemb kur mendoj për të gjithë ata që sakrifikuan për këtë tokë. Për luftëtarët e UÇK-së që dhanë gjithçka, madje edhe jetën e tyre, me shpresën se fëmijët e Kosovës do të kishin një të ardhme më të mirë. Ata lanë pas familjet dhe fëmijët e tyre, duke besuar në një Kosovë të lirë dhe të drejtë.
E sot, shumë fëmijë të kësaj Kosove janë të detyruar të marrin rrugën e mërgimit.
Sa e rëndë është kjo?
Të largohesh nga shtëpia jote, nga familja jote, nga njerëzit që i do. Të jetosh me mallin që nuk mund ta shpjegosh me fjalë. Të shikosh nga larg vendin tënd dhe të pyesësh veten: A do të vijë një ditë kur do të kem mundësi të kthehem dhe të jetoj në Kosovën time?
Edhe unë jam njëra prej atyre që u detyruan të largohen. E mbaj Kosovën në zemër çdo ditë, pavarësisht se ku jam. Malli për vendin tënd nuk largohet. Ka ditë kur kujtimet bëhen më të forta se çdo distancë dhe zemra të kërkon të kthehesh te njerëzit e tu.
Nuk po kërkojmë shumë. Nuk kërkojmë jetë luksoze. Ne kemi kërkuar vetëm një mundësi për të jetuar me dinjitet në vendin tonë. Një mundësi për të punuar, për të ndërtuar të ardhmen dhe për të mos u detyruar të largohemi nga ata që i duam.
Politika duhet të kujtojë se pas çdo të riu që largohet, mbetet një familje që pret. Mbetet një nënë që e ndien mungesën e fëmijës së saj. Mbetet një baba që e fsheh mërzinë. Mbetet një shtëpi që nuk është më e njëjtë.
Kosova ka kaluar shumë dhimbje për të fituar lirinë. Shumë familje kanë paguar një çmim të madh. Prandaj është e dhimbshme të shohësh se sot, paqësisht, shumë familje po ndahen përsëri, këtë herë nga largimi dhe mungesa e shpresës për një të ardhme në vendin e tyre.
Unë nuk e kam harruar Kosovën dhe nuk do ta harroj kurrë. Sepse njeriu mund të largohet nga vendi i tij, por vendi i tij nuk largohet kurrë nga zemra.
Shpresoj që një ditë Kosova të bëhet vendi ku fëmijët e saj nuk do të detyrohen të ikin për të kërkuar një jetë më të mirë. Shpresoj që sakrifica e atyre që dhanë gjithçka për këtë vend të nderohet jo vetëm me fjalë, por duke krijuar një të ardhme për fëmijët e këtij vendi.
Unë jam larguar nga Kosova, por Kosova nuk është larguar kurrë nga unë. Ajo jeton në mallin tim, në kujtimet e mia dhe në çdo pjesë të zemrës sime.
Dhe ndoshta dhimbja më e madhe është kjo: të duash me gjithë zemër një vend, por të detyrohesh të largohesh prej tij për të kërkuar një mundësi që do të doje ta kishe pasur në shtëpinë tënde.
Sa vajza duhet të largohen ende? Sa familje duhet të ndahen? Sa lot duhet të derdhen nga malli, që politika të kuptojë se Kosova nuk mund të vazhdojë të humbasë fëmijët e saj?
Ndoshta një ditë zëri ynë do të dëgjohet
Ndoshta një ditë politika e Kosovës do ta kuptojë dhimbjen e atyre që u detyruan të largohen nga vendi i tyre. Por kam frikë se, kur të vijë ajo ditë, mund të jetë shumë vonë.
Sepse çdo ditë që kalon, dikush tjetër largohet. Një familje tjetër ndahet. Një zemër tjetër mbetet me mall për Kosovën.
Ne nuk duam që një ditë të na kërkohet të kthehemi vetëm atëherë kur rrugët tona dhe jeta jonë tashmë janë ndërtuar larg vendit që e deshëm aq shumë.
Mos prisni derisa të jetë shumë vonë për të dëgjuar zërin tonë. Kosova po humb njerëzit e saj, ndërsa shumë prej nesh ende do të kishim zgjedhur të qëndronim, po të na jepej një mundësi.
Një ditë, ndoshta do të kuptohet gjithçka. Por një ditë mund të jetë shumë vonë.
O politikanë, mbushni mend!
O politikanë, mbushni mend! Sepse për 26 vjet keni treguar shumë pak kujdes dhe përgjegjësi ndaj rinisë së Kosovës.
Rinia jonë është pasuria më e madhe që ka Kosova. Janë të rinjtë që sot, kur largohen nga vendi i tyre, po dëshmojnë vlerat, dijen dhe aftësitë e tyre nëpër Evropë. Atje po vlerësohen, po punojnë dhe po ndërtojnë të ardhmen e tyre.
Por pyetja që dhemb është: Pse nuk u vlerësuan sa duhet në vendin e tyre?
Sa e dhimbshme është që Kosova po i humb të rinjtë e saj, ndërsa vendet e tjera po e shohin vlerën e tyre.Sa ëndrra duhet të ndërtohen larg Kosovës, që ju të kuptoni se rinia nuk mund të presë përgjithmonë?
Edhe unë jam njëra prej atyre që u detyruan të largohen. Nuk u largova sepse nuk e dua Kosovën. U largova sepse edhe unë, si shumë të rinj të tjerë, kërkova një mundësi për të ndërtuar të ardhmen time.
Një ditë mund të dëshironi që rinia të kthehet, por ndoshta atëherë shumë prej tyre tashmë do ta kenë ndërtuar jetën larg vendit të tyre.
O politikanë, dëgjojeni zërin e rinisë, para se heshtja dhe largimi i saj të bëhen përgjigjja më e dhimbshme.
Një ditë mund të jetë shumë vonë.

Burimi/Facebook