Për dekada me radhë, historia zyrtare na ka shitur përrallën e “Vllaznim-Bashkimit” në ish-Jugosllavi, duke vizatuar një imazh idilik të një shteti ku të gjithë jetonin në harmoni nën udhëheqjen e Josip Broz Titos.
Por pas kësaj fasade të ndritshme propagandistike, fshihej një makth i zi, një strategji sistematike dhe e pamëshirshme spastrimi etnik që kishte për synim një popull të tërë: shqiptarët. Sot, dokumentet po dalin në dritë dhe shifrat e frikshme po zbulojnë një nga kapitujt më të përgjakshëm dhe më të heshtur të shekullit të kaluar. Kjo nuk është thjesht histori; ky është dëshmimi i një mbijetese heroike përballë një makinerie shtetërore që donte të na fshinte nga harta.
Gjithçka filloi sapo u vendos regjimi i ri komunist. Nën petkun e reformave, stabilizimit dhe gjoja ndjekjes së elementeve “kundër-revolucionare”, ushtria dhe milicia e Titos u lëshuan si egërsira mbi trojet shqiptare. Nuk bëhej fjalë për incidente të izoluara apo për periudha të shkurtra tensioni. Ishte një fushatë e mirëorganizuar terrori shtetëror që u shtri në çdo cep ku frymonin shqiptarët.
Gjatë kësaj periudhe të errët të Jugosllavisë së Titos, bilanci ishte makabër: ushtria dhe milicia e tij vranë mizorisht mbi 50,000 shqiptarë në Kosovë, Maqedoni dhe Mal të Zi. Familje të tëra u shuan brenda natës, burra e djem të rinj u ekzekutuan pa gjyq nëpër bodrumet e UDB-së dhe nëpër malet e tyre, ndërsa fshatra të tërë u kthyen në gërmadha të mbuluara me gjak.
Çdo plumb i shkrepur nga makineria e Titos kishte një qëllim të qartë: të thyente shtyllën kurrizore të rezistencës shqiptare dhe të mbillte një frikë aq të madhe sa askush të mos guxonte të ngrinte kokën.
Por vrasjet ishin vetëm gjysma e planit ogurzi. Për ata që i shpëtuan plumbave dhe thikave, regjimi kishte përgatitur një tjetër dënim të rëndë: shpërnguljen e dhunshme dhe shkuljen nga rrënjët e tokës së të parëve.
Përmes marrëveshjeve famëkeqe xhentëllmene dhe të ashtuquajturit “Aksion i Armëve”, ku shqiptarët torturoheshin barbarisht deri në vdekje për një pushkë të shpikur, shteti krijoi një klimë të pajetueshme.
Rezultati?
Gjatë Jugosllavisë së Titos, shteti dëboi me forcë dhe dënash mbi 250,000 shqiptarë, duke i nisur me trena të mallrave e me kamionë drejt Anadollit në Turqi.
Çfarë mund të jetë më e dhimbshme sesa të shohësh një çerek milioni njerëz që braktisin shtëpitë e tyre, me vetëm një valixhe në dorë dhe me lot në sy, duke u gdhirë në një tokë të huaj ku nuk ua njihte kush as gjuhën e as zakonet? Ky nuk ishte thjesht emigrim; ky ishte një spastrim etnik me rroba zyrtare, një përpjekje e hapur për të ndryshuar demografinë e trojeve tona përgjithmonë.
Sot, kur kthejmë kokën pas, e kuptojmë se liria dhe ekzistenca jonë mbi këto troje nuk erdhën si dhuratë.
Ato u paguan me gjakun e 50,000 dëshmitarëve të pafajshëm dhe me lotët e 250,000 të shpërngulurve që vdiqën me mallin e Kosovës, Maqedonisë e Malit të Zi në zemër.
Kjo histori tregon se sa e fortë ka qenë rezistenca e DNA-së tonë, e cila nuk u asimilua dhe nuk u thye dot as nga regjimi më dinak i Ballkanit.
Burimi/Facebook/N’Kohe +
Leave a Reply