Nga: Rudi Berisha
Edi Rama, çfarë faji kanë studentët shqiptarë që kërkojnë të drejtat e tyre, shprehin pakënaqësitë dhe guxojnë të kundërshtojnë vendimet e qeverisë?
Kur një kryeministër flet për ndëshkimin e studentëve që protestojnë, në vend që të kërkojë dialog me ta, lind një pyetje e madhe: ku po shkon Shqipëria? A është kjo demokracia për të cilën kanë sakrifikuar breza të tërë shqiptarësh? A është kjo Shqipëria që duam t’u lëmë fëmijëve tanë, ku të rinjtë duhet të heshtin nga frika se mos ndëshkohen për mendimet dhe qëndrimet e tyre?
Ajo që më shqetëson edhe më shumë është mundësia që ndëshkimi të shtrihet te bursat, mbështetja financiare dhe përfitimet që u mundësojnë studentëve të vazhdojnë shkollimin. Nëse një student rrezikon të humbasë të drejtën e përfitimeve arsimore për shkak të pjesëmarrjes në protesta apo të qëndrimeve të tij, atëherë nuk kemi të bëjmë thjesht me një përplasje mes qeverisë dhe rinisë. Kemi të bëjmë me një çështje që prek dinjitetin, barazinë dhe të ardhmen e brezit të ri.
Bursa nuk është dhuratë e kryeministrit. Arsimi nuk është privilegj që pushteti ua jep vetëm atyre që e duartrokasin. Dhe e drejta për të protestuar nuk është një favor që qeveria mund ta japë ose ta mohojë sipas dëshirës.
Bursat dhe mbështetja arsimore duhet të bazohen në kritere të qarta, të drejta dhe të barabarta. Ato nuk duhet të kthehen në mjete presioni politik apo në instrumente për t’i frikësuar të rinjtë. Nëse një student i plotëson kriteret për të përfituar bursë, ai duhet të vlerësohet sipas tyre, jo sipas bindjeve politike dhe as sipas faktit nëse pajtohet apo jo me kryeministrin.
Mendoni për një student që vjen nga një familje me mundësi të kufizuara ekonomike. Një i ri që studion me sakrifica, ndërsa prindërit bëjnë llogaritë deri në centin e fundit për t’i siguruar librat, ushqimin, strehimin dhe shpenzimet e shkollimit. Për shumë familje shqiptare, bursa nuk është luks, por një mundësi reale për të vazhduar studimet. Për disa, ajo mund të jetë dallimi mes diplomimit dhe braktisjes së universitetit.
A duhet që ky student të jetojë edhe me frikën se mos humbet mbështetjen ekonomike vetëm pse ka dalë në protestë? A duhet të zgjedhë mes ndërgjegjes së tij dhe së drejtës për t’u arsimuar? A duhet të heshtë përballë asaj që e konsideron të padrejtë, vetëm sepse ka frikë për të ardhmen e vet?
Një shoqëri demokratike nuk duhet t’i detyrojë të rinjtë të zgjedhin mes lirisë së fjalës dhe mundësisë për të studiuar.
Edi Rama, studentët nuk janë armiqtë e Shqipërisë. Ata janë fëmijët e saj dhe përfaqësojnë të ardhmen e vendit. Mund të mos pajtohesh me kërkesat e tyre, mund të kundërshtosh mënyrën se si protestojnë, por kjo nuk ua heq të drejtën për t’u dëgjuar dhe për t’u trajtuar me dinjitet. Nëse ka shkelje të ligjit, ato duhen shqyrtuar individualisht, me prova dhe procedura të rregullta, jo përmes ndëshkimit kolektiv apo presionit ekonomik.
Një kryeministër që beson te demokracia duhet të jetë i gatshëm të dëgjojë edhe ata që nuk e duartrokasin. Ai duhet të ulet përballë studentëve, t’i dëgjojë dhe t’u përgjigjet me argumente. Forca e një qeverie nuk matet me numrin e njerëzve që mund të ndëshkojë, por me aftësinë për të zgjidhur problemet e qytetarëve pa i kthyer ata në kundërshtarë.
Kjo mënyrë të menduari më kujton një mentalitet të errët të së kaluarës komuniste: kush nuk ishte me pushtetin, shihej si kundërshtar; kush ngrinte zërin, rrezikonte pasoja; kush nuk pajtohej, duhej të mësonte të heshtte.
Nuk po them se Shqipëria e sotme është e njëjtë me Shqipërinë e diktaturës komuniste. Por kur kundërshtimi trajtohet si faj dhe ndëshkimi paraqitet si përgjigje ndaj protestës, është e pamundur të mos kujtojmë një të kaluar nga e cila shqiptarët kanë paguar një çmim të rëndë.
Ne e dimë se çfarë do të thotë të jetosh në një kohë kur fjala mund të të kushtojë, kur mendimi ndryshe shihet si armiqësi dhe kur pushteti kërkon jo vetëm respektimin e ligjit, por edhe bindjen ndaj vetë pushtetit. Pikërisht për këtë arsye, demokracia duhet të mbrohet çdo ditë, përmes respektimit të të drejtave dhe të lirive të qytetarëve.
Shqipëria ka nevojë për studentë të arsimuar, mjekë, mësues, inxhinierë, studiues dhe profesionistë që mendojnë në mënyrë të pavarur. Ka nevojë për të rinj që qëndrojnë në vendin e tyre sepse shohin shpresë dhe mundësi, jo për të rinj që ndihen të padëshiruar dhe e shohin emigrimin si të vetmen rrugëdalje.
Nuk mund t’u kërkojmë të rinjve të besojnë te shteti, nëse ata kanë frikë se mos humbasin mbështetjen për shkak të bindjeve të tyre. Nuk mund të kërkojmë prej tyre të ndërtojnë të ardhmen e Shqipërisë, nëse nuk u krijojmë kushtet për t’u arsimuar, për të punuar dhe për të jetuar me dinjitet.
Një qeveri nuk duhet të ketë frikë nga rinia që mendon. Duhet të shqetësohet nëse vjen dita kur rinia nuk guxon më të flasë.
Kur studentët heshtin nga frika, nuk fiton Shqipëria. Kur të rinjtë humbasin shpresën, nuk fiton Shqipëria. Dhe kur e drejta për të kundërshtuar shihet si faj, demokracia humbet një pjesë të shpirtit të saj.
Unë dua një Shqipëri ku studenti të ketë arsim, libra dhe mundësi; ku familja të mos jetojë me frikën se nuk do të mund t’i shkollojë fëmijët; ku policia të zbatojë ligjin me dinjitet dhe ku qeveria t’u përgjigjet qytetarëve me argumente, jo me kërcënime.
Sepse e ardhmja e Shqipërisë nuk ndërtohet duke ndëshkuar rininë, por duke i dhënë asaj mundësinë të rritet, të arsimohet dhe të jetojë e lirë.
Shqipëria nuk është pronë e asnjë politikani, por është e shqiptarëve!
O Edi Rama, kur dëgjoj deklarata për shpërblime prej 2 500 eurosh për çdo polic, në një kohë kur të rinjtë shqiptarë përballen me vështirësi ekonomike, mungesë mundësish dhe pasiguri për të ardhmen, lind një pyetje e natyrshme: a duhet të matet forca e shtetit vetëm me mjetet që përdor për të ndëshkuar, apo edhe me mundësitë që u krijon qytetarëve të vet?
Policia ka detyrimin të zbatojë ligjin dhe të ruajë rendin publik. Por ky detyrim duhet të ushtrohet me profesionalizëm, me respekt për dinjitetin njerëzor dhe në përputhje me të drejtat e qytetarëve. Shteti nuk mund të kërkojë respekt vetëm përmes forcës. Ai duhet ta fitojë atë përmes drejtësisë, përgjegjësisë dhe barazisë para ligjit.
Ajo që më shqetëson është përshtypja se shqiptarët po ndahen gjithnjë e më shumë në dy kampe: ata që mbështesin pushtetin dhe ata që guxojnë ta kundërshtojnë. Një shtet demokratik duhet t’i mbrojë të gjithë qytetarët, pa dallim bindjesh politike. Kritika nuk është tradhti, kundërshtimi nuk është armiqësi dhe asnjë qytetar nuk duhet të trajtohet si armik vetëm sepse nuk pajtohet me qeverinë.
Mënyra se si një kryeministër komunikon me kundërshtarët dhe me qytetarët që ngrenë zërin tregon shumë për kulturën demokratike të një vendi. Pushteti është i përkohshëm, ndërsa dinjiteti i qytetarëve dhe e ardhmja e kombit janë përgjegjësi që nuk përfundojnë me një mandat qeverisës.
Dua ta them qartë: unë nuk kam qenë, nuk jam dhe nuk do të jem rob i asnjë partie politike. As i Sali Berishës, as i Edi Ramës. Partia ime është respekti, dinjiteti dhe dashuria për Shqipërinë dhe shqiptarët.
Nuk kam nevojë të jem pjesë e një partie për të mbrojtur të drejtat e qytetarëve. Nuk kam nevojë të mbështes verbërisht një politikan për të kërkuar drejtësi. Për mua, atdhetarizmi nuk matet me duartrokitjet për pushtetin, por me guximin për të mbrojtur lirinë, dinjitetin dhe të ardhmen e popullit.
Unë vij nga një traditë e kujtesës kombëtare që nuk mund ta ndaj nga sakrifica e atyre që luftuan për liri. Daja im, Adem Demaçi, simbol i qëndresës dhe i përkushtimit ndaj çështjes kombëtare, si dhe shumë burra e gra që ia kushtuan jetën lirisë, përfaqësojnë për mua një trashëgimi që duhet respektuar dhe ruajtur.
Ëndrra për një komb të lirë, të bashkuar në shpirt dhe të respektuar në trojet e veta, nuk duhet të reduktohet në interesa të ngushta politike. Ajo kërkon përgjegjësi, bashkëpunim dhe respekt të ndërsjellë. Shqiptarët mund të kenë bindje të ndryshme, të votojnë për parti të ndryshme dhe të mos pajtohen për shumë çështje, por kjo nuk duhet t’i kthejë në armiq të njëri-tjetrit.
Më dhemb kur shoh një Shqipëri ku gjuha politike shpesh bëhet burim përçarjeje, në vend që të shërbejë si urë bashkimi. Më dhemb kur të rinjtë përballen me pasiguri, kur familjet kanë vështirësi për të siguruar një të ardhme më të mirë dhe kur debati politik largohet nga nevojat reale të qytetarëve.
Shqipëria ka nevojë për drejtësi, arsim cilësor, mundësi të barabarta dhe institucione që u shërbejnë të gjithëve. Ka nevojë për një politikë që dëgjon qytetarët, që pranon kritikën dhe që nuk e ngatërron shtetin me partinë apo interesin publik me interesin e pushtetit.
Shqipëria nuk është Edi Rama. Shqipëria nuk është Sali Berisha. Shqipëria nuk është pronë e asnjë kryeministri dhe e asnjë partie. Shqipëria është e të gjithë shqiptarëve.
Është e atyre që mbështesin qeverinë dhe e atyre që e kundërshtojnë. Është e studentëve që kërkojnë të drejtat e tyre, e punëtorëve që kërkojnë kushte më të mira, e familjeve që luftojnë për një jetë me dinjitet dhe e çdo qytetari që dëshiron një të ardhme më të drejtë.
Unë dua një Shqipëri që i bashkon shqiptarët, jo një Shqipëri që i ndan në të bindur dhe të pabindur, në të dëshiruar dhe të padëshiruar, në ata që duartrokasin pushtetin dhe ata që guxojnë të ngrenë zërin.
Dua një Shqipëri ku ligji të jetë i barabartë për të gjithë, ku arsimi të jetë mundësi dhe jo privilegj, ku rinia të ketë shpresë dhe ku asnjë qytetar të mos ndihet i përjashtuar për shkak të bindjeve të veta.
Dashuria për atdheun nuk do të thotë t’i bindesh një njeriu. Do të thotë të jesh besnik ndaj vlerave që e mbajnë një komb të lirë: drejtësisë, dinjitetit, lirisë dhe solidaritetit.
Unë nuk i përkas verbërisht asnjë politikani. I përkas bindjes se Shqipëria meriton më shumë, se shqiptarët meritojnë të trajtohen me respekt dhe se e ardhmja e kombit nuk duhet të varet nga interesat e përkohshme të pushtetit.
Pushtetet vijnë dhe ikin. Partitë ngrihen dhe bien. Por Shqipëria mbetet, dhe bashkë me të mbetet përgjegjësia jonë për ta dashur, për ta mbrojtur dhe për të kërkuar që ajo të jetë një vend ku çdo shqiptar mund të jetojë i lirë dhe me dinjitet.
Shqipëria është e shqiptarëve. Dhe unë, dje, sot e nesër, zgjedh të qëndroj në anën e respektit, të lirisë dhe të dashurisë për atdheun, për Shqipërinë!
Burimi/Facebook/Revista ”Albania -Shqipëri Natyrale”
Leave a Reply