Në një pyll të largët, ku pemët visheshin me të verdhë, të kuqe dhe portokalli, kishte ardhur vjeshta. Era përkëdhelte degët, gjethet vallëzonin në ajër dhe toka dukej si një qilim shumëngjyrësh, i endur nga duart e natyrës.
Kafshët e pyllit e dinin se dimri po afrohej. Ketri mblidhte lajthi, iriqi përgatiste strehën me gjethe të thata, ndërsa lepurushi i bardhë mbushte strofullën me bar të butë. Secili kujdesej për veten, sepse e dinte se ditët e ftohta kërkonin përgatitje.
Vetëm dhelpra e vogël, Lira, nuk shqetësohej për asgjë.
— Pse nxitoheni kaq shumë? -i pyeste ajo.
— Dimri është ende larg! Dua të luaj, të vrapoj dhe të shijoj çdo çast të bukur.
Ketri e vështroi me dashamirësi dhe i tha:
— Të luash është bukur, Lira, por edhe e nesërmja ka nevojat e veta. Mençuria qëndron te aftësia për ta shijuar të sotmen pa harruar të përgatitemi për të nesërmen.
Lira buzëqeshi dhe u largua pas fluturave të fundit të vjeshtës. Ajo ende nuk e kuptonte se jeta nuk na mëson vetëm përmes fjalëve, por edhe përmes përvojave që na ndihmojnë të rritemi.
Një mëngjes, ndërsa luante pranë një lisi të madh, Lira dëgjoi një zë të dobët që vinte nga poshtë gjetheve.
— Ju lutem, a mund të më ndihmojë dikush?
Ajo ndaloi dhe pa një zogth të vogël, i cili kishte rënë nga foleja. Krahu i ishte lagur nga shiu dhe trupi i dridhej nga të ftohtit.
Lira u afrua me kujdes.
— Mos ki frikë. Do të gjejmë një zgjidhje. Nuk duhet të mbetesh vetëm kur ke nevojë për ndihmë.
Ajo vrapoi menjëherë për të kërkuar miqtë e saj.
— Ketër, lepurush, iriq! Ejani shpejt! Një zogth ka nevojë për ne!
Të tre miqtë erdhën pa humbur kohë. Ketri solli degëza për të ndërtuar një strehë të vogël, lepurushi mblodhi bar të butë, ndërsa iriqi gjeti gjethe të thata për ta mbajtur zogthin ngrohtë. Lira qëndroi pranë tij dhe e mbrojti nga era.
Secili dha atë që mundej. Askush nuk u ndie më i rëndësishëm se tjetri, sepse të gjithë e kuptuan se ndihma e secilit kishte vlerë.
Pas pak, mbërriti nëna e zogthit. Ajo e përqafoi të voglin me krahët e saj dhe, me sytë që i shkëlqenin nga gëzimi, u tha:
— Faleminderit, miqtë e mi! Sot më treguat se një zemër e mirë mund të sjellë shpresë edhe në çastet më të vështira.
Lira ndjeu një gëzim të veçantë. Ishte një gëzim ndryshe nga ai që ndiente kur fitonte në lojëra. Këtë herë, ajo ishte e lumtur sepse kishte ndihmuar dikë tjetër.
Pikërisht atë pasdite, retë u mblodhën mbi pyll. Era filloi të shkundte degët dhe shiu trokiste mbi gjethet e arta. Kafshët u kthyen në strehët e tyre, ndërsa Lira kujtoi se nuk kishte përgatitur asgjë për natën.
E shqetësuar, ajo trokiti në derën e strofullës së lepurushit.
— A mund të rri sonte me ju? Nuk kam ku të strehohem.
Lepurushi e hapi derën menjëherë.
— Sigurisht, Lira! Miqtë nuk e lënë njëri-tjetrin vetëm kur vijnë ditët e vështira.
Pak më vonë mbërritën edhe ketri e iriqi. Të gjithë u mblodhën në strofullën e ngrohtë, duke ndarë ushqimin dhe duke treguar histori, ndërsa jashtë stuhia vazhdonte të frynte.
Lira uli kokën dhe tha:
— Sot kuptova se kam menduar shumë për lojën dhe pak për përgjegjësitë e mia. Kur zogthi kishte nevojë, ju më ndihmuat ta shpëtonim. Kur unë mbeta pa strehë, ju më hapët derën. Pse nuk ma kujtuat gabimin tim?
Iriqi buzëqeshi.
— Sepse qëllimi ynë nuk është të të bëjmë të ndihesh keq, por të të ndihmojmë të kuptosh dhe të mësosh. Të gjithë gabojmë, por rëndësi ka çfarë bëjmë pasi e kuptojmë gabimin.
Ketri shtoi:
— Miqësia nuk do të thotë që njëri të bëjë gjithçka për tjetrin. Do të thotë që secili të japë kontributin e vet, të mësojë nga të tjerët dhe të jetë i gatshëm të ndihmojë kur lind nevoja.
Lira i dëgjoi me vëmendje.
— Atëherë, edhe unë mund të bëhem më e dobishme për pyllin tonë?
— Sigurisht! -u përgjigj lepurushi.
— Askush nuk lind duke i ditur të gjitha. Ne rritemi kur dëgjojmë, mendojmë, provojmë dhe mësojmë nga përvojat tona.
Të nesërmen, kur dielli doli pas reve, pylli shkëlqente nga pikat e shiut. Lira nuk priti që dikush t’ia kujtonte detyrat. Ajo filloi të përgatiste strehën e saj, ndërsa miqtë e ndihmuan me kënaqësi. Pastaj, së bashku, vendosën të kontrollonin nëse ndonjë banor tjetër i pyllit kishte nevojë për ushqim apo strehë.
Gjatë ditëve që pasuan, ata krijuan një zakon të bukur: çdo kafshë kujdesej për nevojat e veta, por asnjëra nuk harronte se ishte pjesë e një bashkësie. Kur dikush kishte më shumë ushqim, ndante me atë që kishte më pak. Kur dikush nuk mund të ndërtonte strehën i vetëm, të tjerët i vinin në ndihmë. Kur ndonjë kafshë ndihej e trishtuar, miqtë e dëgjonin dhe i qëndronin pranë.
Lira mësoi se ndihma nuk është vetëm të japësh diçka që ke, por edhe të dhurosh kohën, vëmendjen, durimin dhe dashamirësinë tënde. Ajo kuptoi se të kërkosh ndihmë nuk është dobësi dhe se të pranosh gabimet nuk ta zvogëlon vlerën, por të jep mundësinë të bëhesh më i mirë.
Një mbrëmje, ndërsa gjethet e fundit të arta binin ngadalë nga pemët, Lira pyeti:
— Tani që dimri po afrohet, a mund të ma tregoni sekretin e vjeshtës?
Plaku i pyllit, i cili i kishte dëgjuar me vëmendje bisedat e tyre, buzëqeshi dhe u përgjigj:
— Sekreti i vjeshtës nuk qëndron vetëm te gjethet që ndryshojnë ngjyrë apo te ushqimi që mbledhim për dimër. Ai qëndron te mësimi se jeta ndryshon vazhdimisht dhe se asnjëri prej nesh nuk mund t’i përballojë gjithmonë i vetëm të gjitha vështirësitë. Ne kemi nevojë për njëri-tjetrin, jo sepse jemi të dobët, por sepse jemi qenie që rritemi përmes dashurisë, bashkëpunimit dhe mirëkuptimit.
Lira vështroi miqtë e saj dhe buzëqeshi.
Tani e dinte se pylli nuk ishte i bukur vetëm për shkak të pemëve, luleve dhe zogjve që këndonin. Ai ishte i bukur sepse banorët e tij kishin mësuar të jetonin së bashku, të respektonin njëri-tjetrin dhe të mos e linin askënd vetëm në çastet e vështira.
Dhe kështu, ndërsa vjeshta ia linte vendin dimrit, miqësia e tyre bëhej më e fortë. Ata e kuptuan se stinët mund të ndryshojnë, gjethet mund të bien dhe bora mund ta mbulojë pyllin, por mirësia që mbillet në zemër mund të lulëzojë në çdo stinë të jetës.
Sepse sekreti më i bukur i pyllit ishte ky: kur secili kujdeset për veten dhe të gjithë kujdesen për njëri-tjetrin, edhe ditët më të ftohta bëhen më të ngrohta.
Mësimi i përrallës: Miqësia e vërtetë ndërtohet mbi dashurinë, empatinë, përgjegjësinë dhe bashkëpunimin. Të ndihmosh nuk do të thotë të bësh gjithçka në vend të tjetrit, por ta mbështesësh që të mësojë, të fitojë besim dhe të bëhet i aftë për të ndihmuar edhe të tjerët. Mirësia nuk na bën vetëm miq më të mirë, por edhe njerëz më të përgjegjshëm e më të ndjeshëm ndaj botës që na rrethon.
Burimi/Facebook
Leave a Reply