“Zemra me te sotmen rron
per te ardhmen shqetesohet
Kur papritur gjithshka shkon
per te shkuaren mallohet”
Pushkin
…………..
Trupi im nuk është i përsosur.
Barku im nuk është i sheshtë dhe nuk jam modele… por jam thjesht vetvetja.
Ha, buzëqesh dhe jetoj. Kam format e mia.
Mbaj plagë të thella në trup, sepse mbaj me vete një histori. Janë plagët e mia, jeta ime dhe rrugëtimi im.
Ka njerëz që më duan, të tjerë që më vlerësojnë, disa që më respektojnë dhe të tjerë që më gjykojnë apo më urrejnë.
Kam njohur dhimbjen e padrejtësive, edhe kur nuk i kam merituar.
Unë nuk kam menduar kurrë t’i bëj keq askujt. Përkundrazi, ndoshta nuk kam pasur kurrë kohë të mendoj për të keqen, sepse gjithmonë kam kërkuar dritën.
E dua çdo çast të jetës dhe në gjithçka që bëj vendos zemrën time.
Kam bërë shumë gjëra të bukura me pasion, duke u përpjekur t’i bëj të tjerët të lumtur me veprimet e mia dhe me gjithçka që kam mundur të jap, pa kursyer kurrë veten.
Kam bërë edhe gabime. Por pikërisht kjo më bën njeri.
Për mua, të njoh, të jap dhe të ndaj me të tjerët ka qenë gjithmonë një privilegj. Gjithçka që kam dhënë ka qenë shpërblimi im më i madh, dhe për këtë jam e lumtur.
Dashuroj thellësisht. Dhe kur them “Të dua”, e them me gjithë shpirt dhe me gjithë zemër.
Kam shumë durim, edhe me ata që mendojnë se mund të më mashtrojnë. U jap gjithmonë një mundësi, sepse preferoj të humbas diçka nga vetja sesa të humbas besimin tek njerëzit.
Bëj gjithçka që të mos lëndoj askënd që hyn në jetën time. Nëse dikush më vjedh një buzëqeshje, nuk ka rëndësi. Unë e njoh dhimbjen e lotëve.
Ata që kanë ecur pranë meje ndër vite e dinë mirë se dyert e shtëpisë sime dhe të zemrës sime kanë qenë gjithmonë të hapura. Nuk kanë qenë thjesht dyer, por një shprehje dashurie.
Pas pak ditësh do të ngjitem në shkallën e gjashtëdhjetë e tretë të jetës sime, pa ashensor, me krahët ende hapur, gati për të përqafuar e për të dhuruar puthje të ëmbla qiellore.
Gjyshe, të dua.
Nëse më pranojnë apo jo, nuk do t’i kërkoj kurrë falje askujt për atë që jam.
Sepse kjo jam unë.
Dhe pikërisht ajo që jam më bën unike.
Le rughe raccontano il tempo, le cicatrici raccontano il coraggio, ma è l’amore che ho donato a raccontare davvero chi sono. E finché avrò un respiro, continuerò a scegliere la luce.”
1 gusht 2026 – Trieste, Itali
Madi
Burimi/Facebook
Leave a Reply