Lumenjtë më të zhurmshëm
lindin si burime të fshehura, dhe pemët më të fuqishme kalojnë vite duke biseduar vetëm me tokën.
Unë i mbaj plagët e mia si nënshkrime të shenjta,
jo si dëshmi se jeta më mundi,
por si dëshmi se nuk pranova kurrë të hiqja dorë nga vetvetja.
Kur zëri im të pushojë,
mos më kërkoni në monumente.
Më gjeni aty ku fëmijët mbjellin të nesërmen me duar të zhveshura.
Më gjeni në arat
që falin çdo stinë me begati,
në pluhurin që ngrihet pas çdo rrëzimi,
aty ku shpresa ngrihet më e fortë se frika.
Sepse boja e vërtetë
nuk u burgos kurrë
brenda një stilolapsi.
Ajo ka rrjedhur gjithmonë në damarët e tokës,
ka marrë frymë nën hapat tanë,
duke pritur zemra të guximshme
që ta shkruajnë të ardhmen me bojën e dheut,
me dritën e shpirtit dhe me besimin se njeriu
është më i madh se çdo stuhi që e sfidon.
Kozeta Zavalani
Burimi/Facebook
Leave a Reply