Analizë politike e një agresioni ilegal ushtarak
Pasi Maduro mbërriti në burgjet e Amerikës, Trump trumbetoi në media se “ SHBA do e “drejtojnë” Venezuelën”.
Gjatë këtij agresioni ilegal ushtarak për të marrë peng presidentin e një vendi sovran, nuk u lëshua asnjë rraketë kundër-ajrore, dhe as edhe një predhë e artilerisë – kundërajrore, nuk pati as edhe një “viktimë” nga rradhët e ushtrisë Amerikane. Ushtria e Venezuelës, që me llogjikën e gjithkujt që e ka ndjekur këtë teatër që 4 muaj, supozohej të ishte në gatishmëri të lartë jo vetëm për shkak të kërcënimeve disa mujore të Trump, por edhe për faktin se me datë 2 janar, Krye Komandanti i kësaj ushtrie që është edhe president i vendit kish urdhëruar me një dekret të posaçëm kalimin në gjendje lufte të ushtrisë së “tija”, thjesht u tërhoq dhe nuk reagoi aspak.
Ndërsa vet Komandanti që sapo kishte shpallur gjendjen e luftës, sëbashku me gruan e tij vajtën në shtëpinë e tyre duke pritur Forcat Delta Amerikane që të vinin e tu jepnin një “fluturim falas” për Amerikë.
Në rast se shohim mbrapa në histori ka pasur një operacion të ngjashëm para 47 vitesh, në 27 dhjetorin e vitit 1979 kur forcat Sovjetike sulmuan me forca speciale pallatin e Presidentit afgan Hafizullah Amin, në një operacion të koduar “Operacioni Stuhia 333”, por në këtë operacion pati shumë të vrarë e të plagosur si nga ana e forcave që ruanin presidentin afgan, por edhe nga ana e agresorëve sovjetik.
Ndërsa kjo e Venezuelës sa më shumë kohë kalon, dhe sa më shumë e shef, duket që është një teatër i shtrenjtë me një koreografi të mirë.
Megjithatë ky teatër i përket një analize tjetër (pjesa e tretë) që vjen pas kësaj.
Ta shohim këtë ndërhyrje nga ana politike, pse u krye.
Shumica mendojnë se ka të bëjë me naftën,pasi nisen nga deklaratat e Trump, sidomos ajo pas grabitjes së Maduros se “tashti Venezuela do i japi Amerikës 30 milion fuçi nafte në vit të cilat Amerika do i shesi në treg për këdo që do t’i blejë”.
Po të mos kemi njohuri arithmetike edhe unë do thosha se me të vërtetë ky paska qënë qëllimi i këtij agresioni. Por po të bëjmë një kalkulim të thjeshtë arithmetikor na rezulton: Venezuela prodhon 1 milion fuçi nafte në ditë.
30 milion fuçi të Trump, po ti pjesëtojmë (÷) me 1 milion fuçi në ditë = 30 ditë. Sipas këtij veprimi të thjeshtë nuk del as llogaria e as llogjika që Amerika të kryej një ndërhyrje të tillë ushtarake kaq të shtrenjtë për vetëm 30 ditë në vit naftë. Kjo mund të arrihej edhe me një telefonatë të thjeshtë.
Dhe sa për kujtesë, ¾ e kësaj nafte është naftë e rëndë bituminoze, që do të thotë, naftë e trashë
dhe e vështirë për tu përpunuar, pasi kërkon rafineri të specializuara për tu përpunuar. Rafineri që shumë pak vende në botë e kanë.
Edhe Shqipëria ishte një ndër vendet e botës që posedonte një rafineri të tillë, të cilën, satrapi dhe kryepyka e qeverisë Shqiptare Ed(vin) Rama, vendosi ta çmontonte e ta çonte për skrap.
Por Venezuela nuk është e pasur vetëm me naftë, ajo posedon edhe minerale të tjera të rralla dhe flori. Por të gjitha këto minerale dhe naftën sëbashku ajo e shiste me juan Kinez dhe jo me dollarë.
Pra çdo shitje që ajo bënte nuk kalonte nga banka qëndrore botërore e drejtuar nga sponsorizuesit e nazi-zionismit izraelit, Rothshildët.
Për të pasur një ide më të qartë le të shohim pak sërish në retrospektivë historinë.
Në vitin 2000 në botë ekzistonin 9 (nëntë) vende të cilat nuk i kishin të lidhura bankat e tyre me bankat e Rothshildëve: Irani; Iraku; Kuba; Siria; Libia; Sudani; Venezuela; Afganistani; Koreja e Veriut.
Irani- u sulmua dhe u tentua të ndërrohej regjimi në 2025.
Iraku- u sulmua dhe u pushtua në vitin 2003.
Kuba- është nën sanksione ekonomike të forta
Siria- u sulmua nga grupet terroriste të ngritura e sponsorizuara nga Amerika dhe NATO derisa u rrëzua Asadi, dhe tashti vazhdon të jetë një shtet në gjendje lufte.
Libia- u sulmua nga NATO dhe Amerika në 2011 derisa u rrëzua Gadafi.
Sudani- u shty drejt luftës civile e cila vazhdon akoma dhe po e çon drejt shkatërrimit.
Venezuaela- sapo u sulmua.
Afganistani- u pushtua për 20 vjet
Keroje e Veriut- nuk guxojnë ta sulmojnë.
Iraku në vitin 2000 nën Sadamin bëri marëveshje me BE që naftën ta shiste vetëm me euro. Në 2003 Amerika e pushton dhe BE nuk merr pjesë në këtë pushtim pasi ju cënua fuqia në ngritje e parasë së saj.
Gadafi në 2009 vendosi që të shiste naftën jo më me dollarë, por çdo kush mund të blente naftë me paranë e vendit të vet, por bazuar mbi kursin e floririt.
Irani e shet po ashtu naftën dhe gazin me juan Kinez dhe u sulmua në 2025.
Siria tregëtonte vetëm në juan dhe rubla.
Kuba tregëton në juan dhe rubla dhe jo në dollarë.
Sudani po ashtu ka tregëtuar dhe tregëton vetëm në juan, rubla dhe tuman iranian të bazuar mbi vlerën e floririt, i cili nxirret me shumicë aty.
Koreja e Veriut po ashtu tregëton vetëm në juan dhe rubla.
Afganistani tregëton edhe në dollar por edhe në juan dhe rubla.
Të gjitha këto vende kanë kundërshtuar hegjemoninë e dollarit, ose siç njihet ndryshe në zhargonin gjeopolitik – petrodollarit, i cili qarkullon dhe kontrollohet nga nazi-zionistët.
Por kjo është vetëm njëra anë e medaljes.
Ajo çka i lidh të tëra këto shtete është qëndrimi i tyre pro Palestinës dhe çështjes palestineze dhe anti zionismi dhe qëndrimi i tyre anti Izrael.
Sudani është vendi i parë i cili në 1967 menjëherë pas luftës së Jom Kipurit mblodhi vendet arabe në Khartum, nën nxitjen e Bashkimit Sovjetik dhe doli me Deklaratën e Khartumit – 3 JO- Jo paqe me Izraelin, Jo njohje Izraelit, Jo negociata me Izraelin.
Deklaratë të cilës një pjesë e vendeve arabe akoma i përmbahen, dhe që Trump prej 2019 po mundohet që ta thyej nëpërmjet Akordeve Abrahamike.
Po ashtu Sudani, Siria, Iraku, Libia, Irani janë vende që jo vetëm mbështesnin, dhe disa edhe mbështesin të gjitha grupet e armatosura palestineze që luftojnë kundër pushtimit dhe nazi-sionizmit izrelit, por ashtu si të gjitha vendet e tjera të listuara nuk e njohin dhe kanë prishur marëdhëniet me Izraelin.
Edhe Venezuela në vitin 2009, Hugo Çavez prishi marëdhëniet me Izraelin për shkak të sulmit ushtarak ndaj Gazës në atë vit, dhe përzuri edhe ambasadën izraelite nga aty.
Pra siç shihet zionistët janë hakmarrur dhe po hakmerren ndaj atyre shteteve që jo vetëm janë jasht hegjemonisë së tyre ekonomike, por edhe që janë rreshtuar kundër kolonializmit dhe nazi-zionismit izraelit në Palestinë dhe kudo në botë.
Dhe këtu, sërish për pak retrospektivë historike, edhe tre vende të cilat gjatë luftës së ftohtë përkrahën politikisht dhe fizikisht rezistencën e armatosur palestineze kundër genocidit izraelit, menjëherë pas luftës së ftohtë u shkatërruan.
Bashkimi Sovjetik i cili në anti sionismin e Stalinit dhe më pas të atyre që e pasuan atë ishte përkrahësi kryesor i Organizatës për Çlirimin e Palestinës me para, trajnime dhe armë që ia jepte nëpërmjet vendeve si Sudani e Siria.
Në 1992 sionismi e shkatërroi totalisht Bashkimin Sovjetik, jo vetëm si organizim politik dhe ushtarak, por edhe ekonomikisht.
Jugosllavia e Titos edhe ajo jo vetëm që nuk pranoi të kishte marrëdhënie me Izraelin, por ashtu si sovjetikët ofronte ndihmë ekonomike dhe trajnime ushtarake për OÇP. Dhe në 1990 sionistët filluan zhbërjen e Jugosllavisë.
Dhe në fund Shqipëria, e cila ndihmonte ekonomikisht, politikisht dhe me trajnime FATAH.
Shqipëria u sulmua e para nga sionistët.
Ata dërguna në fillim Pol Meljezin, i cili si mik personal dhe doktor i Enver Hoxhës, i mbushi atij mendjen të dilte nga Traktati i Varshavës, nën premtimin e ndihmave ekonomike nga bankat e sionistëve (FMN, Banka Botërore),( Hrushovi në atë ë na akuzoi “se u shitëm për tre aspra”), dhe pasi Enveri e hëngri karremin e doli, ata nuk u afruan as edhe një moment, dhe Enveri u lidh me kinezët duke menduar se ata ishin kundër sionistëve, por pasi Kina lidhi marëdhënie dhe takoi Nixon në 1974, Enveri vuri egon e tij personale mbi nevojën e Shqipërisë, dhe duke parë që edhe kinezët u përkulën para sionistëve, u prish me ta duke e futur Shqipërinë drej një krize ekonomike dhe mbijetese.
Por sionistët nuk e lanë me kaq, edhe pasi ra regjimi në 1992, ata ndërhynë nëpërmjet këshilltarëve të tyre tek Gramoz Pashko e Sali Berisha duke ju shitur të njëjtën përrallë që i shitën Enver Hoxhës, për çekun e bardhë. Vetëm se kësaj rradhe nuk ishte më nevoja të dilnin nga asnjë aleancë, por duhej të shkatërronin çdo uzinë, fabrikë, e çdo fermë e kooperativë.
Dhe sot sulmi ndaj Maduros të Venezuelës dhe çdo sulm tjetër ndaj vendeve të tjera që akoma rezistojnë, ka të bëjë me hegjemoninë anglo-sioniste dhe jo me naftën.
Dhe Trump është njeriu i duhur, në kohën e duhur dhe në vendin e duhur, për sionizmin sot.
Burimi/Derguar nga vete Autori
Leave a Reply