Emri i saj ishte Violet Monroe, dhe në vitin 1883, ajo punonte në një sallon në Abilene, Kansas një punë që i siguronte bukën e gojës dhe përbuzje nga të tjerët. Gratë “respektabile” kalonin rrugën kur e shihnin. Predikuesi paralajmëronte fëmijët të largonin sytë. Në botën e tyre, ajo ishte e humbur, e rënë, jashtë shpengimit.Por Violet e dinte diçka që ata nuk e dinin: dinjiteti nuk qëndron te ajo që bën për të fituar bukën e gojës. Ai qëndron te ajo që bën kur askush nuk po sheh.Një mbrëmje e ftohtë, kur era e Kansasit që priste si thikë, ajo e gjeti: një djalë, ndoshta tetë vjeç, i mbledhur pas barrikadave në ale, i uritur, i dridhur, i frikësuar. Sytë e tij mbanin frikën që lind kur kupton se askujt nuk i intereson nëse do të jetosh apo vdesësh.
Pa hezitim, Violet zgjidhi shallin e saj dhe ia mbështolli supet e holla. I dha darkën e saj të vetmen vakt që do të merrte atë ditë. Dhe i pëshpëriti fjalët që ai kishte më shumë nevojë të dëgjonte: “Tani je i sigurt.”
Ishte një premtim që ajo nuk kishte të drejtë ta bënte. Jo në Abilene. Jo atë natë.
Sepse në mesnatë, ata erdhën.
Grabitësit shkuan me galop nga fushat, me këmbët e kuajve që tundnin kalldrëmet prej druri
armët e tyre urinë për ar ose gjak cilado të vinte e para. Shkatërruan qytetin si një murtajë, duke thyer dyer, përmbysur tavolina, kërkuar çdo gjë me vlerë.
Dhe ata po shkonin drejt atij djali.
Violet nuk kishte kohë të mendonte. Vetëm kohë të vepronte.
Me një të qeshur që tingëllonte e pa frikë megjithëse zemra i rrihte me tmerr ajo iu drejtua grabitësve. Flirtoi. Shkeli mbi ta. I çoi drejt bodrumit të whiskey-t me premtime për ar të fshehur. Ata e ndoqën, të lakmitarë dhe të shpërqendruar, pikërisht siç e dinte ajo.
Kur ata zbresin në bodrum, Violet mbylli derën dhe tërhoqi bllokimin.
I dëgjoi duke bërtitur, mallkuar, goditur mbi drurin. Nuk do të qëndronte gjatë. Por nuk kishte nevojë. Ndërsa ata zemëroheshin poshtë, djali ishte tashmë duke u çuar përmes aleve të pasme drejt lumit, shpëtuar nga e vetmja grua në qytet që ata kishin betuar se nuk kishte zemër.
Kur lindte dita mbi Abilene, salla ishte shkatërruar. Fytyra e Violet ishte e mavijosur. Duart i dridheshin nga lodhja dhe frika. Por kur dikush pyeti nëse ishte mirë, ajo buzëqeshi.
Djali jetoi. Kjo ishte e vetmja gjë që kishte rëndësi.
Banorët e qytetit vazhduan të gjykojnë. E quanin të keqe, të rënë, të papërshtatshme për mëshirë. Gratë me fustanet e tyre të dielave shikonin lart nga hundët. Burrat me kostumet e tyre të shtypura tundnin kokën në përbuzje të devotshme.
Por Violet Monroe provoi diçka atë natë diçka që ata “të mirë” kurrë nuk mund të kuptonin:
Shpengimi nuk vishet gjithmonë me doreza të bardha dhe nuk mban gjithmonë Bibël. Ndonjëherë ai nuhatë si whiskey dhe tym. Ndonjëherë ka duar të thara dhe fytyra të mavijosur. Ndonjëherë vjen nga vendet më të papritura, nga heronjtë më të pazakontë.
Sepse guximi nuk është të jesh i përsosur. Është të jesh prezent kur ka rëndësi.
Dhe atë natë të ftohtë në Kansas, kur jeta e një fëmije varej në balancë, e vetmja person me mjaft guxim për të vepruar ishte gruaja që të gjithë e kishin dënuar.
Historia nuk e mban mend Violet Monroe. Asnjë monument nuk mban emrin e saj. Asnjë festë nuk nderon sakrificën e saj.
Por diku, një djalë u rrit sepse ajo vendosi që jeta e tij kishte më shumë rëndësi se siguria e saj. Dhe kjo, në fund, është forma më e vërtetë e heroizmit.
Ai lloj heroizmi që nuk kërkon duartrokitje. Ai thjesht thotë: “Tani je i sigurt” dhe e do këtë, pa marrë parasysh çfarë kushti.
Burimi/Facebook/XLPRESS.tv
Leave a Reply