Thirrja e një njeriu në karrocë që u përplas me fadromën e shtetit shqiptar:
(Një akuzë publike ndaj një qeverie të pamëshirshme dhe një shoqërie hipokrite)
Ky shkrim do të ju përcillet të gjithave institucioneve në Gjermani:
Nëse kërkoni simbolin më të dhimbshëm të degradimit institucional dhe moral të shtetit shqiptar?
Sot, nuk ka nevojë të kërkoni larg.
Shikoni në Theth.
Shikoni Bekim Koçekun — një burrë në karrocë me rrota, tetraplegjik, që u shtri përpara një fadrome të IKMT-së për të mbrojtur shtëpizat e tij të ndërtuara me mund, borxhe dhe shpresë.
Një burrë që i thotë shtetit: “Këtu do vdes!” — dhe shteti ia kthen me dhunë.
Aty fillon dhe mbaron fytyra e vërtetë e pushtetit në Shqipëri.
Kush është Bekim Koçeku?
Një burrë i thjeshtë nga Thethi, me aftësi të kufizuara, që nuk ka kërkuar lëmoshë, por ka luftuar për të jetuar me dinjitet.
Ka marrë hua, ka ndërtuar disa shtëpiza druri në pronën e tij për të pritur turistë, për të mbijetuar, për të mos qenë barrë për askënd.
Por në Shqipëri, nëse nuk je i lidhur me partinë, nëse nuk je klient i oligarkëve, nëse nuk i bën fresk kryeministrit je armiqësuar me vetë sistemin.
Shteti nuk shemb pallatet pa leje në bregdet, nuk prek resortet e miliarderëve, por shkel me këmbë një burrë në karrocë që guxoi të ndërtojë një jetë me dinjitet në mal.
Dhunë fizike dhe psikologjike – një akt kriminal me logon e Republikës!
Pamjet janë tronditëse:
Bekimi i shtrirë në tokë përballë fadromës. Policë që e tërheqin zvarrë. Të afërmit që qajnë.
E gjithë dhuna e një shteti të tërë — kundër një trupi të paralizuar.
Kjo nuk është thjesht padrejtësi. Është sadizëm institucional.
Është shteti që përdor muskujt mbi më të dobëtin për të treguar forcë.
Për të thënë:
“Unë jam Zot dhe ligj në këtë vend. Ti nuk je askush.”
Por në këtë rast, shteti nuk dhunoi vetëm Bekimin. Dhunoi çdo shqiptar me ndërgjegje. Dhunoi çdo ideal njerëzor mbi drejtësinë dhe solidaritetin.
Ku janë shoqatat e aftësisë së kufizuar?
Ku është zëri i tyre?
Nuk kemi dëgjuar asnjë fjalë nga Shoqata e Tetraplegjikëve të Shqipërisë.
Asnjë reagim nga Shoqata e të Verbërve, e të Paralizuarve, e personave me aftësi të kufizuara intelektuale, Asociacioni i PAK.
Zero. Një heshtje kriminale që vlen sa një thikë pas shpine.
Kur një nga ju dhunohet në mes të ditës dhe ju heshtni, ju nuk jeni më përfaqësues të PAK. Ju jeni bashkëpunëtorë të shtetit që dhunon.
Dhe nuk është se s’kanë parë, nuk është se nuk kanë kuptuar.
E panë të gjithë. E dëgjuan thirrjen:
“Këtu do vdes!”.
Por me sa duket, miliona eurot që rrjedhin nëpër projekte ndërkombëtare për “përfshirjen e personave me aftësi të kufizuara” ua kanë mbyllur gojën.
Ku është shoqëria civile?
Ku janë OJQ-të që na lodhin me konferenca për të drejtat e njeriut?
Na mbytin çdo vit me konferenca për “të përjashtuarit”, për “barazinë”, për “ndjeshmërinë sociale”. Organizata që flasin për përfshirje, për integrim, për akses në shërbime.
Por kur një njeri në karrocë tërhiqet zvarrë, heshtin të gjithë.
Ku është Komiteti Shqiptar i Helsinkit?
Ku është Avokati i Popullit?
Ku janë organizatat që mbrojnë të drejtat e njeriut?
Heshtje. Turp. Tradhti.
Ku është shërbimi social?
Ku janë strukturat shtetërore të mbrojtjes sociale?
Në çdo shtet të civilizuar, shërbimi social do të kishte qenë aty:
• për të bllokuar fadromën,
• për të ndërmjetësuar,
• për të ndalur dhunën,
• për të mbrojtur të dobëtin.
Në Shqipëri?
Asnjë punonjës social nuk u duk. Asnjë psikolog. Asnjë përfaqësues i bashkisë.
Thjesht fadromë, polici dhe heshtje.
Sepse shërbimi social në Shqipëri është një mekanizëm i zhveshur nga çdo etikë, një dekor propagande, jo mbrojtje reale.
Ku janë ambasadat?
Ku është OSBE-ja?
Kur protestojnë minoritetet, komunitetet LGBTQ+, gazetarët — diplomatët mbushin rrjetet me deklarata.
Kur një burrë tetraplegjik dhunohet në mes të ditës — asnjë deklaratë, asnjë notë, asnjë vizitë.
Apo ndoshta, jeta e një të varfri malësor, pa lidhje politike, pa akses te grantet, nuk përbën prioritet për misionet diplomatike në Shqipëri?
Kjo heshtje nuk është vetëm hipokrizi. Është poshtërim. Është dyfytyrësi diplomatike.
Prokuroria – Prapë në gjumë!
Në një vend normal, Prokuroria do të kishte nisur hetim menjëherë për dhunë ndaj një qytetari në gjendje të veçantë shëndetësore.
Në Shqipëri?
Asnjë procedim penal ndaj punonjësve të policisë.
Asnjë hetim ndaj IKMT-së për tejkalim kompetencash. Asnjë ndalim për përdorim të forcës disproporcionale.
Sepse në Shqipëri, kur shteti dhunon — drejtësia bën sikur nuk sheh.
Kjo nuk është më vetëm një histori personale – është një test për shpirtin e këtij vendi:
Bekim Koçeku është njeriu që na turpëroi të gjithëve.
Sepse ndryshe nga shumë prej nesh, ai nuk u dorëzua.
Ai nuk u tërhoq.
Ai u shtri përballë fadromës dhe tha:
“Më kaloni mbi trup!”
Dhe çfarë bëmë ne?
E lamë vetëm. E shitëm për lehtësinë tonë.
Në këtë vend, nuk janë të çmendur ata që bërtasin. Janë të çmendur ata që shohin dhe heshtin.
Në fund:
Një thirrje:
Nëse jemi ende një shoqëri njerëzore, atëherë:
• Duhet të ngrihen shoqatat e PAK dhe të kërkojnë drejtësi.
• Duhet të ngrihet shoqëria civile, të kërkojë ndëshkimin e fajtorëve.
• Duhet të reagojnë ambasadat, OSBE-ja, përfaqësuesit ndërkombëtarë.
• Duhet Prokuroria të nisë hetim penal për dhunën ndaj një personi të pambrojtur.
• Duhet të kërkojmë ndjesë publike nga shteti dhe të rikthehen shtëpitë e tij.
Në të kundërt, jemi një popull që meriton të dhunohet — sepse nuk din të mbrojë më as të vetët, as veten.
„Ich werde hier sterben!“
Der Schrei eines Mannes im Rollstuhl, der in die Hütte des albanischen Staates krachte:
(Eine öffentliche Anklage gegen eine rücksichtslose Regierung und eine heuchlerische Gesellschaft)
Suchen Sie nach dem schmerzhaftesten Symbol für den institutionellen und moralischen Verfall des albanischen Staates?
Heute müssen Sie nicht lange suchen.
Sehen Sie sich Theth an.
Sehen Sie sich Bekim Koçeku an – einen Mann im Rollstuhl, Tetraplegiker, der sich vor eine IKMT-Hütte legte, um seine mit Arbeit, Schulden und Hoffnung errichteten Hütten zu schützen.
Ein Mann, der dem Staat sagt: „Ich werde hier sterben!“ – und der Staat revanchiert sich mit Gewalt.
Hier beginnt und endet das wahre Gesicht der Macht in Albanien.
Wer ist Bekim Koçeku?
Ein einfacher Mann aus Theth, mit Behinderung, der nicht um Almosen gebeten, sondern für ein Leben in Würde gekämpft hat.
Er lieh sich Geld und baute ein paar Holzhäuser auf seinem Grundstück, um Touristen willkommen zu heißen, zu überleben und niemandem zur Last zu fallen.
Aber in Albanien gilt: Wer keine Verbindungen zur Partei hat, kein Klientel der Oligarchen ist und den Premierminister nicht kühlt, steht im Widerspruch zum System selbst.
Der Staat reißt keine unerlaubten Paläste an der Küste ab, er lässt die Resorts der Milliardäre unberührt, aber er trampelt einen Mann im Rollstuhl nieder, der es wagte, sich in den Bergen ein Leben in Würde aufzubauen.
Körperliche und psychische Gewalt – eine kriminelle Tat im Zeichen der Republik!
Die Bilder sind schockierend:
Bekim liegt vor dem Bestattungsinstitut am Boden. Polizisten zerren ihn. Angehörige weinen.
Die ganze Gewalt eines ganzen Staates – gegen einen gelähmten Körper.
Das ist nicht nur Ungerechtigkeit. Es ist institutioneller Sadismus.
Es ist der Staat, der seine Muskeln gegen die Schwächsten einsetzt, um Stärke zu demonstrieren.
Zu sagen:
„Ich bin Gott und das Gesetz in diesem Land. Ihr seid ein Niemand.“
Aber in diesem Fall hat der Staat nicht nur Bekim verletzt. Er hat jeden Albaner mit Gewissen verletzt. Er hat jedes menschliche Ideal von Gerechtigkeit und Solidarität verletzt.
Wo sind die Behindertenverbände?
Wo ist ihre Stimme?
Vom Verband der Tetraplegiker Albaniens haben wir kein einziges Wort gehört.
Keine Reaktion vom Verband der Blinden, Gelähmten und geistig Behinderten, vom Behindertenverband.
Nichts. Ein kriminelles Schweigen, das einem Dolchstoß in den Rücken gleichkommt.
Wenn einer von euch am helllichten Tag verletzt wird und ihr schweigt, seid ihr nicht länger Vertreter der Behinderten. Ihr seid Kollaborateure des Staates, der verletzt.
Und es ist nicht so, dass sie es nicht gesehen, es ist nicht so, dass sie es nicht verstanden hätten.
Alle haben es gesehen. Sie haben den Ruf gehört:
„Ich werde hier sterben!“ Doch offenbar haben die Millionen von Euro, die in internationale Projekte zur „Inklusion von Menschen mit Behinderungen“ fließen, sie zum Schweigen gebracht.
Wo ist die Zivilgesellschaft?
Wo sind die NGOs, die uns mit Menschenrechtskonferenzen langweilen?
Sie ersticken uns jedes Jahr mit Konferenzen über „Ausgeschlossene“, über „Gleichheit“, über „soziale Sensibilität“. Organisationen, die von Inklusion, Integration und Zugang zu Dienstleistungen sprechen.
Aber wenn ein Mensch im Rollstuhl hinter uns hergeschleift wird, verstummen alle.
Wo ist das albanische Helsinki-Komitee?
Wo ist der Ombudsmann?
Wo sind die Organisationen, die die Menschenrechte schützen?
Schweigen. Scham. Verrat.
Wo sind die sozialen Dienste?
Wo sind die staatlichen Strukturen des sozialen Schutzes?
In jedem zivilisierten Land wären die sozialen Dienste da gewesen:
• um die Bruderschaft zu blockieren,
• um zu vermitteln,
• um die Gewalt zu stoppen,
• um die Schwachen zu schützen.
In Albanien?
Kein einziger Sozialarbeiter erschien. Kein Psychologe. Kein Vertreter der Gemeinde.
Nur Brüderlichkeit, Polizei und Schweigen.
Denn die Sozialdienste in Albanien sind ein Mechanismus ohne jegliche Ethik, ein Propagandadekor, kein wirklicher Schutz.
Wo sind die Botschaften?
Wo ist die OSZE?
Wenn Minderheiten, LGBTQ+-Gemeinschaften und Journalisten protestieren, füllen Diplomaten die Netzwerke mit Stellungnahmen.
Wenn ein Tetraplegiker am helllichten Tag vergewaltigt wird – keine Stellungnahme, keine Notiz, kein Besuch.
Oder ist das Leben eines armen Bergsteigers ohne politische Verbindungen und ohne Zugang zu Stipendien für die diplomatischen Vertretungen in Albanien vielleicht keine Priorität?
Dieses Schweigen ist nicht nur Heuchelei. Es ist Demütigung. Es ist diplomatische Doppelzüngigkeit.
Staatsanwaltschaft – schon wieder eingeschlafen!
In einem normalen Land hätte die Staatsanwaltschaft sofort Ermittlungen wegen Gewalt gegen einen Bürger mit besonderem Gesundheitszustand eingeleitet.
In Albanien?
Keine Strafverfahren gegen Polizeibeamte.
Keine Ermittlungen gegen die IKMT wegen Machtüberschreitung. Kein Verbot unverhältnismäßiger Gewaltanwendung.
Denn in Albanien tut die Justiz so, als ob sie nichts sähe, wenn der Staat gegen die Gesetze verstößt.
Dies ist nicht länger nur eine persönliche Geschichte – sie ist eine Bewährungsprobe für die Seele dieses Landes:
Bekim Koçeku ist der Mann, der uns alle beschämt hat.
Denn anders als viele von uns gab er nicht auf.
Er zog sich nicht zurück.
Er legte sich vor den Scheiterhaufen und sagte:
„Steigt über meinen Körper!“
Und was taten wir?
Wir ließen ihn in Ruhe. Wir verkauften ihn für unsere Zwecke.
In diesem Land sind diejenigen, die schreien, nicht verrückt. Diejenigen, die sehen und schweigen, sind verrückt.
Zum Schluss:
Ein Aufruf:
Wenn wir noch eine menschliche Gesellschaft sind, dann:
• müssen Verbände gegründet werdender PAP und fordern Gerechtigkeit.
• Die Zivilgesellschaft muss sich erheben und die Bestrafung der Schuldigen fordern.
• Botschaften, die OSZE und internationale Vertreter müssen reagieren.
• Die Staatsanwaltschaft muss ein Strafverfahren wegen der Gewalt gegen eine wehrlose Person einleiten.
• Wir müssen eine öffentliche Entschuldigung vom Staat und die Rückgabe ihrer Häuser fordern.
Im Gegenteil, wir sind ein Volk, das es verdient, verletzt zu werden – weil es nicht mehr weiß, wie es sein eigenes Volk oder sich selbst schützen kann.
Përgatiti: Koja Leonard:
Burimi/Facebook
Leave a Reply