Lezhë, 7 Korrik 2025
Një dëshmi që nuk e fshin koha. Pas 29 vitesh, gazetari dhe intelektuali Bardhok Lalaj rikthehet në kujtesë me një rrëfim të ndjerë, ku nuk kërkon as të quhet hero, as viktimë. Nëpërmjet një postimi të gjatë në rrjetin e tij social, ai ndan një kapitull të errët të jetës së tij, të mbushur me vuajtje, falje dhe dinjitet njerëzor.
“Zoti ma fali jetën, unë fala njerëzit” – shkruan Lalaj, teksa kthehet pas në kohë, në ngjarjet e vitit 1996, kur jeta e tij u vendos përballë vdekjes. Por ajo që mbizotëron në dëshminë e tij nuk është urrejtja, por falja.
“Kam vepruar siç do veproja sërish… I fala, jo nga frika, por sepse jam katolik. Dhe besoj te Zoti që më fali jetën, kur të tjerët donin të ma merrnin,” – rrëfen gazetari.
Ai përkujton emra të mëdhenj të kulturës dhe politikës shqiptare që e mbështetën në ato vite të vështira: Pjetër Arbnori, Sabri Godo, Dritëro Agolli, Kadri Roshi, Mirush Kabashi, si dhe figura të tjera me të cilët ruan miqësi të thellë edhe sot: Neritan Ceka, Apollon Baçe, Preç Zogaj, Mentor Nazarko, Blendi Gonxhe.
Në rrëfimin e tij emocional, Lalaj ndalet edhe tek dy pengje që nuk i shlyen dot as koha: një nënë dibrane që i shpëtoi jetën, por që nuk arriti ta falënderonte kurrë nga frika, dhe familja e mikut të tij Gjin Lleshi, e cila u detyrua të largohej nga Shqipëria, pasi e strehoi dhe mjekoi për tre javë.
“Lotët e miqve të mi, këpucët që më fali Mentori kur nuk kisha as këmbë të mbuluara… janë kujtime që më ndjekin përjetë,” – shkruan Lalaj, duke nënvizuar se edhe pas gjithë këtyre viteve, nuk kërkon as lavdi, as drejtësi të vonuar – por thjesht të tregojë të vërtetën e tij, si një testament shpirtëror ndaj shoqërisë shqiptare.
Ai përfundon mesazhin e tij me një reflektim të hidhur për zgjedhjet e vitit 1996, të cilat i quan “fillimi i vdekjes së votës së lirë në Shqipëri”.
⸻
🖋 Ky rrëfim vjen në një kohë kur shoqëria shqiptare ka nevojë më shumë se kurrë për kujtesë kolektive, përballje me të kaluarën dhe mbi të gjitha – për falje.
Burimi/Facebook/Lezha Press
Leave a Reply