Në dritën e syve të tu, unë gjej paqe. Është e çuditshme sa shumë mund të thuhet pa fjalë, vetëm nga një vështrim i butë, një shikim që më ndal frymën. Në ato çaste, bota përreth zhduket, si të ishte thjesht një sfond i turbullt në një pikturë që merr jetë nga ngjyrat e syve të tu.
Sytë e tu më tregojnë një histori – një histori që nuk mund ta lexoj në libra, por që ndjej çdo herë që shikoj brenda tyre. Ata më flasin për frikërat e tua, për ëndrrat që i ke mbajtur të fshehura, për shpresat që ndoshta ke pasur frikë t’i ndash. Shkëlqimi i tyre më thotë gjithashtu për dashurinë, atë ndjenjë të butë që përpiqesh të fshehësh nën petkun e kujdesit. Unë e ndiej atë, më shumë se fjalët që ke thënë ndonjëherë.
Ndonjëherë mendoj se sytë e tu janë si një dritare, një portë drejt shpirtit tënd. Më ke lejuar të shoh pjesë të vogla të teje, pjesë që ndoshta nuk ia ke treguar askujt tjetër. Dhe në këto çaste, ndjej një përgjegjësi, një nder që të njoh në një mënyrë që të tjerët nuk kanë mundur. Por e di gjithashtu që duhet të jem i kujdesshëm, sepse këto shikime të thella kanë fuqinë të thyejnë zemrën, ashtu siç kanë fuqinë të shërojnë plagët e saj.
Në bashkëbisedimin tonë të heshtur, unë i pranoj të gjitha ato që ti nuk thua me fjalë. Dhe e di që herët a vonë, do të më thuash gjithçka, jo vetëm me sytë, por edhe me zemrën tënde. Deri atëherë, unë do të pres, duke dëgjuar çdo histori që më tregojnë sytë e tu, çdo sekret që nuk je gati të thuash me zë.
Burimi/Facebook
Leave a Reply