Në një fshat të qetë buzë detit, jetonte një djalë i ri me emrin Arben. Fshati ishte i njohur për flladin e tij të freskët që vinte nga deti çdo mëngjes dhe për aromën e veçantë të kripës dhe livandës që shpërndahej në ajër. Arbeni ishte rritur me këtë erë dhe e dinte se kur flladi mbante një aromë të caktuar, diçka e veçantë do të ndodhte atë ditë.
Një mëngjes vere, teksa dielli po ngrihej ngadalë mbi horizont, Arbeni ndjeu një aromë të pazakontë në ajër. Nuk ishte vetëm kripa e detit apo livanda, por diçka më e ëmbël, më e butë, që i zgjonte një ndjenjë të thellë nostalgjie. Ndjeu se duhej të ndjekë atë aromë, një ndjesi që e thërriste nga thellësia e zemrës.
Pa e menduar gjatë, ai la punët e tij dhe u nis drejt plazhit. Deti ishte i qetë, dhe dallgët ledhatonin bregun me një lëvizje të ngadaltë. Sa më afër bregut që shkonte, aq më shumë intensifikohej aroma. Në një vend të veçantë, ku rëra ishte më e butë dhe valët mezi prekeshin, ai pa një vajzë të re që qëndronte pranë ujit. Ajo ishte e veshur me një fustan të bardhë që valëvitej në erë dhe flokët e saj të gjatë të zinj lëviznin me ritmin e flladit.
Arbeni u afrua ngadalë, duke ndier se aroma vinte pikërisht prej saj. Ajo e pa drejt e në sy dhe buzëqeshi lehtë, si të kishte pritur për të gjatë gjithë kohës. Ishte një buzëqeshje që ngjallte një ngrohtësi të pazakontë brenda tij.
“Pse ndjek erën, Arben?” – e pyeti ajo me një zë të butë.
“Sepse është ndryshe,” i përgjigj ai. “Aroma e saj më fton, më thërret nga brenda.”
“Është aroma e kujtimeve,” tha vajza, duke shikuar drejt horizontit. “Unë jam një frymë e kaluar, një kujtim që lundron mes erës dhe detit. Ti më ke ndjekur, sepse në zemrën tënde mbart diçka që më përket.”
Arbeni ndjeu një tronditje të butë brenda vetes. Kujtime të vagullta i dolën para syve – një dashuri e humbur, një premtim i bërë dikur nën qiellin e qartë të verës. Vajza e bardhë, e cili dikur kishte qenë pranë tij, ishte rikthyer me erën, për ta kujtuar atë lidhje të veçantë që kishin ndarë.
“Çfarë të kam borxh?” – e pyeti ai.
“Asgjë më shumë se një puthje,” – u përgjigj ajo, duke u afruar pranë tij.
Arbeni e ndjeu aromën e saj më të fortë se kurrë. Ishte një përzierje e ëmbël e detit dhe luleve, një aromë që e ndillte tërësisht. Ai u afrua dhe e puthi lehtë në buzë. Në atë moment, ajo u zbeh, duke u bërë një me erën dhe aromën e detit.
“Përshëndetje, Arben,” – dëgjoi zërin e saj të butë në ajër, teksa era e mbështolli dhe e mbushi me paqe.
Arbeni qëndroi aty për një kohë të gjatë, duke ndjerë se një pjesë e tij ishte liruar. Që nga ajo ditë, sa herë që flladi frynte nga deti dhe mbante me vete aromën e ëmbël të kripës dhe livandës, ai e dinte që ajo kujtim do të ishte gjithmonë pranë tij, një dashuri e përjetshme që mbetej në çdo frymëmarrje të erës.
Pas asaj dite, Arbeni u kthye në jetën e tij të zakonshme, por asgjë nuk ishte më si më parë. Fshati, deti, dhe madje era që ai gjithmonë e kishte marrë si të mirëqenë, tani mbanin një kuptim të ri. Çdo mëngjes kur zgjohej, shikonte drejt dritares për të parë nëse era po frynte nga deti, dhe sa herë që ndiente atë aromë të ëmbël në ajër, ndalej për një moment, duke lënë që kujtimi i vajzës së bardhë t’i mbushte zemrën.
Një pasdite, teksa po qëndronte mbi shkëmbinjtë e bregut dhe po shikonte dallgët që përplaseshin, Arbeni pa diçka të ndritshme në rërë. Një lloj shkëlqimi që dallonte mes gjithë asaj rëre të artë. U ul dhe e preku me kujdes. Ishte një unazë e hollë, e bërë nga një metal i bardhë dhe i ftohtë, me një gur të vogël të kaltër në mes. E ngriti dhe e shikoi nga afër, duke ndjerë që ky nuk ishte një thjesht një send i zakonshëm.
Ndërsa e mbante në dorë, erën e njohur të flladit nga deti e ndjeu përsëri, këtë herë më e fortë se kurrë. Era u ngrit dhe rreth tij filloi të frynte më fort, si një stuhi që po mbartte diçka të fshehur. Papritmas, e gjithë bota përreth tij duket se u errësua dhe vetë Arbeni u gjend në një vend tjetër. Ishte një plazh, i mbuluar me mjegull, dhe para tij qëndronte ajo, vajza me fustanin e bardhë.
“Kjo unazë, ishte premtimi ynë,” tha ajo, duke i buzëqeshur me një ngrohtësi që depërtoi deri në thellësi të shpirtit të tij. “Dikur, ne ishim të lidhur nga dashuria dhe nga ky det që na ndante. Por koha dhe fati na ndanë. Ti më premtove që do të më gjeje, dhe tani, pas gjithë këtyre viteve, më ke sjellë përsëri këtu.”
Arbeni e shikoi me një përzierje ndjenjash – trishtim për atë që kishte humbur dhe gëzim për atë që kishte rigjetur. Ai e kuptoi se ajo unazë ishte më shumë se një kujtim, ishte lidhja që kishte qëndruar midis tyre, një premtim i heshtur që i kishte mbajtur afër, pavarësisht nga koha dhe hapësira.
“A mund të qëndrosh me mua?” e pyeti ai, me zërin që i dridhej pak.
Ajo iu afrua, duke vendosur dorën e saj të lehtë mbi të tijën. “Unë jam gjithmonë me ty, Arben. Në çdo fllad, në çdo aromë të detit, unë jam aty. Por ti duhet të jetosh, të përjetosh jetën që ne nuk mundëm të ndanim. Unë do të jem pjesë e kujtimeve të tua, por zemra jote duhet të jetë e lirë.”
Arbeni e ndjeu atë ngrohtësi që e kishte mbushur gjithmonë kur ajo ishte pranë, por tani ajo ngrohtësi po e lëshonte. Ai e kuptoi që kjo ishte mënyra e saj për t’i thënë lamtumirë, për ta liruar nga barra e së kaluarës. Me zemër të lehtësuar, ai i puthi dorën dhe e pa teksa ajo u largua, duke u shkrirë përsëri me erën dhe detin.
Kur u kthye në realitet, Arbeni ishte ende mbi shkëmbinjtë, me unazën në dorë. Era e freskët e detit frynte butësisht, duke i prekur faqet, dhe ai ndjeu një paqe të thellë. Nga ajo ditë, ai e mbajti unazën si një kujtim të çmuar të dashurisë së tyre, por jo si një pengesë për të ecur përpara.
Jeta e tij vazhdoi, por sa herë që ndiente atë aromë të veçantë, ai dinte që ajo ishte ende aty, duke e mbajtur premtimin që kishin ndarë dikur. Dhe kështu, ndërsa vitet kalonin, kujtimi i saj mbeti i freskët në zemrën e tij, si flladi i detit që vazhdonte të frynte çdo mëngjes, duke i sjellë atij një puthje të lehtë nga e kaluara.
Burimi/Facebook
Leave a Reply