Para disa vitesh Namiku miku im më propozoi një udhëtim turistik “aventurë ” drejt malit të Tomorrit , atje ku mijra pelingrinë nga e gjithë Shqipëria mblidhen dhe festojnë sipas ritit për gjatë shekujve .
Unë në fakt jam ateist moderrn , që pavarsisht se vete e kam të vështirë të pranoj egzistencën e fuqis së mbinatyrëshme , respektoj në mënyrë humane besimin që kanë të tjerët , qoftë dhe ne hyjn.
Shkurt pranova ofertën e mikut tim të mirë dhe u nisëm drejt të panjohurës .
Fuoristradën ” luksoze “mercedes” e drejtonte dhëndërri i Namikut ing.Ardiani , një djalë i mirë dhe i kulturuar .
Mbasditen e atij gushti si tani , mbrritëm në Skrapar , rruga ishte copë copë , pavarsisht se kryeministri i kohës ishte nga ato ane .
U sistemuam në një ambient ku kishte shumë njerëz .Ashtu natyrshëm erdhën e më takuan disa syresh , por njëri më kërkoi tê shkoja pas disa metra larg tavolinës ku ishim ulur .
Urdhëro ju drejtova ç’hall ke ?.
“shoku”Mit’hat , Namiku është “kulak” dhe s’duhet të qëndrosh me të .
Seriozisht e ke ja ktheva , po seriozisht e kam .Duke qeshur kërkova që Namiku të vinte aty .E njeh zotërinë pyeta mikun tim ?. E kam kushëri dhe e kam ndihmuar të punësohet zjarrfikës këtu në Skrapar , është fukara etj .
Po e di ç’më tha për ty dhe i rrëfeva bisedën , miku im qetësisht qeshi e tha , mos i vij re është budalla , i ka mbetur ora tek Enveri .Ndërsa “vigjilenti” i partisë mbeti ashtu në këmbë si matuf e s’fliste .
Mor mik i thash , po unë jam më “kulak” se Namiku , e mos harro që jemi në vitin 2004 , ka 14 vjet që dhiktatura ka vdekur .Sigurisht nuk ja vlente të vazhdonim më me të , i dhamë dorën dhe ne vazhduam rrugën drejt destinacionit tonë.
Ndërsa Ardiani voziste mercedesin e “kulakut” në atë rrugë të vështirë plot kthesa , unë shihja me kureshtje ato vënde të xhveshura e të varfëra , diku ndaluam dhe blemë ca fiq një djali të vogël i cili ishte i dobët fizikisht e i veshur keq , por dhe i zbardhur floket nga pluhuri i rrugës , e cila ishte e pa asfaltuar .
Mijra makina udhetonin para nesh e pas nesh drejt “Abaz Aliut” , makina të tjera deri zetorë kishin qëndruar nëpër xhepat e rrugës , burra gra fëmijë që qanin , e që hanin shalqinj të jargosur e përzier me pluhurin , thuaj si në Afganistanin e largët .
Po kuptoja që isha duke bërë një “gabim” rralle se kam përsëritur , mos me thënë kurrë .
Bisedat tona vazhdonin krahas kërshëris sime ndaj natyrês së egër dhe objekteve rreth saj.
Nata na zuri pas tre orësh rrugëtim , i cili tashmë ishte vështirësuar për shkak të errësirës , jo vetëm kaq , por ishte tepër e ngushte e përbënte rrezik për jetën tonë , nuk shkëmbeheshin dot dy makina .
Ktheva kokën djathtas e pashë poshtë në thellësi të natës së misterëshme ca drita të zbehta .U bëra kurioz e pyeta mikun tim , se ç’fshat ishte aty poshtë ?.
Helmësi i Skraparit ma ktheu ai , hahaha qesha me të madhe , këtu është bërë kongresi i rinisë komuniste në 1944 , por sa e ruanin by..kamunistat Namik , po këtu nuk vjen zoti , e jo Gjermanët , me vehte mendova , po ti ç’kërkon këtu mor mik ?!.
Duke arsyetuar e folur me llogjikën time , sakrificën që po bëja pa sens dhe rrugën e gjatë që ende na priste , por duke nuhatur dhe situatën jo fort të këndëshme tek dy shoqëruesit e mi , ju drejtova mikut tim :. Namik , “Abaz Aliu” sapo më tha :.Të falënderoj Mit’hat Havari që erdhe deri këtu e bêre detyrën e shënjtë me gjith miqtë e tu , mund të kthehesh , kam mijra bsimtarë të devotshëm qê po vijnë drejt meje .
Heshtje një çast , Namiku u bë i gjallë ; ashtu thoj ti , pas dialektores së origjinës , po ju përgjigja kështu them unê , në fakt Abaz Aliu dhe i futa një të qeshur, duket miku im mezi e priste këtë rast fatlum dhe në çast urdhëroi dhëndërrin e tij , Ardian kthe makinën për Skrapar , me shumë mundim për shkak të ngushtësis së rrugës ku goma e fuoristradës delte jashtë saj , Ardiani , e ktheu më në fund fuoristradën e madhe .
Pas disa orë rrugëtim në terrin e natës u kthyem në Çorrovodë , e direkt në hotelin e qytetit .
Menjëherë në dush , duke shkarkuar atë stres të madh .
Pas një gjumi tërë ëndërra duket nga lodhja e madhe , u zgjova në atë agim të freskët të atij qyteti majë malit .
Bashke më miqtë mi shijuam kafen e mëngjezit shoqëruar me një gotë raki Skrapari , e duke bërë humor Namiku më drejtoi pyetjen , po si të tha Abaz Aliu…hahaha të qeshurat s’mbaronin , qesh dhe tani pas kaq vitesh , e mendova ta ndanim bashke këtë histori të bukur njerëzish të thjeshtë të kësaj bote të trazuar !.
Mit’hat Havari gusht 2016 .
Marre nga faqja personale ne facebook.
Leave a Reply