Një forcë politike, zakonisht partia ne pushtet, mund t’ia kërkojë dorëheqjen një drejtuesi si qëndrim ose kërkesë politike. Por kjo kërkesë nuk krijon, në vetvete, një detyrim ligjor për të dhënë dorëheqjen dhe nuk zëvendëson procedurën ligjore të shkarkimit. Fakti që partia e ka rekomanduar ose mbështetur për emërim nuk i jep asaj automatikisht kompetencë juridike mbi qëndrimin e tij në funksion publik. Kushtetuta, në nenin 107, përcakton se nëpunësit publikë zbatojnë ligjin, janë në shërbim të popullit dhe garancitë e qëndrimit në detyrë rregullohen me ligj.
Dallimi mes kërkesës politike dhe vendimit ligjor
Duhet të ndahen tri veprime:
– Kërkesa politike për dorëheqje: shpreh vullnetin e partisë, por nuk e përfundon marrëdhënien e punës apo mandatin.
– Dorëheqja: është veprim i vetë drejtuesit, sipas rregullave që zbatohen për funksionin e tij.
– Shkarkimi ose lirimi: merret nga organi kompetent, në bazë të ligjit dhe procedurës përkatëse, jo thjesht në bazë të një vendimi partiak.
Pra, argumenti “ne të propozuam, ndaj duhet të largohesh kur ta kërkojmë” mund të jetë argument politik, por nuk është, më vete, bazë ligjore për largimin nga një institucion publik.
Kur drejtuesi është nëpunës civil
Marrëdhënia e tij me shtetin rregullohet nga ligji për nëpunësin civil. Humbja e mbështetjes së partisë që e ka rekomanduar nuk është, në vetvete, shkak ligjor për largim nga shërbimi civil. Duhet të ekzistojë një shkak i parashikuar nga ligji dhe të ndiqet procedura përkatëse. Rekomandimi politik nuk e ndryshon këtë status juridik.
Nëse drejtuesi jep dorëheqjen vullnetarisht, ajo formalizohet me shkrim, përmes institucionit dhe autoritetit përkatës – jo vetëm duke ia komunikuar partisë që e ka rekomanduar. Procedura dhe data kur përfundon detyra varen nga statusi juridik i drejtuesit.
Sipas nenit 64 të ligjit nr. 152/2013, “Për nëpunësin civil”, dhe sqarimeve të Komisionerit për Mbikëqyrjen e Shërbimit Civil:
1. Paraqet dorëheqjen me shkrim pranë njësisë së burimeve njerëzore të institucionit.
2. Nuk ka detyrim ta motivojë dorëheqjen.
3. Dorëheqja prodhon efekte 30 ditë nga data e paraqitjes.
4. Mund të largohet përpara afatit 30-ditor, në raste të justifikuara, me kërkesë të motivuar dhe me miratimin e njësisë së burimeve njerëzore.
Pra, në këtë regjim, dorëheqja nuk varet nga “miratimi i partisë”. Për efektin e zakonshëm pas 30 ditësh, ligji nuk e kushtëzon atë me një pranim politik; miratimi i përmendur më sipër lidhet me largimin përpara këtij afati.
Për të dokumentuar qartë datën nga e cila llogaritet afati, dorëheqja duhet dorëzuar në mënyrë që të ruhet prova e marrjes, për shembull nëpërmjet protokollit të institucionit. Ky është një hap praktik që mbështet zbatimin e afatit ligjor.
Burimi/Facebook
Leave a Reply