Opinion – Agustin Mirakaj
Dikur Vatra ishte tempulli i mendimit të lirë të shqiptarëve në Amerikë. Ishte institucioni ku debati, demokracia dhe respekti për anëtarin përbënin themelin e ekzistencës së saj.
Sot, si vatran dhe si autor i këtij shkrimi, kam përshtypjen se po krijohet një realitet krejt tjetër.
Një Vatrë ku, sipas mendimit tim, përjashtimet po zëvendësojnë dialogun. Ku pyetjet shpesh perceptohen si bezdi. Ku kritika trajtohet si kundërshti dhe ku disa vendime kanë ngritur shqetësime të shumta mes anëtarëve.
Për këtë arsye përdor metaforën “kooperativë”. Jo sepse besoj se Vatra është e tillë, por sepse kam frikë se po largohet nga fryma demokratike mbi të cilën u themelua.
Një nga çështjet që më ka bërë më shumë përshtypje është fakti që Dega e Manhattanit, një degë me histori dhe aktivitet të njohur, nuk figuron në përbërjen e re të organeve drejtuese. Për mua dhe për shumë vatranë kjo ngre pikëpyetje që meritojnë përgjigje.
Po kështu, vazhdojnë të shtrohen pyetje të rëndësishme:
* Ku është lista e plotë e anëtarësisë?
* Ku është raporti financiar?
* A është kryer një audit i pavarur?
* Si janë verifikuar mandatet dhe e drejta e votës?
Nëse këto pyetje kanë marrë përgjigje, ato duhet të bëhen lehtësisht të aksesueshme për çdo anëtar. Nëse jo, transparenca mbetet një kërkesë legjitime.
Në demokraci, pyetjet nuk janë sulm.
Transparenca nuk është kërcënim.
Llogaridhënia nuk është dobësi.
Historia na ka mësuar se institucionet nuk dobësohen nga kritika, por nga mungesa e saj. Nuk dobësohen nga pyetjet, por nga heshtja.
Ky është mendimi im personal, si vatran që beson se Vatra duhet të mbetet institucioni i të gjithë shqiptarëve të Amerikës dhe jo të perceptohet si pronë e një grupi apo e një individi.
Në fund, historia do të gjykojë secilin prej nesh. Jo nga postimet në rrjetet sociale, por nga trashëgimia institucionale që do t’u lëmë brezave që do të vijnë.
Burimi/Facebook
Leave a Reply