Një njeri nuk hyn kurrë i pari në institucion.
Ai beson se po hyn tani — kur dera hapet, kur ajri ndryshon, kur hapësira bëhet e dukshme.
Por në të vërtetë, institucioni ka hyrë më parë tek ai.
Si një kujtim që nuk është jetuar ende.
Si një tension në shpatulla para pyetjes.
Si një përgjigje që ekziston para se të lindë pyetja.
Dhe kur ai merr numrin në dorë, ai nuk merr një copë letër.
Ai merr një formë të parashkruar të kohës.
Në korridorin e pritjes, njerëzit nuk presin.
Ata përshtaten.
Dhe këtu ndodh ndarja e padukshme:
të presësh do të thotë të jesh i hapur ndaj të papriturës;
të përshtatesh do të thotë ta kesh pranuar se e papritura nuk funksionon.
Në fytyrat e tyre nuk ka revoltë.
Ka llogaritje të qetë.
Sa kohë duhet.
Kush duhet njohur.
Si shmanget sporteli.
Kjo nuk është ende korrupsion.
Është më herët se ai.
Është parashikimi i dështimit.
Një grua mban telefonin në dorë pa e përdorur.
Jo për të thirrur.
Por për të mos u befasuar.
Kjo është forma më e heshtur e dijes:
jo çfarë do ndodhë,
por çfarë duhet bërë kur nuk ndodh ajo që duhet të ndodhë.
Diku tjetër, një fëmijë shikon.
Ai nuk e njeh rregullin e padukshëm të korridorit.
Nuk e di çfarë do të thotë të njohësh dikë.
Nuk e di çfarë do të thotë të mos i besosh radhës.
Ai sheh vetëm një njeri që pret
dhe një derë që hapet pa emër.
Në mendjen e tij nuk formohet moral.
Formohet një devijim:
ndoshta nuk është e nevojshme ajo që të tjerët e quajnë të domosdoshme.
Në atë çast, shteti nuk ndryshon.
As ligji.
As sporteli.
Ndryshon modeli i pritjes.
Sepse shteti nuk jeton vetëm në dokumente.
Ai jeton në mënyrën si dokumenti parashikohet.
Dhe kur parashikimi ndryshon, forma e tij lëkundet pa u prekur ende.
Në një dhomë tjetër, një nëpunës shikon listën e emrave.
Ai nuk kontrollon vetëm identitete.
Ai kontrollon probabilitete.
Kush vjen i përgatitur.
Kush vjen i papërgatitur.
Kush kërkon ndihmë.
Kush e ka kërkuar më parë.
Dhe pa e kuptuar, ai nuk është më vetëm brenda institucionit.
Ai është brenda fushës që e parashikon institucionin.
Këtu rregulli pushon së qeni vetëm rregull.
Bëhet parashikim.
Dhe parashikimi bëhet rregulli i dytë.
Më i fortë se i pari.
Sepse nuk shkruhet askund.
Ai supozohet.
Njeriu që del nga sporteli nuk del i njëjtë me atë që hyri.
Ai nuk ka marrë vetëm një përgjigje.
Ka marrë një konfirmim të heshtur të asaj që e dinte përpara se të hynte:
se duhej të ishte i kujdesshëm,
se duhej të kishte një rrugë tjetër,
se rregulli i dukshëm nuk është i vetmi rregull.
Dhe kështu ai del duke e forcuar atë që e parapriu hyrjen e tij.
Këtu lind një ekonomi e padukshme.
Jo e parasë.
Por e parashikimit.
Një borxh që nuk regjistrohet, por paguhet çdo ditë:
koha e humbur për të shmangur dështime që ende nuk kanë ndodhur,
energjia për të ndërtuar rrugë alternative për një botë që ende nuk ka vendosur të dështojë.
Ky borxh jeton në trup.
Në mënyrën si trupi hyn në hapësirë.
Dhe pastaj ndodh diçka që nuk ka ngjarje.
Vetëm përsëritje.
Një fëmijë tjetër.
Një tjetër korridor.
Një tjetër pritje.
Dhe ajo që ishte devijim bëhet zakon.
Jo sepse u urdhërua.
Por sepse u pa.
Dhe ajo që shihet mjaftueshëm herë, bëhet e mundshme.
Kështu shteti nuk është më vetëm strukturë jashtë njeriut.
Ai bëhet mënyrë e brendshme e organizimit të mundësive.
Një filtër i heshtur:
çfarë pritet,
çfarë shmanget,
çfarë parashikohet para se të ndodhë.
Por gjithmonë, diku, lind një çarje.
Dikush hyn pa u përgatitur për dështimin.
Nuk kërkon numër tjetër.
Nuk telefonon.
Nuk ndërton rrugë të fshehta.
Thjesht hyn.
Dhe ndonjëherë del me sukses.
Si diçka që nuk duhej të ndodhte, por ndodhi.
Dhe kjo nuk bind.
Por përhapet.
Ngadalë.
Pa zhurmë.
Duke ndryshuar jo ligjin,
por pritjen e ligjit.
Në fund, nuk ka përmbysje.
As shpallje.
Vetëm një veprim i vogël:
dikush hyn,
merr numrin,
dhe për një çast nuk mendon çfarë ndodh nëse gjërat nuk shkojnë mirë.
Dhe në atë çast,
diçka e padukshme bie.
Fusha nuk e paraprin më njeriun.
Ajo thjesht e shoqëron.
Dhe shteti,
për herë të rrallë,
nuk është më ajo që ai parashikon.
Është vetëm ajo që ndodh kur ai e takon.
Burimi/Facebook
Leave a Reply