Lindi në Shkodër në vitin 1936, në një qytet ku fjala, muzika dhe gjuha rrjedhin natyrshëm, dhe ndoshta pikërisht aty u mboll edhe fara e dashurisë së Bahri Becit për gjuhën shqipe.
Qysh i ri e tërhoqi tingulli, ritmi dhe mënyra se si njerëzit flisnin, ndaj studimet e tija i drejtoi drejt gjuhësisë në Universitetin e Tiranës, ku u formua si një prej njohësve më të mirë të strukturës së shqipes.
Më pas rruga e solli në Paris, në Institutin e Fonetikës dhe Gjuhësisë së Aplikuar, ku doktoroi me një studim të shkëlqyer mbi sistemin zanor e bashkëtingëllor të së folmes së Shkodrës, duke e kthyer këtë dialekt në objekt shkencor të analizuar me mjetet më moderne të kohës.
Kur u kthye në Shqipëri, iu përkushtua Institutit të Gjuhësisë dhe Letërsisë në Tiranë. Aty, ndër vite, ai u bë jo vetëm një studiues, por edhe një drejtues e më pas një figurë qendrore e kërkimit gjuhësor.
Me një qetësi prej njeriu të matur dhe një përpikëri prej mjeshtri, ai udhëhoqi projekte që shënuan epokë, mes tyre studimet e dialekteve dhe punën për:
“Atlasin Dialektologjik të Shqipes”, një ndërmarrje e rrallë shkencore që kërkonte vullnet, dije dhe një sy të trajnuar për nuancat më të holla të gjuhës.
Po aty, në terrenin e fjalëve, ai e kaloi pjesën më të madhe të jetës së tij shkencore, përherë duke kërkuar të kuptojë se si shqiptarët flasin dhe pse flasin kështu.
Më vonë, rruga e çoi sërish në Paris, këtë herë si pedagog në INALCO, ku u bë një zë i rëndësishëm për albanologjinë jashtë vendit.
Studentëve të huaj u mësonte jo vetëm rregullat e gjuhës, por edhe shpirtin që ajo mbart.
Autor i shumë librave themelorë mbi fonetikën, dialektet dhe historinë e shqipes, Bahri Beci qëndroi gjithnjë në vijën e parë të debateve shkencore, duke mbështetur një qasje kritike, të ekuilibruar dhe të bazuar në kërkim të thellë. Si anëtar i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë dhe më vonë i asaj të Kosovës, ai u pranua si një prej figurave më të rëndësishme të albanologjisë bashkëkohore.
Bahri Beci u nda nga jeta më 20 gusht 2023, por trashëgimia e tij mbetet e gjallë në studimet dialektologjike, në tekstet universitare dhe në çdo punim që i referohet me respekt një prej themeluesve të gjuhësisë moderne shqiptare.
Është e vështirë të flitet për strukturën e shqipes, për dialektet e saj, apo për historinë e zhvillimit të tyre pa përmendur kontributet e tij. Ai mbetet një gur i rëndë themeli në shtëpinë e madhe të albanologjisë — një studiues që e deshi gjuhën shqipe dhe e shërbeu me përkushtim deri në fund.
Burimi/Facebook
Leave a Reply