Në një botë ku lidhjet shpesh treten në zhurmën e ditës, ka dashuri që mbeten si dritë në errësirë.
Dashuri që nuk kërkojnë spektakël, por mbijetesë. Dashuri që nuk vdesin, sepse nuk jetojnë vetëm në trup, por në shpirt.
Ajo ishte vetëm 12 vjeç kur ai dëgjoi zërin e saj. Ai, 38 vjeç, nuk pa thjesht një talent, por një shpirt që meritonte të ndriçonte.
Hipotekoi shtëpinë për të financuar albumin e saj të parë. Nuk kishte garanci, por kishte besim. Dhe dashuri.
Dashuria e tyre nuk nisi si romancë. Nisi si mbështetje, si besim, si përkushtim. Pastaj u bë jetë. Njëzet e një vjet bashkë.
Tre fëmijë. Një histori që nuk u shkrua në tabloidet, por në zemrat e atyre që e panë, e ndjenë, e kuptuan.
Kur René ndërroi jetë në janar 2016, Céline nuk humbi vetëm bashkëshortin. Humbja ishte më e thellë: humbi njeriun që e pa për herë të parë si art, si shpirt, si jetë.
Por nuk e humbi dashurinë. Sepse ajo dashuri nuk u varros. Ajo jeton në këngë, në kujtime, në netët kur ajo bie në gjumë duke imagjinuar se ai është ende pranë.
—
• “Ka dashuri që nuk kërkon trup, sepse jeton në frymë.”
• “Disa njerëz nuk ikin kurrë. Ata bëhen pjesë e frymëmarrjes sonë.”
• “Dashuria e vërtetë nuk ka nevojë të përsëritet. Ajo mbetet.”
—
Céline nuk kërkon dashuri të re. Sepse zemra e saj nuk është bosh. Ajo është e mbushur me kujtime, me zëra, me netë të gjata ku këndon për të, jo për publikun.
Ajo nuk është vetëm. Sepse kur dashuria është e vërtetë, nuk ka nevojë për praninë fizike. Ajo është kudo: në skenë, në sytë e fëmijëve, në duart që mbajnë mikrofonin, në lotët që nuk shihen por ndihen.
René nuk është më në këtë botë. Por ai është ende bashkëshorti i saj.
Dhe do të jetë.
Përjetësisht.
Albert Zadrima
Burimi/Facebook
Leave a Reply