Ne antologjine e madhe kineze botohet nje biografi e shkurter dhe poezia ime “Vdiq një lypëse” ne anglisht dhe e perkthyer ne gjuhen kineze.
Falenderoj me respekt e mirenjohje mikeshen, poeten, perkthyesen dhe botuesen e nderuar Sophy Chen per perkthimin dhe botimin ne antologji dhe te gjithe ata qe kane kontribuar per realizimin e antologjise.
Urime gjithe pjesemarresve.
Me poshte po sjell poezine ne shqip dhe anglisht.
***
VDIQ NJË LYPËSE
“Vdiq një lypëse!” Thërriste aq përvajshëm,
Një qen që në të gdhirë i thoshte “Mirëmëngjes!”,
I lodhur, i dërrmuar me hapin e ngadalshëm,
Nga nata kur u kthye me syrin në dënesë.
“Vdiq një lypëse!” Hungërin ta dëgjonin,
Qoshes nuk të pa t’i zgjasje një kothere,
Nuk ndjeu duart e tua ta ledhatonin,
Për të gjorin vdekja ishte një kyç dere.
Oh, ta dinte do të kish sjell’ diçka ai,
Diçka nëpër kosha do t’kish gjet’ patjetër,
Me të pate ndarë brenga dhe uri,
Ndaj të rrinte te koka si një mik i vjetër.
Kërkon t’ngroh me gjuhë faqet bërë meit,
“Vdiq sot një lypëse!” Qan ai në qoshe,
Dhe leh aq fort e hidhur sikur do të gëlltit,
Zemrën lig e akull të botës kodoshe.
Të varrosën vetëm punëtorët e komunës,
Miku yt i vjetër të ndiqte në lotë,
U ndave nga skamja, shpëtove prej dhunës,
Sikur ishe tepër për viranen botë.
Për ty vajtuan veç yjet përmbi kokë,
Hëna t’hodhi sipër shamin’e lamtumirës,
Ishe figurinë gabuar mbi tokë,
Njerëzit s’të falën çikën e mëshirës.
Piskama e qenit shuhet lart në qiell,
Kur ty të paemër të çuan në varr,
As netët me hënë, as ditët me diell,
Një lot kaq të hidhur n’varre s’kishin parë.
(Kujtim Hajdari)
***
A BEGGAR DIED
“A beggar died!” a dog shouted so loudly,
And barked “good morning” in its own way.
Weary and worn from his steps, slowly,
From the exhaustion of the night, with eyes in despair.
“A beggar died!” he screams to everyone,
On the alleys, he will no longer see her to give him a crust,
He will no longer feel her hands that caressed him gently,
For him, her death was a key on the door.
Oh, if only he knew, he would bring something,
Something he would surely find in trash bins,
With it, he had shared worries and hunger,
So he would stay by her side like an old friend.
He tries to warm her icy face with his tongue,
“A beggar died today!” he cries in the corner,
And he barks so bitterly as if he would swallow,
The cold heart of this soulless, icy world.
Only the municipality workers buried the beggar,
Her old friend followed her in tears,
She escaped from poverty, saved from violence,
As if she was too much for this desolate world.
Only the stars above mourned for her,
The moon cast its farewell shadow upon,
Was she the wrong figure on this earth?
People didn’t show her any mercy.
The dog’s whimper fades into the sky,
When they took her, nameless, to the grave,
Neither the moonlit nights nor the bright days
They have never seen such bitter tears at the grave.
(Kujtim Hajdari)
Burimi/Facebook
Leave a Reply