Nga Luigj Shkodrani
Dikur tallava ishte thjesht një zhanër muzikor — një rit folklorik urban, që i përkiste dasmave, lokaleve dhe mbrëmjeve të hareshme. Sot, fatkeqësisht, tallava nuk është më vetëm muzikë. Është kthyer në mënyrë qeverisjeje, në filozofi të të bërit politikë, madje edhe në kulturë shtetërore.
Në çdo cep të shoqërisë, ndihet ritmi monoton i një tallavaje kombëtare që s’ka më as tekst, as melodi, por shumë zhurmë. Në vend të institucioneve, kemi skena spektaklesh. Në vend të politikës me vizion, kemi gara për “klikime” dhe “audiencë”.
Tallava është bërë shteti. Ligjet hartohen si këngë me porosi, për t’u kënduar sipas rastit. Postet ndahen jo për meritë, por për afërsi me “orkestrën” e radhës. Transparenca është vetëm ndriçim skenik, ndërsa përgjegjësia është refren që askush s’e këndon më. Në këtë kakofoni, kush ka zë më të lartë, merr mikrofonin – pavarësisht nëse di apo jo të këndojë.
Tallava është bërë drejtësia. Në vend të një sistemi të pavarur, kemi një shfaqje ku aktorët ndryshojnë, por skenari mbetet i njëjtë. Dosjet hapen e mbyllen sipas “muzikës” që bie nga lart. Disa ndëshkohen për sy e faqe, të tjerë amnistohen me refrenin e zakonshëm: “nuk ka prova”. Në këtë valle të pandalshme, drejtësia vallëzon gjithmonë rreth të fuqishmëve.
Tallava është bërë edhe policia. Me aksione që duken si klipe, me sirena, video, e postime në rrjete sociale, duket sikur siguria publike është kthyer në spektakël. Shfaqjet televizive zëvendësojnë rezultatet konkrete. Kur muzika ndalon, realiteti mbetet i njëjtë – kriminaliteti rritet, ndërsa besimi i qytetarëve bie.
Në fund, kjo tallava e përgjithshme ka përfshirë edhe shoqërinë. Fytyrat që dikur përfaqësonin vlera, sot duken të heshtura e të lodhura. Zëri publik dominohet nga “këngëtarët e rastit”, nga njerëzit që flasin shumë e bëjnë pak. Meritokracia është harruar, serioziteti është bërë i vjetër, ndërsa banaliteti shitet si argëtim.
Shqipëria, për fat të keq, po jeton në një rit tallavaje që s’mbaron kurrë. Një vend që dikur kërkonte ritëm zhvillimi, sot kërkon vetëm zhurmë. Dhe për sa kohë do të vazhdojmë ta trajtojmë shtetin si orkestër dasme, drejtësinë si këngë me porosi dhe qytetarin si spektator, do të mbetemi në këtë tallava të madhe, ku të gjithë kërcejnë, por askush s’di pse.
Shkruar nga Luigj Shkodrani
Burimi/Derguar nga Autori
Leave a Reply