Pyeta një mikun tim që është në të 60-at dhe po i afrohet të 70-tave, “Çfarë ndryshimesh po vëreni?” Ai më dërgoi këto reflektime vërtet interesante që do të doja të ndaja me ju:
Pasi i dua prindërit, vëllezërit e motrat, bashkëshortin, fëmijët dhe miqtë e mi, fillova ta dua veten.
E kuptova që nuk jam “Atlas”: bota nuk më rëndon mbi supe.
Nuk kam më kontratë me shitësit e fruta-perimeve. Pak para shtesë nuk e ndryshojnë jetën time, por mund të ndihmojnë shitësin të paguajë shkollimin e vajzës së tij.
Unë paguaj taksistin pa pritur ndryshimin. Ai pak shtesë mund ta bëjë atë të buzëqeshë, dhe ai padyshim që po punon më shumë se unë.
Nuk i korrigjoj më pleqtë që përsërisin të njëjtat histori. Këto histori i kthejnë në momente të lumtura në të kaluarën e tyre.
Kam mësuar të mos i korrigjoj njerëzit, edhe kur e di që e kanë gabim. Paqja është më e çmuar se përsosmëria.
I lavdëroj njerëzit me bujari. Jo vetëm që përmirëson disponimin e tyre, por edhe timin.
Nuk shqetësohem më për një njollë në rrobat e mia. Personaliteti ka më shumë rëndësi se pamja e jashtme.
Distancohem nga njerëzit që nuk më vlerësojnë. Unë e di vlerën time, edhe nëse ata nuk e dinë.
Nuk më vjen turp nga emocionet e mia. Emocionet janë ato që më bëjnë njeri.
Kuptova se është më mirë të lini mënjanë egon sesa të prishni një marrëdhënie.
Unë jetoj çdo ditë sikur të ishte e fundit, sepse me të vërtetë mund të ishte.
Unë bëj atë që më bën të lumtur. Lumturia ime varet nga unë.
Unë i vlerësoj miqtë e mi, sepse çdo ditë humbas disa prej tyre: jo sepse grindemi, por sepse ata kanë ecur përpara.
Unë vlerësoj atë që kam, më shumë se atë që dua, sepse ajo që kam është e imja: jeta ime, familja ime, miqtë e mi.
Vendosa ta ndaj këtë sepse pyeta veten: pse të pres kaq gjatë për të kërkuar lumturinë? Ne nuk duhet të jemi të moshuar për t’i praktikuar këto mësime!
Autori i panjohur
Burimi/Facebook/Ndoc M Shaben
Leave a Reply