O Zot, dashuria gjithnje rilind
si Feniks nga zjarri i shuar
Pikezat e vogla, nje galaktike e pafund
mbi trupin tend si stuhi yjesh ndizen e shuhen
uji s’ka te reshtur
trupi s’ka te shuar
nen puthje te ngrohta qe s’kane te ngopur nga etja per ty.
Yjezimi i kalter tret kripen e lekures
ate pike det te jonizuar ne shpatullen tende
aryen, kur bota humbet fillin
e fajin ty ta hedh, e vetes ti besosh,
sa here tek ti dyshojne e s’te perfillin
por edhe dyshimet drejt ti gjykosh…
Ne mundsh te rrish ne pritje, nga pritja pa u lodhur,
e, kur t’urrejne, urrejtje mos t’ushqesh,
madje ndaj shpifjeve te rrish pa folur,
me thjeshtesi, me to pa rene ndesh…
Ne mundsh t’mendosh, por jo gjer ne shkaterrim,
te enderrosh, por jo si rob enderrimesh,
dhe t’i trajtosh njelloj e padallim
ngadhnjim e shpartallim burim mashtrimesh…
Ne durofsh dot qe theniet e tua te drejta
ne kurthe per trutharet, kopuket te t’i kthejne,
t’i shohesh te thyera gjerat me te shtrenjta
e prape t’i ndertosh me vegla qe nuk vlejne…
Ne mundsh fitoret qe ke korrur t’i flijosh
si ne kumar, ne nje te vetme loje,
te rrezikosh, te humbsh e prape t’ia fillosh
dhe humbjen kurre te mos e zesh ne goje…
Ne i detyrofsh dot muskul, nerv e puls e zemer
te te sherbejne edhe kur gjithcka duket e kote,
e te qendrosh kur s’ke asgje me vec vullnetit,
qe vetem fjalen “Qendro!” gjithmone te thote…
Ne mundsh te flasesh me maskarenj, por nderin tend ta ruash,
e t’ecesh perkrah mbretit pa krenari qe te verbon…
Nese armiku apo miku s’te bejne dot te vuash,
dhe gjithkend e cmon, por vec sa meriton…
Ne mundsh t’i mbushesh ti minutat aq te renda
me vepra qe peshojne
dije dhe mos ki asnje dyshim,
se jotja do te jete Bota me gjithe c’ka brenda,
dhe BURRE do te jesh o biri im!
aliber.8m.com
Per”Alba – Dansk” shkodrani
Leave a Reply